The Sword - Age of Winters

Het leek wel een aflevering zoals je ze wel eens bij Jambers ziet: Beavis & Butthead tien jaar later. De pink en wijsvinger gingen meerdere malen de lucht in. Af en toe zelfs van beide handen tegelijkertijd. De hoofden knikten heftig mee, maar het haar schudde niet. Gel hè. Continu het doffe geluid van het tappen van de schoenzolen op het tapijt. Af en toe kon ik me niet meer inhouden en ramde ik het ritme mee van Trivett Wingo, de drummert van dienst. Magistraal. Dat is wat The Sword is en hoe hun debuut-cd Age of Winters klinkt. En elke keer wanneer het snelle stuk volgt op het subtiele middeleeuwse intro van "Iron Swan" langs kwam zeiden we tegen elkaar: 'Dit klinkt echt wel als Metallica van toen ze nog goed waren.' Waarna we titels uit die goede oude tijd opdreunden: "Damage Inc.", "Whiplash", je weet wel. Maar daarbij alleen laat The Sword het niet. De magistrale doomy riffs doen je vermoeden dat we hier te maken hebben met buitenechtelijke kinderen van Tommy Iommi en dat Ozzy een zoon zonder bril en buikje heeft bij een Texaanse volbloed. En die dan met "March Of The Lor" een retro-metal instrumentaaltje opnemen- nu ja met twee schreeuwen, dat nog wel -, in acht bedrijven, in vier minuten en eenenveertig seconden. Wat wil een mens nog meer? Nou een liveshow in een hardrockhol hier in de buurt bijvoorbeeld. En antwoord op de vraag waarom de heren Tia Carrera bedanken in het fraaie, door Trail of Dead's Conrad Keely vormgegeven boekje bijvoorbeeld. Ze bedoelen vast hun streekgenoten die de naam van de actrice hebben aangenomen.

9 mei NEBULA + THE SWORD in de Effenaar geloof ik =D

Zeg er het uwe van...