Motel Mozaique 2006 Napret

We moesten dan ook geduld hebben voordat we konden genieten van de post-rock van onze Zuiderburen van Tomàn in het knusse Nighttown Theater. Dat geduld werd wel beloond met twee nummers van hun debuut die ons deden knarsetanden, want hiervan hadden we duidelijk wel meer willen zien. Van ons hadden ze nog wel even door mogen gaan met een paar toegiften, helaas zat dat er niet in. Eenmaal buiten bleek wel waarom er zo'n rij voor Nighttown stond. Iedereen wilde per se in de grote zaal aanwezig zijn om de immer jolige en amusante Adam Green te zien.

[Jnnk: Adam Green is een malloot. Niet alleen in zijn teksten, maar ook in zijn optredens. Dat hij twee meisjes het podium op liet komen en mee liet dansen had hij beter niet kunnen doen - ik ben over het algemeen wars van stage performances. Plaatsvervangende schaamte voor het gebrek aan ritmegevoel van in elk geval één van de meisjes. Dat ze het na één nummer niet voor gezien hielden vond ik misschien nog wel vervelender. De jongen na de meisjes deed het een stuk leuker. Adam Green is vermakelijk. Ik hou van zijn liedjes. Ik hou van hem. Malloot of niet.]

In de benedenzaal speelde ondertussen Mazarin een strakke set. Wij wisten vrij zeker dat de zanger/gitarist eigenlijk Demi Moore was met een plakbaard en een korset aan, maar konden haar niet betrappen op een verspreking. Een beetje rare band is het wel dat Mazarin. Aan de ene kant is het een beetje dromerig wat ze doen, maar aan de andere kant lijken ze niets liever te willen dan lekker doorrocken. Een dun koord waarop ze balanceren, maar het lukt ze wel.

Aangemoedigd door de vele enthousiaste reacties op de concerten uit Finse Fonal stal die vorige week in Nederland plaatvonden haasten we ons om een plekje te zoeken in het Theater om Paavoharju te zien. Dat lukte, maar dat bleek dus helemaal geen geluk te zijn. Eerder een teleurstelling, want wat een doffe ellende produceren deze jonge Finnen.

[Jnnk: Ik blijf erbij dat minstens twee van de jongens weggelopen zijn uit een Limburgse fanfare waar ze ooit bugel speelden. En dat de Kelly Family er niks bij is.]

Eerst staan ze tot ruim een half uur na het geplande aanvangstijdstip een beetje te friemelen aan hun instrumenten en dan blijkt nadat ze eindelijk begonnen te zijn hun muziek ook nog eens niets te brengen van het beloofde. Geen folktronics, geen tegendraadse composities. Wel een broertje dood aan commercie, want we durven er vergif op in te nemen dat niemand na afloop hun album Yha Hamaraa gekocht heeft. De zaal liep dan ook hard leeg. Hierdoor was de grote zaal bij Battles nog voller dan vol. Van achteruit konden we nog net een glimp opvangen van het dicht op elkaar staande vijftal met hun kloeke mix van rare ritmes en post-rock, maar we wilden nu wel eens een band écht van dichtbij zien.

Daarom snel naar de kelder die aangenaam leeg en daardoor ook koel was om 65daysofstatic te bekijken. Tim mopperde op ons dat we hier in ons vooraf-stukje geen aandacht aan gegeven hadden, want volgens hem zou dit dé sensatie van MoMo worden. Sensatie is een te groot woord, maar het was zeker wel het beste wat we deze avond zagen. Hard, retestrak en vol passie werkte dit viertal samen met hun elektronische beats en flarden hun set af. Naarmate de show vorderde werd ook hier (terecht) de zaal al maar voller. Langzaam lieten we ons naar achteren dringen totdat we alleen nog maar de hoofden van de bandleden op en neer zagen gaan weggedrukt in hun eigen wereld.

Tijd om maar eens naar de schouwburg te gaan om rustig een plekje uit te kunnen zoeken voor Emiliana Torrini. Helaas dachten meer mensen hier zo over en waren we veroordeeld tot het kijken vanaf het balkon, terwijl we eigenlijk bij haar op de lip hadden willen zitten om de liedjes van haar lippen te drinken. Want wat een zangeres en innemende persoonlijkheid is ze! Tussen de prachtig gebrachte ingetogen liedjes door vertelt Torrini anekdotes over haar ex die drummer in een trashmetal band was en een bizar tourverhaal over een chauffeur die rustig thee ging zetten terwijl hij op afstand de bus bestuurde. Het enige nadeel aan Torrini was dat haar liedjes zo lieflijk en rustgevend zijn dat je als je al flink vermoeid bent je tegen het eind van haar set wel de neiging krijgt om een beetje in te dutten. Maar dat lag meer aan ons dan aan haar, dat is een ding wat zeker is.

[Jnnk: Ehm... weet je dat zeker? Ik word wakker geschud door Superthriller. Een funky band met dito muziek. Maar dan wel onzinnige discofunk door moderne-sprookjesfiguren. Travestiet, kantoorklerk, sportdrummer en skibrildrummer. Leuk om naar te kijken en och, het is wel aardig. Verrassend in elk geval. Jammer dat de muziek niet zo goed is, aan alleen kijken heb je niet zo veel op een muziekfestival. Het is de Hollywoodkomedie van MoMo. Afijn. Ik wilde graag even naar het bandje van elektromannetje Schneider TM, The Beautiful New Born Children. Er is bijna niemand en een bijna lege Nighttownkelder is deze dagen een unicum. Heel lang laat ik het me niet smaken, overigens. Weinig overtuigende garagerock, punk en de Duitsers uit, ahum, München - zoals ze het zelf zeggen - overtuigen me ook niet met hun grapjes.]

De avond zouden we afsluiten met Mogwai en hadden het trucje van op tijd in de zaal zijn nu wel door, bij de ingang van de grote zaal in schouwburg was er namelijk een zeer streng toelatingspolitie. Zaal vol? Eén erin, een eruit.

[Jnnk: Dat gonsde door tot in Nighttown. Mijn probleem was dan ook dat ik Mogwai niet per se hoefde te zien, maar dat er een gapend gat in het programma was waardoor ik verder niets kón zien. Wachten op Black Dice wilde ik wel, Coldcut kon me gestolen worden. Maar wachten als je nog een terugreis voor de boeg hebt, duurt lang. We besloten te gaan. De plaatjes van St. Paul hadden me waarschijnlijk mijn eerste dansje van het festival laten doen. Dat vond ik rijkelijk laat.]

Omdat we na drie nummers Mogwai het langzaam aan het verliezen waren van ons slaaptekort besloten we maar voor twee eruit te kiezen en twee anderen erin te laten. We hadden niet het idee dat we het nog veel beter zouden gaan vinden dan het nu was. En dan is het wel zo sympathiek om andere mensen die boos voor de deur stonden omdat ze al drie kwartier stonden te wachten en de security voor weinig liefs uit maakten ook een glimp te gunnen van deze Schotten.

***

En toen werd het zaterdag. Ik werd met een rotgevoel wakker en besloot niet opnieuw naar Rotterdam af te reizen. Niet veel later ging ik toch.

[Storm: Mevrouw Storm was mee, maar had Crossing Border en MoMo door elkaar gehaald en verwachtte veel meer toneel, literatuur en crossover. Nou beviel de muziek haar gelukkig ook, maar we pakten toch maar een stukje toneel mee. Performers on Trial om precies te zijn. En dat was leuk, heel leuk zelfs om te zien hoe wij, het publiek, de jury waren waar tegenover de danseres en acteur zich moesten verantwoorden voor een compleet uit de hand gelopen niet te maken voorstelling waarbij langzaam duidelijk werd voor het publiek (de jury dus) dat ze het met zijn tweeën wel heel erg bont gemaakt hadden.]

Mijn avond begon met CocoRosie en ik vond het optreden van de dames, de neger in tutu en gitarist werkelijk briljant. De indianentooi was niet het enige dat me overviel. Samples, stemmen, beatboxen, harp, meerstemmen, ik was na een liedje om. Het optreden was prachtig en ik was blij dat ik in Rotterdam was. Deze dames doen iets heel erg goed. De ijle stem van de een, met de bizarre stem van de ander combineert live ademloos en voor mij was dit het hoogtepunt van het festival. En hoewel microfoon het bij het eerste echte up tempo lied af laat weten, worden kussens aan de kant gegooid, staat de hele zaal rechtop en krijgen de meisje de staande aandacht die ze verdienen.

Mi and L'Au dan. Fotomodel, vriendje, verliefd, geïsoleerd, muziek, elkaar. Trefwoorden uit het programmaboekje. Ik wist niet zeker of ze al begonnen waren toen ik vanuit de deuropening een glimp probeerde op te vangen. Ja, dus. Twee gitaren waarop zo nu en dan een snaar werd beroerd. Twee mensen die misschien elkaar verstaan, maar die zich zelfs met microfoon nauwelijks verstaanbaar maken naar het publiek toe. Dit is zo minimaal en stijgt zo weinig boven het singer-songwritergeneuzel uit dat ik het alleen maar oersaai kan noemen. Jammer.

Storm en mevrouw Storm vermaken zich inmiddels erg bij Vashti Bunyan. Ik had daar misschien ook moeten zijn. Maar het regent en ik ken de taferelen.

Dat had je inderdaad misschien beter kunnen doen. Vashti was namelijk heel, heel erg vertederend. En lieflijk. Een half uur een oase van rust. Haar begeleiders hadden haar kinderen kunnen zijn. Het is ook wel een beetje raar: iemand die liedjes uit 1966 - over de kinderen die ze ooit zou willen hebben - en uit 2005, over kinderen die ze ondertussen gekregen heeft. Ik begrijp heel goed dat CocoRosie het een eer vond om voor haar op te mogen treden.]

We blijven dus in Nighttown. Dan maar een stukje van The Veils. De grote zaal is vol, maar ik weet niet waarom. The Veils zijn saai. Ook al. Op naar Isobel Campbell. 'Ik zie je daar, maar er is waarschijnlijk niet zoveel aan' las ik al in een sms. Volgens mij is Isobel een zeurmeisje. Ik heb het koud. En nu heb ik het weer warm. Dat straalt ze ook uit. Treurnis. Dat haar microfoon het niet goed doet is jammer. Dat de mensen hard praten ook. Het enige leuke vind ik Eugene Kelly die Mark Lanegan nadoet; dat doet ie namelijk best grappig. Als hij stopt met zingen, hou ik het niet meer vol. Isobel zingt niet, maar klaagt en muzikanten die geen plezier hebben in wat ze doen, daar word ik niet blij van. Wegwezen dus. Iets later vang ik nog wat op van Kieran Hebden en Steve Reid. Daar had ik binnen willen staan. Dat klinkt goed. Dat klinkt heftig. De zaal die ook nog vol is aan het eind van het optreden betekent veel goeds. Jnnk-muziek, verzucht mijn gezelschap.

The Cardigans zijn voor mij de afsluiter en ik word niet verrast. The Cardigans zijn The Cardigans zijn The Cardigans. Ja, Nina zingt mooi. Ja, ze doen het best goed, maar ik wilde verrast worden! Ik moet nog naar een feestje in mijn thuishaven en mijn hoogtepunt had ik al gehad met CocoRosie. Na een paar liedjes verlaat ik het strijdtoneel. Jammer dat ik Kelly Polar niet kan zien, maar er is al zo veel jammer aan het festival dat ik die teleurstelling ook nog wel kan verwerken. Vorig jaar vond ik alles wat ik niet kende leuk, nu vond ik alles wat ik niet kende niet leuk. Een tegenvallende editie. Wel zal ik het volgend jaar gewoon weer proberen. Het feestje thuis was goed. Het was een housefeestje.

[Storm: The Cardigans viel bij ons in de categorie: die willen we graag nog eens zien. En nu vallen ze in de categorie: die hebben we gezien en dat vast fijn zo, maar meer hoeft niet. Degelijk, dat was het, maar inderdaad, verrassen deed het niet. Maar dat hadden we ook niet verwacht.]