Summoning - Oath Bound

Summoning werd begin jaren '90 opgericht door twee Oostenrijkers, waarvan Silenius de meest bekende is omdat hij ook als zanger bij Abigor actief is geweest en onder andere te horen is op het magistrale Supreme Immortal Art. Summoning kiest er echter al snel voor om het ingeslagen pad van de agressieve en primitieve black metal links te laten liggen en gaat geïnspireerd door de verhalen van Tolkien verder met trage, orkestraal aandoende landscapes die je moeten meenemen op een avontuurlijke reis door de uitgestrekte fantasiewereld van Midden-aarde. Ook op Oath Bound zijn we weer onderweg en is maar liefst een route van bijna zeventig minuten uitgestippeld met zweverige keyboardklanken, zwaar echoënde drums, hemeltergend gekrijs, schallende hoorns, koorzangen en af en toe zelf een heel klein beetje gitaar. Voor de liefhebbers van epische en bombastische muziek zal dit wel weer het summum van genieten zijn, aan mij is dit echter niet besteed. Wat een ongelooflijk saaie en ellenlange trip is dit. Ik kan heel goed niets doen, maar ik word hypernerveus van het gejengel en gepingel van dit tweetal. De hele cd klinkt als één groot intro en je blijft maar wachten tot het eindelijk gaat beginnen. Alsof je naar de legendarische, op cd verschenen ontspanningsoefeningen van Tineke de Nooij zit te luisteren of een, eveneens op cd verschenen, Brainsession van Ad Visser ondergaat. Slaapverwekkend.

Allez jongen, als je het echt zo slecht vindt, zou je deze review dan niet laten schrijven door iemand die het wat beter kent dan jij?

Zeg er het uwe van...