El Presidente - El Presidente

De gemakkelijkheid en vrolijkheid van bands als Toploader en, ach kom, hoe heet die band nou, met het album met gele voorkant, met een in de lucht trappende jongeman... Het zijn in elk geval twee bands die het prima deden (en eigenlijk nog steeds doen) in de kroeg, als achtergrondmuziek. Net niet het geijkte dat uit de top40-computer komt, maar prima om de dag mee te beginnen, of zelfs te eindigen. Dat luistert nogal nauw hoor, muziek in de kroeg, en zeker als je zelf iets meer met muziek bezig bent, merk je hoe muziek de avond maakt, ook al staat ie slechts aan op de achtergrond of iets harder. El Pres!dente zou het in ons cafeetje prima doen. Gooi er nog wat referenties als Supergrass, maar ook Scissor Sisters tegenaan, dan weet je in wat voor stemming je het bier achterover zou gieten. Nu ik erover nadenk, denk ik dat deze band in Nederland behoorlijk wat succes zou kunnen boeken. Zoals de Infadels bijna uit het niets zes keer konden uitverkopen, zo zou El Pres!dente met een beetje promotie dat ook kunnen. Het is niet lullig bedoeld als ik zeg dat de liedjes op deze plaat makkelijk in het gehoor liggen, niet al te Engels klinken, een behoorlijke portie disco met zich meebrengen en dat de snerpende stem van de zanger met de welluidende naam Dante Gizzi mensen gemakkelijk meeneemt in zijn stemming. Ik begin steeds meer te geloven dat mensen in Nederland die anders willen, toch niet te moeilijk willen. Het uiterlijk van een rockband, maar gemakkelijk genoeg om te omhelzen. Dat ik dat niet onomstotelijk zal doen, hoeft u toch niet te beletten?

The New Radicals, die bedoel ik.

Zeg er het uwe van...