Starchild / Reino Ermitaño

Van tijd tot tijd krijg ik weer eens wat doommetal te bespreken. Best aangenaam, maar niet eenvoudig te recenseren. Negen van de tien keer is het muzikaal één lange verwijzing naar een van drie bands: Black Sabbath, Black Sabbath of Black Sabbath. En in hoeverre verschilt de ene kloon nu van de andere? Het Amerikaanse Starchild is geen uitzondering. Van de eerste tot de laatste minuut is hun tweede album Born Into Eternity een kopie van de beginperiode van Black Sabbath. Veel echo, lome riffs, een rauwe sound en een zanger met beperkingen. De zanger op dit album heeft een wat minder nasale stem dan ome Ozzy, maar even hoog en dun en bijna verzopen in echo. Uiteraard zijn de zanglijnen ook geheel op z'n Ozzy's. Overigens zijn de beperkingen her en der hoorbaar, wanneer zanger Richard Bennett hoge uithalen domweg niet haalt. Afgezien van dat smetje is dit een doommetalplaat uit het boekje. Maar origineel? Neuh.

Reino Ermitaño blijkt gelukkig die ene van de tien die geen klakkeloze kopie is. En niet alleen omdat deze Peruanen in hun moerstaal zingen. Zeker, lome riffs zijn er genoeg, maar regelmatig komen er ook akoestische gitaren of mandolines voorbijgetokkeld of klinken er fluiten. Bovendien hebben ze een zangeres. Alleen dat al maakt dit een vreemde eend in de doombijt. Overigens wordt er regelmatig door een van de heren meegezongen, waarbij ze soms mooi tegen elkaar in zingen. Mooi in doomtermen, dat wel. Dat wil zeggen dat het in de eerste plaats een krachtige stem is. Tania Duarte kan ook een uitgesproken lelijke stem opzetten, zoals ze doet in "Curandero De Una Realidad Incierta", alsof ze nog in de rol van een Ork op de Elf Fantasy Fair zit. Dit is gewoon een prima doommetalplaat, met bonuspunten voor originaliteit.

Zeg er het uwe van...