The Flaming Lips - At War With The Mystics

Normaal begin ik het schrijven van een stukje eigenlijk nooit met het verzinnen van een File Under. Bij de nieuwe cd van de Flaming Lips, At War With The Mystics, zoemen echter al sinds de eerste luisterbeurt twee woorden door mijn hoofd. Het ene is Geniaal, het andere is Meligheid. Geniale Meligheid, beide met hoofdletters. Dat moest mijn File Under worden. Ik wist het na het eerste nummer "Yeah Yeah Yeah Song" al helemaal zeker. Dat dacht ik dus. Want op een zeker moment - ik denk ergens tussen de vijfde en tiende luisterbeurt van deze briljante plaat - begon het te knagen. Is het wel meligheid? Is het niet gewoon domweg alleen maar geniaal? Het is toch fantastisch dat elke keer dat ik de cd draai, ik weer nieuwe details hoor in de liedjes. Daar geniet ik van. Bovendien heb ik er grote bewondering voor dat ze nergens afzwabberen richting de grote-gebaren-pathetiek van Mercury Rev - en fijn ook natuurlijk, want aan een Mercury Rev hebben we echt wel genoeg. Dat gevaar ligt namelijk best her en der op de loer in de liedjes op At War With The Mystics. Wayne Coyne en zijn mannen trappen er gelukkig nergens in. Ze spelen gewoon voor spacekruimeldieven en schuimen zo vele genres (soul, rock, pop, disco whatever) en bands (Pink Floyd, Prince en nog een halve popencyclopedie) af en pikken overal wat op. Het mooie aan At War is dan ook dat je dat je er van alles in kan horen maar dat het toch eigenlijk in alle liedjes bijzonder en origineel is.

Grappig dat je Mercury Rev noemt. Die dude heeft nog bij hen gespeeld :)

ja, gitaar toch? Daarna ging'ie toch maar weer die pathetische zooi maken. Ook fijn af en toe, maar niet te vaak en teveel hoor.

Mercury Rev pathethische zooi? Zeker The Secret Migration niet geluisterd? Of misschien wel geluisterd, maar niet gehoord?

@Bram: Ja, wie MR live zag zal dat ogenblikkelijk beamen. In Secret Machines hoor ik weinig pathetiek, maar dat zal dan wel aan mij liggen...

Zeg er het uwe van...