Umphrey's McGee - Safety In Numbers

Het vorige Umphrey's McGee-album, Anchor Drops, eindigde in mijn jaarlijstje over 2005 bovenaan. Wanneer Ome Storm aankondigt dat het nieuwe album mijn kant op komt, spring ik vanzelfsprekend een gat in de lucht. In de bio bij de cd zegt gitarist Jake Cinninger echter dat ze zich meer op songs dan solo's hebben gefocust. Ik krijg het even heel benauwd. Ze hebben de variatie in de songs toch niet opgeofferd voor veilige middle of the road? Dat is valkuil nummer één bij jambands volgens mij, dat alle virtuositeit en verrassing wordt opgeofferd om er maar vooral veilige songs van 3 of vier minuten van te maken. Wat je tot het laatste album bij Toto zag gebeuren, bijvoorbeeld. En bij eerste beluistering duurt het ook tot het Little Featachtige "Women Wine and Song" voor het echt op gang komt. Bij iedere volgende luisterbeurt vallen me echter weer allerlei details op en bloeit Safety in Numbers op. Dan blijkt bij nadere beschouwing opener "Believe the lie" al alles te hebben wat Anchor Drops zo heerlijk maakte: subtiele ritmes, springerige gitaren en een melodie die je niet meer uit je kop krijgt. De rest loopt van Gracelandachtige ritmes tot Ween-koortjes en akoestische gitaarsongs, in een onmiskenbaar Amerikaanse sound. Uiteindelijk is de conclusie dezelfde als bij de vorige plaat: hogeschoolmuziek, maar wel in échte songs. Geen grote stap vooruit, zoals bij Anchor Drops. Maar consolideren van een hoog niveau is ook een prestatie. En zo is Safety In Numbers toch weer een kandidaat voor mijn jaarlijstje. Of 'ie er aan het einde van het jaar nóg opstaat? Geen idee. Maar nu komt 'ie erop.

Zeg er het uwe van...