Textures - Drawing Circles

Volwassenheid. Ik hou niet zo van die term. Bandjes mogen van mij het liefst eeuwig jong blijven en lekker om zich heen blijven trappen. Groei impliceert toch meestal dat de scherpe kantjes er wat vanaf gaan en dat er rustiger vaarwater gezocht wordt. Je hoort dan ook geregeld mensen zeggen dat het debuut, of in de meeste gevallen een van de eerste drie platen, niet overtroffen gaat worden. Textures dan. Hun debuut is in mijn optiek een van de beste Nedermetal releases ooit, met enorm hoogstaande technische avantmetal. Met maar één kanttekening: het had wel enorm veel weg van Meshuggah. Nou is daar ook niets mis mee, Meshuggah is al sinds jaar en dag mijn favoriete metalband, maar de originaliteitsprijs zullen ze er in ieder geval niet mee winnen. Op Drawing Circles gaat Textures op dezelfde voet verder, echter klinkt het geheel nu uitgebalanceerder, zijn de tempi wat naar beneden geschroefd en klinkt het allemaal wat, ja, wat volwassener. Hoewel af en toe nog steeds lekker bruut en technisch tot op de millimeter springt het zestal minder van de hak op de tak, zijn de songs overzichtelijker opgebouwd en is de zang zelfs nog een stukje verbeterd ten opzichte van het debuut. Wat gebleven is zijn de polyritmische riffs en de Allan Holdsworth-achtige gitaarsfeertjes, die het geheel nog een extra zetje richting avantfusion geven. Zonder dat de kracht en urgentie er vanaf gaat. De altijd zo moeilijke tweede (ook zo'n popcliche) blijkt dus geen al te grote hindernis en Textures zet hiermee een grote stap richting haar volwassenheid. Prima plaat.

Zeg er het uwe van...