Love Wollberg
Hierbij vereeuwigd. Deze epigoon - of beter: volkomen misvormde kloon - van Neil Young staakte zijn, naar later bleek, één na laatste nummer abrupt en begon aan een nieuw. Ook dat staakte hij na twintig seconden, stond op, mompelde: 'Sorry, I'm too nervous,' en verliet het podium. Ontluisterend.
Hé Frans, jij was er ook en 'k heb je ni gezien!
Volgens andere bronnen (het aziatisch meisje met de sexy sluiter - dat klinkt wel heel dubbelzinnig) zei hij: "Sorry, I need to hear myself sing".
> met de sexy sluiter
Ik neem gewoon aan dat het iets met fotografie te maken heeft, dan is er niks spannends aan ;-)
Singer-songwriter stapt het podium op, begint zn set, biertje erbij. Mooie liedjes, beetje aan de zwarte kant, dat wel, maar verder een goed stemgeluid en intelligente akkoordenschema's. Ik weet niet waar de vergelijking met Neil Young vandaan komt, die is namelijk ver te zoeken als je de muziek van Love Wollberg luistert. En dat was precies waar het aan ontbrak die avond in Paradiso. Werkelijk niemand nam de moeite om ook maar even een moment stil te zijn, met als gevolg een behoorlijk irritant rumoer. Nou lag het duidelijk ook aan het geluid, dat gewoon te zacht was, dan kunnen dit soort dingen gebeuren. Maar ik schaamde me eigenlijk diep voor de dingen die ik de mensen om me heen hoorde zeggen over deze artiest. Toeval of niet, 2 minuten voor Wollberg het podium afliep zei ik een vriend dat ik zelf niet zou weten of ik onder deze omstandigheden zou kunnen spelen. Het grappige is (eigenlijk is het om te huilen) dat als er bij relatief nieuwe artiesten als Wollberg een BIG name on the bill had gestaan, iedereen muisstil was geweest en de ooohs en aaahs door de zaal hadden geklonken. Dit is trouwens ook het soort artiest dat zich onbegrepen voelt en er zelf in the end een eind aan maakt (Wollberg zat al in een psychiatrische inrichting). Daarna volgt de onvermijdelijke roem en klinkt de zin 'ik was bij Wollberg in Paradiso' plots overal. Ergens hoop ik het, stilletjes.
J-Bee