The Streets - The hardest way to make an easy living

Het is erg maar waar. Al zo'n jaar of 20 kijk ik naar de Engelse soap Eastenders. Op het moment figureert daarin het karakter Darren. Een brutaal rotjoch met een klein hartje. Altijd aan het wheelen en dealen om z'n zin te krijgen en wat geld te verdienen. Ik kon me helemaal voorstellen dat Mike Skinner vroeger ook zo'n joch was. Daarom moest ik aan dat typetje denken toen ik laatst weer 's naar The Streets' vorige cd luisterde: de eeuwige sympathieke loser. Geld en vriendin pleite, tv kapot, boete van de videotheek, enzovoort. Maar toch voortploegen met de broodnodige humor, drank en wiet. Op The hardest way to make an easy living is Skinner nog steeds de loser-hoofdpersoon in de soap opera die The Streets heet. Het enige verschil is dat hij nu een beroemdheid is. Zijn problemen hebben dus niet meer zoveel met het alledaagse te maken maar met het zware leven van een popster. Of het nu gaat om het krijgen van een vriendin, papparazzi of zeurende managers of dure videoclips. Met typisch Engelse zelfspot en nog altijd met Michael Caine intonatie (de melodie van "Hotel expressionism" lijkt gejat van het liedje uit The Italian Job) bezingt hij zijn leven van vandaag. Het is met name de spot en humor die The Streets voor mij zo aantrekkelijk maakt. Op het gebied van beats is het namelijk niet de meest vernieuwende act. Opvallend is dat het vooral nummers zijn die over meiden gaan die het meest aanstekelijk dansbaar zijn, zoals single "When you wasn't famous" en "War of the sexes". Jammer genoeg staan er ook een paar slappere tracks op de cd. "Never went to church", een eerbetoon aan Skinners overleden vader, is - oe oprecht misschien ook - mij te Eminem op een klef moment. Ook de ironie van de zoete soulzang op "All goes out the window" is niet aan mij besteed. Daar staan echter fonkelende nep-Rolexen als "Memento Mori" '(If love is blind then why do we all buy lingerie?') of "War of the sexes" ('Cos people who get hammered don't get to nail') tegenover. Uitsmijter "Fake Streets Hats" waarin Skinner beschrijft hoe hij volledig bezopen flipte over hoedjes in het publiek waarvan hij dacht dat ze nep waren, is zo hilarisch en zo pijnlijk eerlijk dat het onmogelijk is voor mij om niet een zwak te houden voor deze podiumhooligan met een klein hartje. We zullen zien hoe het verder gaat met Darren. Met Mike gaat het toch ook best goed op het ogenblik, of niet soms?

Pffffffff , je begrijpt er echt weinig van hae. Je hebt er echt geen zicht op. Tip : Luister, en ga niet filosofisch doen over The Streets want je snapt er echt niks van goos.

Filosofisch?

kan je Mike skinner mailen??

Als je z'n mailadres hebt wel ja.

Zeg er het uwe van...