Drive-By Truckers
Pedigree rock
Het zuiden van de Verenigde Staten heeft - terecht of niet - te kampen met de nodige vooroordelen betreffende mentaliteit, politiek gedachtegoed en gemiddeld IQ van de bewoners. En ondanks dat hier jaarlijks het SXSW-festival plaatsvindt, roept het gebied ook op muzikaal gebied in de eerste plaat associaties op met country, Nashville Pussy en alles wat zich daar tussenin beweegt.
Drive-By Truckers is zo'n band uit deze contreien die bovendien ook nog eens redelijk aan de muzikale verwachtingen voldoet in die zin dat ze, om maar eens kort door de bocht te gaan, southern rock maken. In de Nederlandse media mag dan ook graag - deels grappend - aangehaald worden dat we hier te doen hebben met een stelletje boeren, maar wel een stelletje boeren dat verdomd goed kan spelen.
Jason Isbell, voor het vierde jaar gitarist bij de Truckers en momenteel met ze op tour om de plaat A Blessing And A Curse te promoten, kan er niet mee zitten. Hij ziet het zelfs een beetje als een compliment. 'Als je uit het zuiden komt en ook nog eens open-minded bent is dat iets om trots op te zijn. Ook muzikaal kent het gebied een geweldige geschiedenis. Muziek krijgt bijna automatisch een keurstempel als die uit het zuiden komt.'
Keurstempel of niet, Drive-By Truckers heeft een lange weg moeten afleggen om te komen waar de band nu is. Een weg die de meeste bands nog steeds moeten gaan, als ze niet op de vleugels van de nieuwste hype kunnen meeliften. Isbell: 'We beginnen het na bijna tien jaar en zeven platen een beetje onder de knie te krijgen, zowel muzikaal als zakelijk. We hebben de nodige bandleden, managers en labels versleten, maar hebben nu wel een goeie club bij elkaar. Ook muzikaal is er veel veranderd. Vooral op de laatste plaat zijn de nummers een stuk korter en melodischer. Wat dat betreft proberen we toch een beetje onder het stereotype southern rock-geluid uit te komen.'
En dat lijkt zijn vruchten af te werpen. 'De jury beraadt nog, maar ja, ik geloof dat het zich langzamerhand terug begint te betalen. Vooral touren in het buitenland kost in het begin alleen maar geld. Je moet echt bereid zijn om te verhongeren, iets wat voor de meeste mensen een reden is om het niet te doen. Maar dat punt zijn we gelukkig voorbij.'
Het bescheiden succes begint ook thuis een beetje door te dringen, hoewel er van een popsterrenstatus absoluut geen sprake is. Isbell: 'Ik zit er altijd middenin, dus ik heb niet zo veel in de gaten van wat er om ons heen gebeurt. Maar we spelen in redelijk grote zalen en verkopen niet zelden uit. Thuis in Noord-Alabama is men niet helemaal "in touch" met de muzikale underground, maar ze vinden het wel opwindend dat er in ieder geval een aantal mensen uit het dorp iets heeft bereikt.'
Wat betreft die underground; er gebeurt volgens Isbell, die naar alles luistert behalve obscure etnische muziek ('In Duitse volksliederen ben ik nog niet zo thuis, maar dat komt nog wel') op muzikaal gebied genoeg in het zuiden van de Verenigde Staten. En niet alleen op rockgebied. 'Vooral hiphop is in de underground erg actief. Bijvoorbeeld Three 6 Mafia. Ze zijn nu beroemd omdat ze aan de soundtrack van Hustle and Flow hebben meegewerkt, maar ze timmeren al jaren aan de weg. Ook indie doet het goed. Bands als Spoon en My Morning Jacket. Het is een erg levendige scene.'
Een scene die Isbell en de rest van Drive-By Truckers voorlopig even zullen moeten missen. Zoals het ware truckers betaamt zijn ze voorlopig onderweg, om het laatste album te promoten. En dat 10-jarige jubileum. Nog een feestje? 'Ja, dat is ook zo. Ach, waarschijnlijk spelen we wel ergens.'