Phideaux - 313

Ik zie hier op File Under regelmatig genres voorbijkomen waarbij ik geen idee heb wat voor muziek ik daarbij moet verwachten. post-rock, emocore.... Ik kan het nog net onderscheiden van polka en reggae, maar daar houdt wel op. Dat geeft niks, ik verzin zelf het liefst nieuwe benamingen, dus anderen zullen mij ook niet altijd helemaal kunnen volgen. Alleen zit ik nu met het probleem dat ik een plaatje heb dat wel eens in die hoek van mij onbekende genres thuis zou kunnen horen: 313 van de Canadese regisseur en muzikant Phideaux. Phideaux Xavier is een Canadese muzikant die met grote regelmaat plaatjes de wereld ingooit. De bezettingen van zijn band wisselen, even afhankelijk van wie van het clubje om hem heen beschikbaar is. De stijl wisselt ook per cd. Volgens de site gaat het om progressive psychedelic art rock en inderdaad, het eerste nummer is prog uit de oertijd. Maar het derde nummer doet me sterk aan Steve Harley denken. Da's allesbehalve prog of psychedelisch. Sowieso doet het me meestal denken aan de Britse pop uit de jaren zeventig. Melancholieke songs en mooie melodieën in sobere instrumentaties. Een enkele keer gaat het een tempo een tikkie omhoog en krijgt het een randje electropop. De term space folk valt ook ergens en die vind ik eigenlijk het beste passen bij dit werkje. De mooie momenten op de cd vallen een beetje weg als je de cd als behang beluistert, dus neem er wel even de tijd voor. De andere recensenten op File Under zullen ongetwijfeld aanzienlijk recentere associaties hebben dan ik. Maar ja, die weten dan ook wat emocore precies is, en post-rock. Ach, weet u wat? Als wat ik doorgaans bespreek ab-so-luut niet uw smaak is, dan moet u deze echt eens beluisteren.

Zeg er het uwe van...