The Dead 60's - The Dead 60's

Volgens mij was deze plaat het punt dat ik me ging ergeren. In wezen best laat, aangezien ik mensen ken die zich al aan Franz Ferdinand ergerden omdat het op the Strokes zou lijken (of anders om). Ik niet, hoor. Ik vond het allemaal goed te pruimen. Kromde geen teen. Afijn. Waar wil ik heen? The Dead 60's, dan. In de bio van the Dead 60's wordt met klem benoemd dat de band dan wel uit Liverpool komt (en dat ze die sound helemaal niet afweren), maar dat ze toch wel echt absoluut iets nieuws onder de zon zijn. Ze vinden namelijk dat ze andere invloeden hebben. Die anders vormgeven. Dat ze het geluid verwoorden van cement en beton, het geluid van het opgroeien in een trieste achterbuurt waar het altijd regent. Oh boo-hoo! Onzin allemaal natuurlijk, want dit is absoluut iets ouds onder de zon. Horrorshow ska? Laat me niet lachen. Een vreselijk grote hit gescoord in Amerika? Oh well. Ska, ja. Ik bedoel, het doet geen pijn ofzo. Je kunt het plaatje best laten draaien tijdens de afwas als het cd-rek niets biedt dan melancholie en depressie (enik kan je verzekeren, het poetst makkelijker dan... euh... Smog. Om maar wat te noemen). Leuk, dus. Gewoon. Maar kom me alsjeblieft niet aan met dat dit het nieuwe luisteren is. Dat dit anders is, want dit is gewoon oud. Stoffig en oud. Ouwe lullen muziek voor de nieuwe generatie.

Zeg er het uwe van...