Voor sommige artiesten hoop je dat het hebben van bekende vriendjes helpt hen zelf een grote naam te worden. Zo denk ik over Leya in ieder geval. Zanger Ciaran Gribbin van deze Ierse band kan het heel goed vinden met de heren van Snow Patrol. Gary Lightbody is een grote fan van hun muziek en vooral de stem van Gribbin, en noemt deze een van de meest bijzondere die hij in lange tijd gehoord heeft. Mooie woorden natuurlijk, maar Gary vindt het klaarblijkelijk echt. Anders nodigde hij Ciaran vast niet uit om plaats te nemen in een zes koppen tellend koortje dat Snow Patrol assisteerde bij een secret gig in het Royal Opera House en om op Eyes Open mee te zingen. Ik moet Gary ook wel een beetje gelijk geven. Al hoor ik in de muziek en de stem van Ciaran wel heel veel andere bandjes die een plekje hebben verworven in mijn cd-kast. Het mooie aan het debuut van Watch You Don't Take Off, vind ik de vele gezichten van de plaat. De door HotPress tot Ierland's grootste belofte voor 2006 uitgeroepen band kan ingetogen en schaars begeleid klinken zoals in een mooi nummer van Ben Christophers, maar kan ook uit haar voegen barsten van de bombast zoals Muse dat kan. Tussendoor maken ze dan ook nog liedjes van Coldplay- en Keane-achtige onschuld, waarbij ze het gebruik van een heel peloton strijkers niet schuwen. En in alle liedjes trekt inderdaad Ciaran met zijn lenige stem steeds weer de aandacht. Daar moet je tegen kunnen, maar als je houdt van goedgedoseerde melodramatiek, dan ben je bij Leya aan het juiste adres.

Toch aardig dat de kritiek op de vorige plaat van Gina Villalobos weerlegd wordt op haar nieuwe cd, Miles Away. Rock 'N' Roll Pony was te netjes en vooral de begeleidingsband klonk te braaf om de muziek voor de 'dirty country rock' door te laten gaan die Gina Villalobos pretendeerde te maken. Miles Away brengt haar een stuk verder in die richting. Deze derde cd (de vierde als we haar liveplaat Live meetellen) geen mijlen ver verwijderd (pun intended) van Rock 'N' Roll Pony, maar een grote stap in de goede richting is het wel. Dat ze liedjes kan schrijven had ze al wel aangetoond, maar het titelnummer van Miles Away en "Somebody Save Me" behoren tot het beste wat er op dit moment in het singer/songwriter-wereldje gemaakt wordt. Tel daarbij op dat haar stem een nog rafeliger braam gekregen heeft dan ze al had en de titel 'new queen of Country Rock' is nog maar een klein beetje overdreven. Wel moeten Mary Gaultier en Lucinda Williams zo langzamerhand een fikse groep zangeressen naast zich dulden in de categorie van de hele groten als we het hebben over dames in de countryrock.

Op papier leek het me wel een mooie combinatie, de samenwerking tussen Mark Knopfler en Emmylou Harris. Niet dat ik het nou van de laatste cd's van Knopfler warm krijg, maar toch, ik was wel nieuwsgierig wat het smaakvol sobere gitaarwerk van Knopfler zou doen met de nog immer wonderschone stem van countrygodin Emmylou Harris. Het schijnt dat ze zeven jaar aan de liedjes van All the Roadrunning gesleuteld hebben. Nou, ik hoor het er niet aan af. Of misschien hoor je juist wel terug dat ze er zo lang aan gewerkt hebben en dat ze alles wat er maar gepolijst kon worden ook daadwerkelijk gladgestreken is. Het maakt dat All The Roadrunning vol staat met liedjes die qua spanning gelijk staan aan het kijken naar het groeien van mos op de klinkers in de Kalverstraat: d'r gebeurt geen zak. Nou vooruit, in één of twee liedjes slaat er nog wel iets van een vonk over, maar de meeste nummers staan zo bol van het gedreutel dat zelfs de stem van Emmylou ze niet kan pimpen tot iets dat het me ook maar een beetje warm kan maken.

Nee, doen mij dan maar de debuut-cd van de mij tot het verschijnen van deze cd volstrekt onbekende Stef White & Kersten de Ligny. Op zich zijn de liedjes hierop ook braaf, is Stef White geen gitarist van het kaliber Mark Knopfler (sterker nog het belangrijkste gitaarwerk laat hij over aan Martin van Helden) en Kersten de Ligny (ook al is ze geschoold aan Academie voor Lichte Muziek) geen tweede Emmylou Harris. Toch raken deze liedjes mij veel meer dan de gladgestreken werkjes van Knopfler & Harris. Gewoon omdat ze puur zijn en wel ergens over gaan. Zoal bijvoorbeeld het openingsnummer "A Million Cries". Vlak bij het huis waar de ouders van De Ligny wonen werd Theo van Gogh overhoop geschoten. Over die ingrijpende gebeurtenis schreef De Ligny een liedje, waarin ze de desoriëntatie van onze samenleving mooi verwoord. Het tweetal laveert in hun grotendeels akoestische liedjes opvallend soepel op en neer tussen country en folk. Alhoewel de twee solo zingend prima hun boontjes kunnen doppen, vind ik het toch het mooiste als hun stemmen samenkomen zoals bijvoorbeeld in "Day's Getting Longer" en " Let Me Take You Away". Eigenlijk is het bizar dat ik met een Nederlands duo de vieze smaak van twee enorme grote namen kan én moet wegspoelen, maar het gebeurt toch.

Ik vond het een behoorlijke verrassing toen ik in mijn brievenbus een nieuwe cd vond van BJ Baartmans en dat deze een Nederlandse titel droeg. Ik dacht gelijk aan JW Roy, die andere vaandeldrager van de Nederlandse americana, die ook onlangs (en voor het eerst) een Nederlandstalig album uitbracht. Voor Baartmans geldt hetzelfde. De zes cd's die hij tot nu toe uitbracht, Where Lovers Go is de meest recente uit 2004, waren allemaal in het Engels. Het schijnt dat het komt door de waardering in het buitenland voor zijn teksten en het ontbreken daaraan in Nederland, dat hij begonnen is met het schrijven van liedjes in zijn eigen taal. Nou, dat zullen we weten. Vanaf het eerste moment dat ik Verpand op zet ben ik er een beetje stil van. De ingetogen zingende BJ verbaast me met "Paradijs", zijn min of meer vernederlandste versie van "Do me right do wrong" zoals dat op Where Lovers Go stond. En ook met zijn andere liedjes, waarin hij zichzelf begeleidt op gitaar en smaakvol bijgestaan wordt door onder andere Sjako's Wouter Planteijdt, Powderblue's Marjolein van der Klauw en het Gustav Klimt Strijkkwartet raakt hij de juiste snaar. Baartmans stemgeluid is in het Nederlands een kruising tussen het hese van Thé Lau en het accent van Jack Poels, en dat levert een heel erg mooi resultaat op. Bovendien blijkt Baartmans in de teksten op Verpand een zeer bekwame tekstschrijver. Een die strooit met opvallende details in zijn teksten. Zo kan ik me niet voorstellen dat het toeval is dat Baartmans in "Het land waar alles overwaait" Diepenheim noemt. Daar woont immers al maanden zijn nieuwe bandmaat André Manuel. Ik ben benieuwd of Baartmans volgende cd wel weer in het Engels zal zijn, van mij hoeft het niet per se.

Ze kunnen natuurlijk niet voor eeuwig in het spookstadje bij de Mexicaanse grens blijven rondhangen. De scharnieren van de saloondeurtjes beginnen steeds harder te knarsen en te piepen van het vele woestijnzand. De zinderende hitte wordt steeds ongemakkelijker. Iedere dag weer. Dezelfde mensen. Hetzelfde sfeertje. Hetzelfde rondje op de tredmolen. Het is een vertrouwd maar tegelijk ook een verstikkend gevoel geworden. Joey veegt het zweet van zijn voorhoofd. Hij kijkt zijn kompaan met een veelzeggende blik in de ogen. John knikt minzaam. Hij heeft maar een half woord nodig. Ook hij voelt dat de tijd rijp is voor een andere aanpak. Tijd voor die frisse bries. Tijd om eens duidelijk te zeggen waar het op staat. Ze besluiten te vertrekken bij zonsopgang. Het wordt een mooie, heldere dag. Natuurlijk zal het even wennen zijn, maar het voelt goed. De nieuwe omgeving met haar nieuwe geluid. Geen moeilijk begaanbare slingerweggetjes meer, maar toegankelijke brede paden. Joey en John kijken elkaar glimlachend aan. Want ook al praten ze over gisteren alsof het een ver verleden betreft, ondertussen weten ze maar al te goed dat ze diep van binnen hetzelfde zijn gebleven. Zolang ze dat niet vergeten, is er voor hen geen vuiltje aan de lucht. Vertrouwen in de toekomst. Vertrouwen in zichzelf. Overtuigd van hun eigen gelijk. Want of je er nu blij mee bent of niet, gelijk hebben ze.

Wanneer ik m'n mp3-speler willekeurig nummers laat afspelen, zijn er een paar albums waarvan ik tracks op elk moment prettig vind om te horen. Of ik nou moe ben, slaperig, de pest in heb of juist heel vrolijk ben. Zita Swoon's Camera Concert: A Band In A Box is er zo een, Lohues' Grip ook. De laatste weken is er langzaam een bijgekomen: de nieuwe van Rob Zombie. Dat verraste me, want ik ben nooit zo onder de indruk geweest van zijn eerdere werk. Ik vond het teveel typisch Amerikaanse gimmickglam en te weinig écht muzikale klasse. Zo nu en dan best leuk, maar nooit genoeg om mijn aandacht te krijgen. Met "Educated Horses" is dat veranderd. Belangrijkste oorzaak is vermoedelijk John 5, die vanaf dit album tot de band van Zombie is toegetreden. Nu neemt de gitaar ook een belangrijker rol in dan de elektronica. John 5's schrijftalent en spel maken "Educated Horses" tegelijkertijd rauw en retecommercieel, terwijl Rob Zombie zelf iets meer richting Alice Cooper is gegaan met zijn zang, waardoor hij melodieus, verstaanbaar en toch ruig uit de hoek komt. Zeker, verwantschap met Trent Reznor is er nog steeds. Dat is ook niet gek, want John 5 was al gitarist bij het briljante Reznor/Halford-project Two. De nummers variëren van commerciële repeterende anthems als "American Witch" en "Foxy, Foxy" en het aan Suzi Quatro (!) herinnerende "The Scorpion Sleeps" tot fraai opgebouwde stukken als het hypnotiserende "Death of it all". De echte fans moeten eerst eens luisteren of ze het niet té commercieel vinden, de tot-nu-toe-geen-fans moeten juist óók eens luisteren. Wat mij betreft heeft Rob Zombie de band gevonden die hij nodig had. Rauw én reuze toegankelijk, dat is weinigen gegeven. Vanaf nu is Rob Zombie er een van.

Over het algemeen zijn mensen zodra ze worden geconfronteerd met iets nieuws geneigd voornamelijk datgene op te pikken wat ze al ((h)er)kennen. Omdat mensen dan in feite instemmen met wat overeenkomstig is met henzelf, loopt een ontmoeting met het andere al gauw uit op een eenzijdige bevestiging van het zelf en wordt in volle zelfgenoegzaamheid louter het ego gestreeld. En waarom ook niet. Het vreemde onderbrengen in de zin van gelijktrekken in vastomlijnde, vertrouwde kaders en rubrieken is immers 'the easy way out', gaat vrijwel vanzelf.

Moeilijk en een hele kunst is het vreemde - het eigene van het andere - tot je toe te laten. Ik zeg met nadruk kunst, want misschien ligt dit eigene van het andere niet zozeer aan de zijde van de artiest of in zijn muziek, maar in de eerste plaats bij je eigen oren die het andere zouden moeten kunnen horen. Om iets van het andere te weten te komen zou je zelf moeten veranderen. Het eigene van het andere volledig tot je nemen is echter niet mogelijk, je zou volledig weggespoeld worden. Zo bezien lukt een ontmoeting alleen als een bewegen tussen vreemd, anders, nieuw en vertrouwd, eigen, gebruikelijk.

Weet u nog, doommetal-van-voor-de-zangers? De tijd waarin de grote klassiekers van Paradise Lost en Anathema uitkwamen? Toen gothic nog gewoon de benaming was voor schimmige neo-wave en doommetal werd gezien als het wat trage broertje van deathmetal? Juist, zulke doommetal maakt Saturnus dus. Van de allerzwaarste en de meest melancholieke soort. Maar dan zonder de zangeressen en met slechts subtiel gebruik van de toetsen. Alsof het nog steeds 1991 is. Na een moeilijke periode van zes jaar komt het half gerenoveerde zestal terug met een stuk loepzuivere doomdeathmetal van de bovenste plank. Huilende gitaren, diepe grunts, zwoegende drums en een stel heerlijke, bijna Floydiaanse gitaarsolo's, allen verpakt in lange loodzware songs, waarvan de opener "I Long" bijna elf minuten bedraagt. Ga er maar aan staan. Gelukkig wordt de luisteraar niet doodverveeld en weet de band de songs nu eens wel verrassend te houden. Zoals met de pakkende riff van "Pretend" en de heerlijke melodieën in "Descending". Of de manier waarop de oegrunt wordt afgewisseld met plechtige speeches. Dit alles wordt afgemaakt met een gastsolo van Mercyful Fate's Michael Denner en een lekker zware productie van Flemming Rasmussen (bekend van Metallica's oude platen). Een klein uurtje lang zware kost voor de melancholieke fijnproever. Hiermee komt de liefhebber van de betere doomdeath de zomer wel door.

Wat Axl Rose is voor Guns N'Roses, is drummer Damon Che voor Don Caballero: het enige overgebleven originele lid. Er is echter wél een heel groot verschil tussen Guns N'Roses en Don Caballero. Nu Che de band met verse krachten opnieuw heeft opgericht - hij verliet hiervoor het overigens zeer interessante Bellini - is Don Caballero nog steeds de moeite waard. En wie de nummers heeft gehoord die krijspaard Rose ingezongen heeft voor de nieuwe Guns N'Roses weet dat dat voor die band al lang niet meer geldt. Gelukkig is Che niet zo beroerd gaan drummen als Axl is gaan zingen en maakt hij ook niet van die tegenwoordig overbodige hardrock. Don Caballero mag dan ondertussen links en rechts ingehaald zijn door andere experimentele rockers, het zojuist verschenen World Class Listening Problem laat horen dat Don Cab nog steeds muziek van waarde maakt. Tien tracks vol eigenaardige wendingen, maar ook repeterende patroontjes. Als ik Don Caballero zou willen vergelijken met een andere band of muzikant, dan heb ik altijd de neiging om Mike Patton erbij te halen. Ik denk dat Patton dolgraag zou willen zingen in een experimenteel combo als Don Cab, maar tegelijkertijd vrees dat hij de boel met zijn zang mooi naar de kloten zou helpen. Nee, de progressieve rock van Don Caballero, die bol staat van de jazzinvloeden is zo, zonder zanger, precies goed. Precies goed zonder zanger doet ook Don Cabs nieuwe labelgenoot Dysrhythmia zijn ding op Barriers and Passages. Het zijn een beetje de vuige zonen van Don Caballero, al zou de gitarist ook best een kindje van Joe Satriani kunnen zijn. Maar goed, het album van Dysrhythmia is net even een stuk trashier en meer tegen metal aanschurend dan de nieuwe cd van al die vaders. De übercoole foto op de openingspagina van hun website laat een band zien die in trance zijn ding doet. En zo klinkt Dysrhythmia ook. Gefocust en met een adembenemende hoeveelheid technische bagage brengt het drietal uit Philadelphia hun muziek ten gehore met als doel je met een kluitje het riet in te sturen en in verwarring achter te laten. En verdomd, dat lukt ze aardig, meer dan aardig zelfs.

Er zijn vast tijden geweest dat het minder goed ging met de Rotterdamse Apers. Op dit moment bevinden ze zich aan de andere kant van de oceaan vanwege hun tournee door de VS en ze hebben ook nog eens tegelijkertijd twee nieuwe platen in de winkel liggen. Dat is overigens niet helemaal waar, want het betreft hier geen nieuw materiaal maar een heus duo aan tribute-cd's. Het tienjarig bestaan van de band wordt uitgebreid gevierd met het uitgeven van Do The Aper! - vijftien covers door Nederlandse en Belgische acts - en The Punkrock Don't Stop, waarop achttien bands van over de hele wereld hun licht laten schijnen over liedjes van The Apers. Omdat je bij dit soort projecten nu eenmaal niet om het noemen van namen heen kan, zal ik er meteen maar een zwik uitgooien, wat te denken van (van eigen bodem): I Against I, Face Tomorrow, Peter Pan Speedrock, Travoltas, El Guapo Stuntteam en (van wat verder weg) Zatopeks, Ritalins, Sonic Dolls.
Dat is nog maar het topje van de ijsberg en een lijstje om behoorlijk trots op te zijn. Zoals zo vaak zijn het juist de uitvoeringen die afwijken van het origineel en daar een eigen draai aangeven die er uitspringen, met als persoonlijke favoriet de liedjes die door de Travoltas worden gespeeld. Naast de wat bekendere bands is er ook ruimte gemaakt om de aandacht te vestigen op enkele kleinere namen, die zo een kans wordt geboden om tot een wat groter publiek door te dringen. Al met al een ludieke en plezierige manier om eer te bewijzen aan een van Nederlands leukste en meest sympathieke bands en tegelijkertijd een mooi overzicht te geven van wat er zoal nog meer in het genre te beleven valt.

Een beetje paradoxaal is het wel. Net nu het buitenfestivalseizoen goed en wel op gang komt, gaan we weer een weekendje naar binnen. Want Den Haag's leukste muziekfestival slaan we ook dit jaar niet over. Niet dat het dan ook meteen hondenweer moet wezen in het weekend van 8 en 9 juni, want The Music In My Head valt natuurlijk wel mooi te combineren met een dagje strand. En dat maakt het alleen maar leuker. Het experiment om het Paard van Troje als festivallocatie te gebruiken wordt doorgezet, want dat is goed bevallen.

Alleen betekent dat, dat er keuzes gemaakt moeten worden. Want de kleine zaal maakt zijn naam waar en als uw favoriete bandje daar staat, dan moet u er vroeg bij zijn. We gaan dus even door het programma heen, zodat een mooie route vastgesteld kan worden. 18 bandjes in twee dagen, het wordt weer hard werken...

Een impressionistisch cd-hoesje waarbij McMahon mij als een Vincent van Gogh uit de eenentwintigste eeuw aankijkt. Een Noord-Ier, geboren als zevende in een gezin van negen kinderen, opgegroeid in het onrustige Belfast van de jaren '70 en tegenwoordig wonend in Berlijn. Deze man moet wat te vertellen hebben, denk ik voordat ik ga luisteren. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar in eerste instantie kan ik de cd maar matig waarderen. Ik vind McMahons stem niet bijzonder en de muziek is erg gelijkmatig. Ook zijn teksten zijn niet van een spectaculair niveau. Uit de titelsong; 'I wondered if what I felt was really true, I wondered but when I looked I knew'. De cd moet echter een kans krijgen want naarmate McMahon vordert, neemt mijn waardering toe. Het is inderdaad niet de Ierse folk zoals we die kennen, maar in de stem van McMahon komt wel een zekere melancholie naar voren die de Ieren vaak kenmerkt. De muziek is vooral van akoestische inslag en dat gecombineerd met de stem van McMahon geeft een goede combinatie die in het nummer "Life's a Breeze" heel lieflijk en lichtvoetig aandoet. Daarmee is dat het enige wat luchtiger nummer, want Falling deeper under a spell is een serieuze cd met poetische teksten gecombineerd met akoestische muziek. Daarmee geeft McMahon dan toch wel een beeld, alhoewel indirect, van zijn gedachten en gevoelsleven dat ongetwijfeld te maken heeft met het opgroeien in het grauwe en gewelddadige Belfast van zijn jeugd. De cd eindigt met het pareltje "Don't want the night to end" waarin het beste zit van alle eerder beschreven elementen als poëzie, akoestische muziek en de melancholieke stem van McMahon. Hier bespeur ik dan toch de Ierse inslag. Ik ben tevreden.

Met de nodige voorzichtigheid en wantrouwigheid plaats ik cds van keyboard- of andere instrumentvirtuosen in mijn cdspeler. Je weet immers maar nooit wat voor stortvloed aan extreem gepiel je te horen krijgt als ze echt losgelaten worden. Dat gevoel had ik ook toen ik Optical Illusion, het derde studioalbum van Time Requiem, onder ogen kreeg en in m'n cd-lade stopte. Time Requiem is de band rondom toetsenist Richard Andersson. Nu heb ik in het najaar van 2005 ook het solo-album van Andersson al beluisterd, en daar had hij al dezelfde mensen om zich heen verzameld die nu dit album hebben verzorgd. Ook hier is zanger Göran Edman (ex-Yngwie Malmsteen) van de partij. Met zijn veelzijdige stem verzorgt hij op de acht neo-classical progressive metal nummers de zang. Tussendoor is er voldoende ruimte voor de heren om hun solo's, die op dit album absoluut niet ontbreken, kwijt te kunnen. In hoge snelheid komen de verschillende klanken op je af, met een veelzijdigheid aan muzikale invloeden. Andersson heeft zich zowel laten inspireren door de oude klassieke meesters als Bach, Vivaldi en Mozart als door hedendaagse films en musicals. Helaas vind ik de nummers over de hele linie niet altijd even goed en komen niet alle nummers even vol en krachtig naar voren. Dit komt mede door de productie die ik net iets te mat en te vlak vind. Maar verder is het een zeker wel een goed album binnen dit genre geworden.

Beste Johan,
Is het alweer zo'n 5 jaar geleden? Zal het dan toch waar zijn dat de jaren steeds sneller voorbij lijken te gaan naarmate je ouder wordt? Het is fijn om weer eens wat van je te horen. Liever een sporadisch maar waardevol contact dan de deur bij elkaar platlopen om uiteindelijk elkander niks meer te vertellen hebben. Ik had je dit de vorige keer al willen zeggen, maar om de een of andere reden kwam dat er nooit van. Want hoewel ik er om bekend sta niet echt hang naar vroeger te hebben, weet jij toch altijd weer een gevoel van nostalgie bij me op te roepen. Dat gevoel van bij de platenzaak aan de luisterbar zitten met een zorgvuldig uitgekozen stapeltje plaatjes. Een daarvan zou ik uiteindelijk ruilen voor het bijeen gespaarde geld dat ongeduldig in mijn portemonnee wachtte om te worden gespendeerd. Misschien werd het R.E.M. of The Posies. Wie weet zelfs een oudje van The Byrds of The Beatles. En vervolgens wekenlang niets anders draaien dan die ene plaat en daarvan intens gelukkig worden. Eentje die geen minuut te lang was, gevuld met een stuk of elf gitaarpoppareltjes die na beluistering niet meer uit je hoofd weg te branden zijn. Even bestond de wereld alleen nog maar uit die ene plaat. Verliefd was ik. En nu zit ik hier achter m'n toetsenbord. Een ik-weet-niet-hoeveel-gieg aan harde schijf vol muziek. Voorlopig bestaat mijn wereld echter alleen nog maar uit dit ene plaatje. Intens gelukkig.

Grtn,

Fl ndr

Gisteravond ben ik met collega's bij wijze van bedrijfsuitje naar een voorstelling van 'De Wereldband' geweest. Een gezelschap van zes virtuoze muzikanten, die een voorstelling hebben gemaakt die voornamelijk bestaat uit de draak steken met muziek uit alle windstreken, zoals Chinese Opera, Griekse Bouzouki of Spaanse Flamenco. Deze voorstelling is duidelijk een parodie en bedoeld om om te lachen. Simpatico van The Charlatans is - vooral als je naar soms nogal duistere teksten luistert - niet bedoeld om bij te schuddebuiken. Ik vraag me echter af of The Charlatans zich realiseren dat deze plaat toch af en toe overkomt als een niet serieus te nemen parodie. Openingstrack en single "Blackened Blue Eyes" klinkt klassiek Charlatans. Een lekker vet Madchester-nummer met een dansbaar druggy ritme. "NYC (There's No Need To Stop)" is een prima te pruimen track met funky basis. "Muddy ground" klinkt dan weer als Richard Ashcroft en bevind zich nog stevig in het Noorden van de UK, maar zo rond de 6e track komt er een kentering in het album en krijgen de nummers meer een ska en zelfs een reggae-smaak. "City of the dead" klinkt alsof de Lunatics alsnog uit het asylum van The Specials zijn ontsnapt, en daarmee wordt pijnlijk duidelijk dat de stem van Tim Burgess niet echt geschikt is voor dit type muziek. "When the Lights go out in London" had zo maar een niet al te brutaal nummertje van Hard-Fi kunnen zijn, In "Glory Glory" komt de geest van Damon Albarn om de hoek kijken en "The Architect" klinkt met z'n ska-ritmes downright silly. Geen idee wat The Charlatans met deze plaat wilden bereiken. Ze hebben duidelijk eens iets anders willen proberen, maar klinken daarin niet consistent en niet overtuigend. Alsof ze moeite hadden om keuzes te maken, want de sfeer van de tracks is nogal wisselend en een logische opbouw lijkt te ontbreken. En te lachen valt er ook niets.

Het valt niet mee om op te vallen in de progrock, maar Venturia krijgt het voor elkaar. Zo hebben ze een zanger én een zangeres: de Amerikaan Marc Ferreira, met een melodieuze stem die op zijn tijd ook flink kan rocken en zangeres Lydie Robin, die een wat klassiekere stijl heeft zonder meteen te vervallen in ijle sprookjesmetalzang. Het zangduo van dit Franse vijftal, op dit album nog bijgestaan door een toetsenist/gitarist, heeft ook materiaal gekregen dat hen ruim de kans geeft om uit te blinken. Venturia zwiert van progmetal naar poprock en terug, zonder dat dat ook maar één moment geforceerd lijkt. Je zou ze kunnen vergelijken met die andere Franse progrockers Lord of Mushrooms. Die bleken ook al in staat bijna poppy melodieusheid te verenigen met technische vaardigheden en tempo- en sfeerwisselingen die prog zo eigen zijn. Dit Venturia vind ik zelfs nog een tikkie beter. De songs zijn lekker stevig, met heerlijk voortstuwend drumwerk, solo's waar solo's passen en mede door de wisselwerking tussen de stemmen van Ferreira en Robin een eigen stijl. De liedjes hebben een kop en staart en zijn stuk voor stuk goed uitgebalanceerde werkjes, soms pop met een rockrandje, soms metal met een prograndje, soms prog met een poprandje. Voeg daarbij een loepzuivere productie en je kunt niet anders concluderen dan dat The New Kingdom helemaal áf is.

Ik heb geen CD in mijn bezit die ik zó vaak heb gedraaid als A Place Called Home van Ignite; een beest van een plaat die nog steeds even goed is als de eerste keer dat ik hem hoorde. Dat is inmiddels al weer zes jaar geleden en hij duurt ook maar een half uurtje, veel te kort natuurlijk om al die tijd door te komen. Het schijnt iets met persoonlijke problemen en blablabla te maken gehad te hebben dat het allemaal zo lang moest duren, maar nu is daar dan eindelijk (prijs de Heer) opvolger Our Darkest Days. Deze titel geeft al direct aan dat het geen eenvoudige bevalling was maar dat zal mij op dit moment worst zijn, de plaat is namelijk steengoed geworden en al het tergende wachten ben ik inéén klap vergeten. Wat een geniale nummers staan hier op zeg, ik kan er niet over uit. Zanger Zoli is een immens blok energie die je door de speakers naar binnen zuigt en meeneemt in veertien perfecte liedjes. De wereld staat op zijn kop wanneer juist een nummer met de titel "Slowdown" er voor zorgt dat ik heel erg de behoefte krijg om hard te gaan rennen. Alles valt hier op de juiste plaats en het kan niet anders of ook deze topper krijgt een legendarische status. Ik hoop dat het niet nodig zal zijn, maar met Our Darkest Days kan ik gerust weer zes jaar vooruit.

Zie het als een verlate voorjaarsschoonmaak. Het werd hoog tijd dat ik de boel eens onderhanden ging nemen. En dat geldt dan natuurlijk ook voor die stapeltjes cd's die nog overal rondslingeren. Zoals dit drietal (release eind 2005, foei André!) afkomstig van het laptobbyisten labeltje Karate Joe. Bring on the Fennesz-klonen! Oké, dat is misschien een beetje kort door de bocht. De suizende geluidslandschappen die doorkruist worden over het hobbelige glitch-pad van Takuma Itoi komen misschien nog dichtste bij de muziek van de eerdergenoemde laptovenaar. Hoewel er groot kans is dat we op hetzelfde pad Glim met z'n minimalistische sneeuwbloemen-op-de-ruiten-elektronica tegen zullen komen. Zijn klanktapijtjes voelen echter wat warmer aan dan de gruizige ruisgolven van zijn labelmaatje. De man achter deze mousepad, Andreas Berger genaamd, komen we ook tegen in het Oostenrijkse collectief Mimi Secue. Bij hen is de digitale vriend slechts een onderdeel van de bandsound. Hun verstilde post-rock met een vleugje americana en fluisterzang doet mij meteen aan L' altra denken. Naila is hiermee dan ook veruit mijn favoriet van deze drie schijfjes. Een serene rust spreidt zich als een warm elektronisch dekentje tijdens een koude winternacht over mij heen. Hmmm, fijn hoor. Een nadeel: zo komt er alsnog niks van mijn voorgenomen schoonmaakactie terecht.

Het klinkt wellicht vreemd, maar van de andere FU-schrijvers ken ik er precies twee ook van gezicht. Okee, dat ligt ook aan mij, want we komen elkaar zelden bij concerten tegen. De kans is groot dat ik precies één keer tegelijk met een andere FU'er bij een concert ben geweest. Vandaag maak ik echter kennis met nummer drie. Volstrekt buiten FU om, overigens. De betreffende FU-collega wordt namelijk zoiets als een dubbelcollega: we gaan voor hetzelfde bedrijf werken. Ik denk heel anders over konijntjes, maar verder hebben we genoeg gemeen om het prettig te laten verlopen: we webloggen allebei, we zijn allebei grote muziekliefhebbers en hebben beiden niet het meest gangbare gevoel voor humor. Goed, Frontline zal voor hem al niet interessant meer zijn als 'ie de lelijke mannen op leeftijd op de hoes ziet, terwijl ik deze cd best te pruimen vind. Maar ja, Frontline is dan ook een AOR-act in de hoek van Bonfire en Jaded Heart. Duits-clean, niet bijster origineel maar wel van gedegen kwaliteit. Dat is ook niet zo gek, want de mannen van Frontline draaien al heel wat jaren mee. Zanger Stephan Kaemmerer en gitarist Robby Boebel al vanaf het debuut in 1994, bassist Hutch Bauer en drummer Rami Ali al sinds 1997. Gevieren hebben ze in het begin van hun bestaan heel wat juridische ellende en gedoe met labels achter de rug, maar ze brengen nu toch al hun achtste album uit. Tien degelijke maar ook een tikkie voorspelbare songs met evenzo degelijke als voorspelbare arrangementen. Zoals bij veel Duitse bands zit er aardig wat echo op de zang van Kaemmerer. Zijn enigszins hoge stem is niet slecht, maar irriteert mij wat omdat hij voortdurend tegen de grens van zijn bereik lijkt te zitten. Liefhebbers van Duitse rock en AOR zullen daar echter weinig problemen mee hebben. Ongeacht wat ze van konijntjes vinden.

Vele mensen doen een beetje minnetjes over de Grote Prijs van Nederland. Dat er nooit eens een band of artiest die die prijs wint écht doorbreekt. Ik vind dat een beetje gezeur. Er zijn altijd nog véél meer artiesten die nooit de Grote Prijs van Nederland gewonnen hebben, het dapper blijven proberen, en óók niet doorbreken. Ik heb goede hoop dat Marike Jager al dat zure volk voorgoed de mond gaat snoeren. Iets meer dan twee jaar nadat ze haar eerste echte optreden deed op een open podium in Maastricht, de stad waar ze destijds studeerde, won ze in 2003 de Grote Prijs in de categorie singer/songwriter. Overtuigend zelfs. Met diezelfde overtuiging besloot ze ook haar zaakjes verder zelf te regelen. Eerst bracht ze een EP-tje in eigen beheer uit en nu brengt ze op haar eigen label haar eerste volledige cd uit: The Beauty Around. En The Beauty Around is een verdomd goede singer/songwriterplaat, kan ik verklappen. Niet een cd vol dreinende liedjes van een zangeres die het hele leed van de wereld op haar schouders meezeult, maar een die bijna uit elkaar ploft van de mooie en diverse liedjes. Folky, bluesy, twangy, jazzy en rocky (I t/m IV), Marike kan het allemaal met speels gemak aan. Mooi is ook haar stem met vele klankkleuren. Deze rijkdom doen me alleen maar aan grote mevrouwen denken. Carol van Dijk, Sarah Bettens, een niet krolse Tori Amos en ook de naam van Dani Klein schoot me al door het hoofd terwijl ik luisterde hoe Marike prachtig zong, begeleidt door haar muzikale maatje Henk Jan Heuvelink op toetsen of zichzelf begeleidend op gitaar. Het maakt The Beauty Around tot een heerlijk frisse debuutplaat. 'Chapeau!' zeg je in zo'n geval, geloof ik. Bij deze dus: Chapeau!

De afgelopen paar maanden heeft het Californische Fat Wreck Chords nog maar weer eens bewezen waarom het inmiddels een van de belangrijkste en meest toonaangevende platenlabels is op punk gebied. Het bedrijf van NOFX' Fat Mike heeft een uitstekend gevoel voor het aantrekken van nieuwe bands en het afstoten van minder interessante oudjes. Ze houden zich enkel bezig met waar ze goed in zijn - Punk dus - en laten zich niet in met andere muziekstijlen, dat is wel zo overzichtelijk. Het gebeurt dan ook niet al te vaak dat een nieuwe Fat Wreck CD mij niet zo bevalt, maar omdat de uitzondering nu eenmaal de regel bevestigt, is dit nu toch een keertje het geval. De tweede plaat van None More Black is namelijk nogal middelmatig, zeker ten opzichte van het andere punkrockmateriaal waar we de laatste tijd mee verwend zijn. This Is Satire kabbelt vooral nogal saai voort en is niet ronduit slecht te noemen maar heeft eigenlijk helemaal niets bijzonders in zich. De liedjes missen kracht, iets wat ook te wijten valt aan de duffe productie (die gitaren moeten potverdikkie knallen!), en geen van de dertien nummers heeft ook maar een klein beetje van het Heilige Vuur in zich. Toch opvallend, voor een groep met voormalige bandleden van enkele zeer gepassioneerde hardcorebands. Ik zal dit enkele geval door de vingers zien maar hoop wel dat men hier in de toekomst geen gewoonte van gaat maken.

Hebt u uw ballads het liefst zachtgesmeerd en zijig?
Houdt u het liefst van zorgvuldig gestemde melodieën? Fijn voor u.
Sla dit stukje dan maar gelijk over, want daar hebben de Guillemots namelijk totaal de zeekoetenschijt aan. Hun lievelingswoord luidt namelijk 'theatraal'. Hun sympathieke crooner Fyfe Dangerfield zit regelmatig vér naast de nog verantwoorde zanglijn en het is de groep vermoedelijk tienmaal worst dat geen enkel liedje in deze vorm de radio of de disco zal halen. Maar negatief vind ik dat niet. Want From the Cliffs is een prachtig weirde EP (hun derde alweer, zoek vooral ook naar We're Here), met acht popliedjes met jazz-invloeden. Zo eentje om te koesteren vóórdat het deze zomer te verschijnen debuutalbum Verve From the Windowpane alle schoonheid misschien wel gladstrijkt voor de massa. Laat ik het wat eerlijker uitdrukken; dit is een magistraal zooitje. From the Cliffs is pure romantiek, niks voor op de achtergrond: dit is intense muziek om live te beleven. Bij hun optreden op London Calling eind 2005 kwam de band niet voor niets in een optocht midden door de volle zaal aanparaderen. De Guillemots hebben de brille om je als luisteraar met een enkel catchy wereldrefrein ("Who left the lights off, baby?", waaraan ik al sinds november verslaafd ben) of een rijpe beat ("Trains to Brazil") volledig in te pakken, om je vervolgens ecstatisch op een heel ander station weer buiten te zetten. Als deze band nou normale nummers zou schrijven, was het een grootse combinatie van The Divine Comedy, The Arcade Fire en Absynthe Minded geweest. Nu is het nog een ruwe diamant. Laat je meeslepen!

Wat is er toch met de popmuziek aan de hand, dat de belangrijkste protestplaat tegen de oorlog in Irak gemaakt wordt door Neil Young? Nota bene iemand die al in 1970 een felle aanklacht tegen oorlog schreef (al ging "Ohio" in de eerste plaats over de vier gedode studenten in een demonstratie tegen de oorlog in Vietnam)! De vorige CD van Neil Young, Prairie Wind - nog maar een half jaar oud - was vooral naar binnen gericht en ging over ouderdom en het onvermijdelijke einde. Ook Living With War gaat over verderf, maar dan zoals die moedwillig veroorzaakt wordt in een oorlog. De woede over de Irak-oorlog en het presidenschap van George W. Bush ("Let's Impeach The President") klinkt door in de houthakkersgitaren zoals Neil Young ze in zijn grootste periode kon laten klinken en in de directheid waarmee de soms prachtige songs ("Shock and Awe"!) zijn opgenomen. In eerste instantie dacht ik dat het te maken had met het feit dat Living With War eerst via het internet te beluisteren was, voordat de plaat in de winkels lag, maar ook de CD heeft een bijna lo-fi geluid. De band voor deze plaat bestaat uit een trio: gitaar, bas en drum, aangevuld met trompet en een 100-koppig (!) koor die deze beste Neil Young-songs sinds jaren van een intense kracht voorzien. Het is een gotspe: als er iets goeds voortgekomen is uit de Irak-oorlog, dan is het deze wederopstanding van Neil Young.

Mijn oude kamergenoten zie ik nog maar weinig. Dat krijg je met die flexibele organisaties waarbij het eenvoudig switchen is tussen teams. Dat flexibele is best prettig, maar het weinige zien, dat vind ik wel jammer. Ik trof het dan wel steeds met mijn kamergenoten. En niet alleen omdat ze eigenlijk alle muziek accepteerden die ik draaide, het waren ook nog eens toffe gasten. Het mooie was dat ze van de vaak voor hen onbekende muziek die ik draaide ook nog wel eens dingen gingen kopen. Afgelopen week stond mijn oude kamergenootje plots bij me op de kamer. De muziek die ik draaide viel hem gelijk op. 'Oei! Dit is mooi! Dit lijkt wel een beetje op dat Spaanse bandje dat je ooit voor me kocht. Ach, kom, hoe heten ze ook al weer... El Columpio Asesino. Dat was het! Prachtig, die trompetten!' Ik moest hem gelijk geven. Af en toe doet We vs. Death - het ging hier namelijk om hun eindelijk verschenen eerste volledige album - wel een beetje denken aan deze Spanjolen. Voordat ik hem kon vertellen was het was griste hij het boekwerkje dat erbij hoorde van de tafel. 'Oei! Ook al zo prachtig!' En weer moest ik hem gelijk geven. We Too Are Concerned, We Are Too Concerned is een tot in de puntjes verzorgd album. Een stijlvol vormgegeven digipack met daarin een cd en min of meer tot mijn verbazing ook een dvd. Daarop worden vier nummers van We vs. Death begeleid door filmpjes, geschoten door Kistmet-drummer Boudewijn Rosenmuller. De beelden van Utrecht en omgeving passen mooi bij We vs. Death. Hun ietwat onderkoelde, melancholische post-rock leent zich, net als veel van hun genregenoten, voor film. Het liefst films zonder tekst, net als de muziek van We vs. Death. Alhoewel, als je goed luistert dan vertellen de trompet, de gitaar en warme Fender Rhodes wel degelijk verhalen die je aan het denken zetten. En ik ben vast niet de enige die dat hoort...

'Hé!', riep ik, na de eerste zanglijnen van the Great Divide gehoord te hebben. Deze plaat van de christelijke ex-Creed zanger Scott Stapp klinkt namelijk precies zoals het bandje van mijn destijds vriendje toen ik veertien was. Overspoeld door herinneringen werd ik. Overspoeld! Hoe de oefenruimte rook, hoe de bank altijd een beetje klam was en hoe vol de asbak zat terwijl ik en de drummer de enige twee waren die rookten. En hoe ze het zouden gaan maken. En hoe ik tegen beter weten in, met gans m'n hart, hoopte dat het zou lukken. Want dan mocht ik mee op toer. En zou ik backstage mogen op Pinkpop. Het doorbreken was volgens de jongens namelijk geen kwestie van 'of', het was een kwestie van 'wanneer'. Natuurlijk kwam het bandje van mijn destijds vriendje toen ik veertien was niet verder dan de oefenruimte, een demo op een cassette en een optreden of vier in de Soos. Afijn. De producers moeten hetzelfde gevoel hebben gehad als ik toen op de bank in de oefenruimte. Hoe ze het tegen beter weten in hoopten, wanneer Scott in de studio stond te zingen of de gitaar stond in te spelen. En hoe ze knarsend naar hem gelachen moeten hebben, toen hij de teksten voorlas. Hoe er vast één tussen heeft gezeten die zich zo'n snurkend lachje liet ontvallen en toen een beetje beschaamd gauw een beter heenkomen zocht op het toilet.. En hoe ze, wanneer ze Scott in zijn bolide door het keukenraam zagen wegrijden, elkaar op de schouders hebben geklopt. "Op hoop van zegen, jongens. Op hoop van zegen."

Tuut Yo man Turf dit uit Tuut Pomp die poep Tuut Yeah Respect aan de negerbuurt Spreek iets in na de piep Piep Broeders Welkom in mijn getto Moederneukers Waar zullen we het eens over hebben Ik blaas reps en ik verkoop kraak Wil je mijn hele nare jeugd horen Neger Neger Anders kan ik het ook wel over Sjors Boes hebben Bloed aan zijn gulp Bub me de schijt Ik haal mijn geweren wel even We schieten hem gewoon helemaal aan vredes Gangsta Gangsta Begrijp je wel wat ik zeg Luister naar mijn vette poep Zwarte zwarte negers Beat Yo Vecht tot mijn vloei Ik groeide op in Californië Sinds 98 doe ik in cd's Gangsta Ik ben gewoon al keihard major geweest man Maar ik kom net zo keidoop terug Yo Negers Begint het trucje al te vermoeien Mijn dikke bieten zijn onverslaanbaar Yo Nee het is geen pretje, slechte-reet spelen Het is moordtijd Negers Skit!
Rappers zijn een beetje de telemarketeers van de muziekwereld. Minstens zo belangrijk vind ik naast hun tekst de samples. Opgezwolle was eerder dit jaar de eerste rapplaat die ik echt trok; deze vond ik eerlijk gezegd maar zo-zo. Teveel clichés. Maar er staan twee goede tracks op, "Act like you know" en "U Betta Die". Vanwege de gran di oze samples. Die Amerikaanse negers kunnen het wel even wat beter dan onze Lange Frans...
Einde Skit!
Yo Heb je je hele autobio ingesproken ofzo Steen die poep Piep Uw bericht is te lang. Nog een bericht opnemen?

Vroeger keek ik naar de Duitse kinderserie Ravioli. Als vader en moeder Düwel op vakantie gaan en de kinderen alleen achterblijven, besluiten deze om elke avond hun lievelingskostje ravioli te eten. Met het geld wat ze hiermee besparen kopen ze allerlei leuke dingen. Overdaad schaadt echter en na een paar avonden is de lust in ravioli weg en proberen ze van alles om maar niet thuis te hoeven eten. Ik betrap mijzelf op hetzelfde gedrag als het aankomt op het luisteren van de zoveelste Zweedse metalodieuze release. De grote hoeveelheid van op elkaar lijkende bands heeft de behoefte naar nieuw wapengekletter gewoon wat getemperd. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen want Torchbearer heeft met Warnaments een puike prestatie geleverd. Dit conceptalbum is gebaseerd op de Zeeslag bij Jutland waar de Britten en Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog vochten om de suprematie op het water. Sonar- en granaatgeluiden, ijzingwekkende solo's, dieprochelende grunts afgewisseld met heftig gekrijs, gesproken stukken en sfeerverhogende keyboardstukken worden in gezet om de heroïek en hectiek van deze strijd uit te beelden. Bovendien ligt het tempo moordend hoog waardoor je het gevoel krijgt dat een dodelijk vijandelijk salvo elk moment een eind aan je leven kan maken. De uitslag van de slag was uiteindelijk onbeslist, ware het niet dat de Britten de meeste slachtoffers en materiele schade hadden. Torchbearer heeft zijn werk beter gedaan en deelt met dit album een genadeloze klap uit aan de concurrentie. Mijn ziel hebben ze in ieder geval gewonnen.

Een hele tijd geleden - en dan heb ik het toch al snel over een jaar of tien - was ik erg enthousiast over de Fat Wreck Chords band Good Riddance. Hun eerste twee platen draai ik nog steeds met regelmaat en veel plezier. Het is dan ook een bloody shame dat die knakkers sindsdien eigenlijk alleen maar matige en slechte platen hebben uitgebracht, alsof in twee klappen de bron van creativiteit was uitgedroogd. Toen ik The Sainte Catherines voor de eerste keer hoorde was ik direct in de veronderstelling dat Good Riddance er de brui aan had gegeven en aan een doorstart onder een andere naam was begonnen. Dancing For Decadence klinkt zo ontzettend naar die eerste gekoesterde platen dat het geen toeval meer kan zijn. Dat is het blijkbaar wel, want deze band heeft niets te maken met die andere en komt zelfs uit een heel ander land - Canada i.p.v. de VS. Vooral de stem en zanglijnen van Hugo Mudie komen me zó enorm bekend voor dat het me niets zou verbazen als hij gewoon een alter-ego is van Good Riddance' Russ Rankin. Deze overeenkomsten moet u overigens niet opvatten als negatieve kritiek, integendeel, ik ben namelijk zeer verheugd dat deze plaat is uitgekomen, hij is namelijk steen- en steengoed! Twaalf heerlijke nummers die onafgebroken doorrocken maar altijd een zeker melodramatisch randje hebben. Dit is in grote mate te danken aan de superstrot van de eerder aangehaalde zanger maar ook aan de gepaste teksten en topproductie, waarin met name de gitaren een prominente plaats opeisen. Het aantal goede punkbands uit Canada is dan zeer schamel, met The Sainte Catherines en Propagandhi als belangrijkste vaandeldragers zijn ze wel meteen van een ongekende klasse!

Deze Canadezen zijn dit weekend in België en Nederland. En wel hier:
vr. 12 mei NEERPELT(B) - Het Hent
za. 13 mei DORDRECHT - Anarres

En omdat het zo'n coole cd is doen we maar weer eens een prijsvraag! Klik hier voor de opgave!

Al maanden zeurde Junior me aan mijn hoofd dat'ie een keer mee wilde naar een concert. En ik hem steeds maar weer vertellen dat dat écht te laat wordt voor een vierjarige en dat bovendien het geluid meestal al te hard is voor zijn vader, dus al helemaal voor hem. Het hielp niet, het gezeur bleef. Ik zocht wel naar concerten die overdag plaats zouden vinden, maar die waren eigenlijk altijd te ver weg of kwamen ongelegen. Toen kwam er het mailtje van distributeur Lucky Dice. Shane Alexander, die zojuist zijn prachtige tweede cd Stargazer afgeleverd had, zou een extra middagconcert geven in Utrecht. In Café de Stad om precies te zijn. Dat was een mooie gelegenheid om Junior te laten proeven aan de geneugten van een live optreden. Alexander speelt zijn muziek namelijk semi-akoestisch, dus te hard zou het ook niet zijn.

Dus ging Junior aan de slag met potloden en papier, want voor zo'n overzeese gast moet je natuurlijk wel een passend cadeau meebrengen. En aangezien Shane ook net vader geworden is, wat is er dan mooier dan een fijne potloodtekening persoonlijk overhandigd door Junior zelf, die vervolgens dichtklapte omdat Engels wel heel eng is. Dus stelde ik zelf Shane maar een handvol vragen die hij met plezier beantwoordde...

De lente kan je doden. Ik vond het door de tegenstrijdigheid een prachtige titel die Jolie Holland aan haar nieuwe plaat gegeven had. Lente dat is toch het nieuwe begin, de geboorte, en doden is ehm, tja, ehm doden? Maar nu de lente een week geleden op hol geslagen is, vind ik de lente een stuk minder mooi. De pollen vliegen in zulke grote hoeveelheden door de lucht, dat ze mijn ogen maken tot die van een tot moes geslagen, in de touwen hangende bokser en mijn neus is al lang geen Niagara meer, maar gevuld met gestold kaarsenvet. En een inhalator is noodzakelijk om het ademen een beetje in goede banen te leiden. Doden doet de lente me nog niet, maar onaangenaam ziek en down voel ik me wel. Die gemoedstoestand verandert overigens mijn mening over de nieuwe plaat van Jolie Holland niet. Springtime Can Kill You, de derde mooie plaat van Holland, is een logisch vervolg op het in 2004 verschenen Escondia. Ze handhaaft het lo-fi live gevoel van debuut Catalpa, maar maakt goed (en slechts waar nodig) gebruik van de mogelijkheden die opnemen in een studio met zich mee brengt. Wat ik zo fijn vind aan Springtime Can Kill You zijn de vele subtiele lagen in de liedjes, zonder dat het volgestampt en als een wall of sound gaat klinken. Bijvoorbeeld in "Nothing To Do But Dream". Luister je oppervlakkig, dan hoor je een getormenteerde vrouw zingen die spaarzaam begeleid wordt. Luister je geconcentreerder (of vaker, dat kan ook), dan komen de andere laagjes waarin accordeon, bas en tweede stem verstopt zitten naar boven drijven en gaat de slidegitaar ook veel meer zijn werk doen. Holland klinkt in andere liedjes dan weer als een oude vrouw, dan weer als een jong onschuldig meisje; erg mooi hoe ze met haar stem kan spelen. Er zullen vast zuurpruimen zijn die zullen blijven beweren dat het nóóit meer zo mooi en ontroerend in al haar eenvoud wordt als op Catalpa, maar als zij de fout maken Springtime Can Kill You op de grote hoop van easy listening te gooien hebben ze maar met een half oor geluisterd. Of zaten buiten in de zon een witbiertje te drinken, terwijl ik binnen aan het niezen was...

Als je in een net gebouwde woning gaat wonen dan ligt de tuin er kaal bij. Ik mag dus aan het schoffelen en het spitten. Werk dat ik - gelukkig - niet dagelijks hoef te doen. Als het schoffelen gebeurd is en de tuin onkruidvrij is dan begint het echte werk. Om mij wat extra energie te geven besluit ik doping te gaan gebruiken. De debuutplaat van de Australische garagerockband The Booby Traps lijkt me hier wel geschikt voor. Als de hulptroepen gearriveerd zijn dan ga ik de tuin in zonder de muziek. Ik neurie "Rock 'n' Roll Highschool" van The Ramones, gevolgd door "Going Down To Liverpool" van The Bangles en "Leader Of The Pack" van The Shangri-Las. Het werk gaat me prima af en na een paar uur ligt de tuin er omgespit bij. Als ik dan koffie ga drinken zet ik de muziek weer aan. Ik bedenk me dat het eigenlijk niet zo vreemd is dat ik nou net die songs aan het neuriën was: de songs zijn van het rechttoe-rechtaan garagerocksoort en de band kent een zangeres en bovendien ook een achtergrondzangeres. Er is weinig mis mee, maar de nummers hadden van mij wat ruiger en minder clean opgenomen mogen worden. Zeker als je voor de bandnaam The Booby Traps gekozen hebt. Deze knal zal weinig schade opleveren. Zeker als het helemaal aan de andere kant van de aarde gebeurd en het live niet ondersteund wordt.

Wanneer je op het hoesje van Nightmerica zou afgaan zou je een zeer duistere en zware plaat verwachten. Een freaky meisje kijkt je op de voorkant in trance aan voor een grimmig donkere achtergrond en binnenin is het al niet veel vrolijker, met allerlei enge mannen die zo angstaanjagend als mogelijk poseren. Als de desbetreffende band zich dan ook nog eens Love Equals Death heeft genoemd belooft het een pittige luisterervaring te gaan worden. Hier komt echter weinig van terecht want de dertig volgende minuutjes is het typische Amerikaanse west-coast punkrock wat de klok slaat. Het hoesje had net zo goed vrolijk wit kunnen zijn want hier is weinig doom of gothic aan te ontdekken. Geen enkel probleem hoor, van mij hoeft het allemaal niet zo grimmig, ik vind het prima zo! Love Equals Death doet me nog het meeste denken aan AFI, ten tijde van hun eerste drie albums, toen ze nog niet Emo waren maar gewoon steengoede punkrock maakten. Dat doet LED ook, niet meer en niet minder. Enkele prutdeuntjes daargelaten is Nightmerica dan ook een lekker ongecompliceerd plaatje geworden wat prima past in de catalogus van label Fat Wreck Chords. Nu alleen nog even dat vreemde donkere imago opzij zetten.

Soloprojecten, met nieuwe versies van oude songs en ook nog eens met vele gasten. Drie zaken die zelden tot een fraai resultaat leiden. Maar Ian Gillan heeft ook buiten Deep Purple memorabele momenten gehad, met Episode Six, Gillan en de Ian Gillan Band. Het uitstapje bij Black Sabbath was op zijn minst een ongelukkige episode in 's mans carrière, maar zeker niet zo beroerd als het vaak wordt afgedaan. Op deze solo-cd heeft Gillan de hulp ingeroepen van mensen waarmee hij in een band zit (heel Deep Purple komt langs), zat (Jon Lord, Joe Satriani, Tony Iommi en Maiden's Janick Gers), heeft opgetreden (Ronnie James Dio) en een enkele "verse" kracht (Uli Jon Roth, Jeff Healey). Desondanks is het geen rommelig zootje geworden. De basis is namelijk gelegd door steeds dezelfde band met onder andere Gillan's manager, gitarist Michael Lee Jackson. De andere bijdragen zijn daar overheen gelegd, zodat er toch een consistent geheel is ontstaan. Met hier en daar verrassingen zoals de vioolsolo op "Smoke on the Water", rockhumor (de blinde Jeff Healey laten meespelen op "Demon's Eye" en "When A Blind Man Cries") maar vooral veel pret. Gillan heeft de afgelopen decennia weliswaar aan bereik ingeleverd, maar niet aan inhoud en overtuigingskracht, zoals hij hier steeds weer laat horen in als vanouds rocksongs met een stevige portie blues en funk. De achterzijde van de cd is een smakelijk dvd-gedeelte met making of-documentaire, het hele album in 5.1 surround, bonustrack, pre-ripped geluidsbestanden (!), live-bootlegbeelden van Deep Purple met Satriani en "Smoke on the water" met gitaarsolo naar keuze. Bij mij vertikt het dvd-gedeelte in mijn pc afgespeeld te worden, maar verder is er niets mis met deze cd. Geen klassieker, maar wel dikke pret voor Gillan én de luisteraar.

Begrafenismuziek. Dat las ik ergens als oordeel over het vorige album van The Black Heart Procession, Amore del Tropico. Waarom het predikaat begrafenismuziek? Was er iemand doodgegaan dan? Het is mij wat te gemakkelijk, een dergelijk labeltje. Het zet je zomaar op het verkeerde been. Zeker, zanger Pall Jenkins klinkt dan wel alsof hij net afscheid van zijn dierbaren heeft genomen, maar wat druipt er een prachtige droeve sfeer van de muziek van deze mannen! The Spell is inmiddels het vijfde album van het Amerikaanse Black Heart Procession. De liedjes hebben trage, langzame tempi, van subtiele percussie, geleid door folky violen, solide gitaarrifjes en piano's. Hier en daar moet je denken aan het zwarte van Nick Cave, soms aan het emotionele van ene Michael Stipe in zijn vroege jaren, maar eigenlijk is het veel dramatischer van aard, droefheid troef. Melancholie, maar wel schitterend! De emotioneel, bijna huilerig gedragen songs gaan over bekoring, betovering en in de ban zijn van een liefde, ook op het voorlaatste album al een groots item. Rode draad op alle albums van de band tot nu toe is het terugkerende nummer "The Waiter". Favorieten zijn het wonderschone "The Letter" en het ruigere "GPS". Je moet best even wennen aan de manier van zingen, maar grafmuziek? Bepaald niet, tenzij je er door komt te overlijden aan een gebroken hart...

Het is 5 mei: de zon schijnt, het is warm. Het Bevrijdingsfestival in Zwolle heeft een goede line-up. Een ideale dag dus om daar eens een dag rond te gaan hangen. Naast het kijken van bandjes is er tussendoor tijd om de standjes af te lopen. Het leukste zijn voor mij de standjes waar vinyl of cd's te koop zijn. Uiteraard. Argeloos wandel ik met mijn vingers door de bakken, maar ik ben plots wakker. Het is net of ik mijn eigen collectie tegenkom. Ik zie namelijk erg veel promo's voorbij komen die ik zelf het afgelopen jaar gerecenseerd heb. Als ik de laatste van Centro-Matic en Blues Brother Castro tegenkom moet ik naar adem happen. Veel gekker moet het toch niet worden. Maar jawel, daar is de eerste volwaardige release Schmotime van het Londense Absentee. Een release die zelfs over drie dagen uitkomt en die ik onderweg naar het festival aan het draaien was om me een mening over te vormen. Ik krijg het er warm van. Die warmte past op zich wel weer prima bij deze schijf. Er is de diepe warme baritonstem van Dan Michaelson. Er is de warme ruimtelijke sound waar producer James Ford voor zorgde die je vooral op een goede stereo-installatie moet draaien. Er zijn elf catchy liedjes die voor een glimlach zorgen met dito "ernstige" teksten. De conclusie was voor mij duidelijk: Absentee had ik hier op de wei willen horen spelen. De cd had ik dan na afloop graag voor de volle prijs gekocht. De recensent die deze cd al voor de release dacht te moeten verkopen verdient een verbanning naar een onbewoond eiland zonder muziek waar het niet fijn toeven is.

1100 CD's, een paar honderd LP's en een kleine kastplank met singles, EP's en 10"s, groter is mijn platenverzameling niet. Nee, dan de collectioneurs in Robert Haagsma's Vinylfanaten: bij hen gaat om de grote getallen: 10.000 platen, 30.000 platen, 40.000 platen. Slapen op een matras die bovenop de dozen met platen ligt. De vloer laten controleren of die enorm vol kasten wel gedragen kunnen worden. Een uitbouw aan je huis voor je verzameling. Dochterlief die bij de ouders op de slaapkamer moet omdat haar eigen slaapkamertje nodig is voor de kasten met LP's. De monomanie kent nauwelijks grenzen bij de 24 geinterviewde verzamelaars. Afwisselend worden min of meer bekende (Jules Deelder, Miss Djax, Berend Dubbe, Johan Derksen) en onbekendere verzamelaars geinterviewd, waaronder een opvallend aantal namen uit de groep mensen rond Aardschok. Naast Metal Mike van Rijswijk - die zijn verzameling van soms zeer zeldzame picture discs aan een ruw gestucte muur gespijkerd heeft - en André Methorst komt Robert Haagsma zelf ook uit die wereld. Van die heavy metal- en hardrockverzamelaars heeft vrijwel iedereen de zeldzame Soundhouse Tapes van Iron Maiden in bezit gehad. En koopt André Methorst op een platenbeurs zelfs een jaren daarvoor door hem zelf verpatst exemplaar van een LP terug. Zo klein is blijkbaar die wereld. Maar de doelgroep is toch niet zo klein dat uitgeverij Het Spectrum Robert Haagsma de mogelijkheid bood om dit boek te maken, gevuld met fascinerende gesprekken met gepassioneerde mensen voor wie hun wereld soms alleen maar draait rond muziek, muziek en nog eens muziek. En allemaal op vinyl, want de CD - of erger, de MP3 - daar moeten de meesten niet zoveel van hebben. Vinylfanaten, inderdaad.

Ik was het helemaal eens met Zeke's stukje over de nieuwe cd van Tool. 10000 Days is een lang, vermoeiend album, dat het niet haalt bij zijn voorgangers. Een track maken van ruim tien minuten en het zo lang interessant houden voor een luisteraar is al heel erg moeilijk, laat staan een album van bijna tachtig minuten. Zo moeilijk dat het zelfs een erkende grootheid als Tool niet lukt deze keer. Zul je altijd zien dat er vervolgens een cd op je bureau belandt die ook de limieten aftast van de hoeveelheid muziek die op een zilveren schijfje past, maar het wel spannend weet te houden. Sterker nog, het bandje in kwestie met hun eigengereide mengelmoes van stijlen een klassieker in spe afleveren. En laat het hier nog om een Nederlandse band gaan ook! Astrosoniq's vierde cd Speeder People is een heus meesterwerkje geworden. Het collectief uit Oss sleept je zeventig minuten mee in een kolkend album met als uitgangspunt jaren zeventig helden als Sabbath, Zeppelin en Kiss, maar veel breder uitwaaierend in stijlen. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met het uitdelen van complimenten. Bij zanger Fred van Bergen? Af en toe snauwt en gromt hij als James Hetfield op een goede dag en doet en passant even een paar Dio's alsof die rock 'n' roll-kabouter alleen maar in sprookjes bestaat. Bij drummer Marcel van de Vondervoort die subtiel, maar stevig en wat meer op de achtergrond dan bij voorgaande cd's de boel opstuwt? Of bij gitarist Ron van Herpen die met zijn spectrum van gruizige stonerriffs tot messcherpe metalsolo's wat meer op de voorgrond treedt? Nee, het is het collectief van Astrosoniq - niet voor niets worden de chauffeur en de merchandisedame óók genoemd in de line-up - dat er voor zorgt dat Speeder People een heuse mijlpaal geworden is in de Nederlandse rockgeschiedenis. Petje op, petje af.

Het heeft bijna drie jaar geduurd voordat de debuutplaat van het Canadese Blue Skies At War (website is (tijdelijk?) offline) in Europa en Nederland werd uitgebracht en als je het mij vraagt is dat de voornaamste reden dat de plaat nogal overkomt als een ferme klodder mosterd na een flink vullende maaltijd. Want, even terugdenkend aan 2003, de tijden waren ooit een stuk gunstiger voor een emo-bandje. Tegenwoordig kun je je kont niet keren vanwege de gevoelige-maar-ook-stoere gitaarbandjes en er zijn er niet zo heel veel die boven de middelmaat uitsteken. Dat is des te zuurder voor Blue Skies At War, wat nu een beetje naast de boot lijkt te vissen. Wellicht dat ik drie jaar geleden heel anders tegen You Pour The Gasoline I'll Light The Match aan had gekeken, maar daar is het nu een beetje te laat voor. Is ben simpelweg niet meer zo onder de indruk van twee zangers die een emotionele snik afwisselen met bulderend geschreeuw. Ik ken het al en ik heb het veel beter gehoord. Stiekem hoop ik dat de band in werkelijkheid allang klaar is met een nieuwe plaat die wél bijzonder is en zich weet te onderscheiden. Als dat het geval is, dan zij het ze vergeven en kan ik ze vooral aanbevelen om wat meer vaart te zetten achter de distributie, wie weet lopen ze dan niet meer mijlenver achter de troepen aan.

Het was mijn nieuwbakken buurman die er voor zorgde dat er weer eens op een andere manier gegrooved werd in mijn huis dan door alleen maar ronkende gitaren. Hij kwam me persoonlijk een cd'tje van zijn eigen band kwam overhandigen. Soul, funk, jazz en alles wat daar tussendoor groovet, het gaat eigenlijk allemaal grotendeels langs me heen als het geen stronteigenwijze avant-garde tic mee gekregen heeft. Onterecht wellicht, want als je de krenten uit de pap zoekt, dan is er genoeg voorhanden dat ook voor een rocker interessant is. Neem bijvoorbeeld Lefties Soul Connection. Een Amsterdamse viermansformatie die volkomen langs mij heen gegaan is, maar een stevige naam opgebouwd heeft met hun optredens, die ook veelvuldig buiten de grenzen van ons kikkerlandje plaatsvonden. Hoe breed hun horizon ook is, hun debuutplaat draagt wel degelijk een oer-Hollandse naam: Hutspot. En deze komt ook nog eens uit op het platenlabel dat zich tot voor kort beperkte tot iets wat ik zou beschrijven als oer-Hollandse pop: Excelsior. Hutspot is grotendeels een verzameling van tracks die voorheen alleen maar op single - echt vinyl hè, geen glimmende zilveren schijfjes van samengeperst polycarbonaat - verkrijgbaar waren. Tot een inconsistente verzameld allegaartje leidt dit allerminst. Met de gierende Hammond van Alviz als dominant groovend middelpunt, breit dit kwartet de ene na de andere ophitsende swinger aan elkaar. Opvallend hierbij is hun versie van DJ Shadow's "Organ Donor", die opvallend goed tot zijn recht komt in het Lefties-jasje. Dat de heren daarnaast een medley brengen met daarin Meters-nummers is niet meer dan logisch. Daar liggen immers hun wortels als coverband. Misschien dat ik me ook maar eens in de Meters moet verdiepen.

Ik heb weer zo'n dag. Niet vooruit te branden en de hele dag door gapen. Jawel, ik heb goed geslapen, braaf gezond gegeten en momenteel staat voor de derde keer de koffie te pruttelen, voor de mokken nummers zes en zeven. Gisteravond heb ik een lekker ontspannen avondje gehad, met lekker eten en goed gezelschap, misschien dat de vermoeidheid er nu uit komt. Bij de mokken zes en zeven en m'n krantje is het tijd voor maatregelen. Geen kalme muziek, maar lekkere van-dik-hout-zaagt-men-plankenmetal. Hé wacht, ik moest nog iets luisteren, Herod. Hmm, misschien dat dat helpt. Herod maakt klassieke metal, buitengewoon Engels klinken hoewel ze uit Buffalo, New York komen: twinsolo's zover het oog reikt, een voortdurend uithalende zanger en gas terugnemen is hooguit even op adem komen voor de volgende killerriff. Op hun eigen site maken ze de vergelijking met Iron Maiden, Judas Priest en Queensrÿche, maar eerlijk gezegd vind ik alleen die met Iron Maiden echt kloppen. Herod heeft bijvoorbeeld absoluut niet de verfijning van Queensrÿche. Als je dan toch een vergelijking met Amerikaanse bands moet trekken, zou ik eerder verwijzen naar de rauwheid van WASP en het tempo van alles wat er in het kielzog van Metallica ontstond . Maar goed, dat is maar kleine kanttekening. Want Herod is misschien zo origineel als een klusprogramma bij een commerciële omroep, het is genietbaar vakwerk. En ik ben wakker.

Ik heb het gehad met Paul Witteman. Nu was ik al niet echt een fan, maar nadat hij zijn klassieke muziek in een tv -interview toch wel ver boven de popmuziek stelde had ik het helemaal met hem gehad. Je moet er naar leren luisteren was zijn devies, alsof je alle popmuziek over één kam kunt scheren en het allemaal hapklare brokken zijn. Neem bijvoorbeeld eens Book Of Sand van het New Yorkse gezelschap Tarantula A.D. De cd opent op het eerste deel (The Century Trilogy I Conquest) bombastisch met drums en ronkende alsof er een heavy metalband gaat beginnen. Deze nemen echter plaats voor een viool en cello die de sfeer vervolgens klassiek van aard maakt om vervolgens weer bombastisch te eindigen. Hierna rockt het weer verder, maar is er een overgang naar een symfonisch nummer met een akoestische inslag dat David Gilmour op zijn laatste album zou willen hebben staan om hierna via een bombastische weg weer klassiek te eindigen. Hierna mag Devendra Banhart samen met Sierra Casady van CoCoRosie de eerste tekstregels 'zingen.' De cd is dan nog niet halverwege. De conclusie heb ik echter al getrokken: Tarantula A.D. maakt een cd die in geen enkel hokje te plaatsen is. Ik heb echter nog nooit zo'n vermakelijke cd gehoord met een diversiteit aan genre's waarvan ik er zelfs een aantal niet hoog heb zitten. Verder pas ik op wat ik zeg, want voor ik het weet zit ik op één lijn met P.W.

Alles komt eens terug, naar het schijnt. Dat geldt voor trends, dat geldt voor mode en dat geldt voor muziek. Wat nu populair is zal ooit uitgekost worden, om vervolgens over tien jaar weer populair te worden. Zo kruipen de laatste tijd veel hardrockbands uit de jaren tachtig weer onder hun steen vandaan. Whitesnake tourt weer, Hanoi Rocks tourt weer, Mötley Crue tourt weer en zelfs Poison is weer bij elkaar. Dit alles met een goede schop in de hardrockkont van Justin Hawkins. Het is ook wel te begrijpen. Je kunt natuurlijk niet zoals Korn en zijn kloontjes eeuwig boos blijven. Je wordt ook wat ouder, milder, wat vergevingsgezinder. En dan verlang je naar goudeerlijke hardrock, met eventueel wat metalrandjes. Van die hardrock waar je met je uitdijend bierbuikje en je dunner wordende haar ook nog op mee kunt bangen, na kantoortijd. Goudeerlijke hardrock zoals die van The Last Vegas op hun laatste werkje Seal the Deal. Een klassieke combinatie van AC/DC en Motörhead opgevoerd met Ramones hormonen en Maiden solo's. Van die lekkere dubbele. Denk aan de eerste plaat van The Darkness maar dan zonder bombast en speenvarken. Of aan Danko Jones, maar dan minder kaal. Natuurlijk is geen noot origineel, maar dat is ook noodzakelijk. Want we willen wel weten wat we voor de kiezen krijgen als we voor het podium staan. Biertje erbij en gaan. Al moeten we ervoor naar f*cking Venlo of Den Helder...

Hier kunt u goudeerlijk hardrocken de komende maand:
22-06 Venlo - Kafe de Splinter
23-06 Rotterdam - Primitive festival
25-06 Den Helder - De Bliksem
26-06 Venlo - Kafe de Splinter

Prince? Prikkie, ben je nou helemaal gek geworden? Nee hoor, ik ben al heel lang een Prince-adeptje. Niet dat dat het vorige decennium in dat opzicht iets was om blij van te worden. Meneer Nelson bracht knap beroerd materiaal uit met een enkele uitzondering ( Diamonds and Pearls, The Gold Experience) en het leukste materiaal stond in feite op cd's met restjes. Zo was Chaos and Disorder een van de leukste releases, mede omdat hij daar zijn gitaar weer veelvuldig gebruikte. De rest van de albums stonden vol vaak plichtmatige funk en zwijmelballads waar je jeuk van kreeg. Musicology was een stap in de goede richting, maar toch ook maar half geslaagd. Zijn nieuwe werkje 3121 is weer een stap verder de goede kant op. Vernieuwend is Prince al lang niet meer, maar de cleane en toch dampende funk van Black Sweat doet je denken aan de tijden van Sign o' the times. Zijn gitaar laat hij nog veel te vaak staan, al is "Fury" een welkome uitzondering. Maar de funk is weer zoals 'ie hoort te zijn: swingend, dampend en moddervet. Luister maar eens naar "Get on the Boat" en probeer stil te blijven zitten. Ja, je bewoog, ik zag het wel! De rest van de songs had ook op Diamonds and Pearls gepast: de songs zijn ingetogen, maar geen inspiratieloze zwijmelballads. De vernieuwing is al een tijdje weg, maar het is goed om te horen dat De Purperen Geilneef alle nieuwe arrenbiesterretjes nog probleemloos zijn hooggehakte hielen kan laten zien.

Eindelijk, heel erg eindelijk, lijkt de lente dan echt door te breken.. Het is er gosternokke ook tijd voor ook! Maar wat graag zou ik mijn carbonnen ros bestijgen en de heuvels rond de Keistad pijnigen. Het zit er even nog niet in. Nog twee, drie weken en dan ben ik weer van ze verlost: pollen. Ze nemen mijn adem weg, maken mijn ogen klein en vermoeid en mijn neus lijkt wel de Niagara van tijd tot tijd. Horror, dat is het. 's Avonds ga ik nog even naar buiten.. Dan pak ik gehuld in een fleece het laatste staartje zon en warmte van de dag mee. Met de dubbele deuren opgeslagen zit ik dan even op de nog immer troosteloze zandvlakte. Binnen zingt Juana Molina. Haar nieuwe, vierde cd, Son is net uit. Als ik mijn ogen dicht doe - dat is overigens maar een klein te overbruggen stukje nu - dan is de tuin klaar. Ik vertaal zonder moeite de klanken van Molina in de kleuren van de tuin. Veel soorten hosta's steken hun kop op en de kerstrozen bloeien prachtig. Ik ruik lavendel, hoor de wind zachtjes zuchten door de taxushagen die de tuin breken. De buxus begint al flink te groeien, net als het vertederend kleine kruidenhoekje. Het idee voor de grote lijn van de tuin hebben we wel ergens anders vandaan, maar het in elkaar knutselen, dat hebben we zelf gedaan. Stekjes van de hele familie en vrienden staan er in. Eigenlijk hebben we niets gekocht. Dan tikt mevrouw Storm me op de schouder: 'Je zit toch niet te pitten hé'. Nee hoor. Nou ja, vooruit dan, dagdromen.

Een paar jaar gelden was ik behoorlijk actief in de weer als vrijwilliger voor een lokaal poppodium. Met vaste regelmaat kwamen daar gemaskerde surfbandjes om hun in reverb gedrenkte deuntjes het nauwelijks gevulde zaaltje in te slingeren. Ik ben de tel op een gegeven moment kwijt geraakt. Het waren er zo veel en ze waren onderling zo inwisselbaar dat ik me op een gegeven moment ging afvragen of er niet gewoon telkens hetzelfde bandje achter die maskers schuil ging. Nu vond ik de muziek in de regel best wel te pruimen, maar ook hier gold op een gegeven moment de gouden regel dat overdaad schaadt. Wellicht dat ik daarom ook nooit echt de behoefte heb gehad om mijn collectie met een wagonlading galmende surfwerkjes aan te vullen. Hooguit eentje van uitschieters als Man Or Astroman? en Fifty Foot Combo. Meer niet. Dat er op Hyena Safari van de Russische snarenkletteraars Messer Chups een versie van "Popcorn" te vinden is, getuigt niet van originaliteit. De uit allerhande b-films gesamplede geluidsfragmentjes evenmin. En dat antieke Scooby Doo horrorsfeertje is ook allesbehalve verrassend. Maar het moet gezegd worden: Messer Chups levert wel kwaliteit af. Wat mij betreft hoeft er dus niet meteen voor aanschaf naar de platenboer te worden gesurft. Zij die nog een leuk schijfje in het genre zoeken, zullen met Hyena Safari geen miskoop in huis halen.

Toen onze Gr.R. een Gr.Retje was (en aardig om te zien), ging het al mis. Vanwege diverse reden, ik heb daar hele theorieën over, die ik best wel eens wil verklaren, maar dan met een glaasje bier erbij, raakte ik vroeg in de ban van de muziek. Met radiocassetterecordertje zat ik iedere vrijdag om de top 40 op te nemen (en maar hopen dat je direct na de DJ op het juiste moment op rec drukte). En ik zat regelmatig bij een vriend van mij, die wat ouder was, singletjes op te nemen. Vooral die laatste teeps luister ik nog wel eens in een vlaag van nostalgie. Een van de nummers die stevast op de teeps terugkwam was "Heat of the Moment" van Asia. Nog volledig onwetend van hokjes in de muziek vond ik dat een puike plaat. Deze geschiedenis schoot mij door het hoofd toen ik Icon Acoustic TV Broadcast van Wetton/Downes opzette. De plaat opent met een prachtige (akoestische) uitvoering van "Heat of the Moment". Zo mooi dat me de tranen in de ogen schoten en Gr.R., zich weer even een Gr.Retje waande, verbaasd dolend door die prachtige speeltuin der muziek. Het nummer blijft fier overeind in een setting van piano, akoestische gitaar, cello en meerstemmige zang en het toont maar weer eens aan, dat goede nummers in alle versies overeind blijven. Ook op de rest van de plaat wordt kundig gemusiceerd door Wetton en Downes, met ondersteuning van Hugh MacDowell (van ELO faam) op cello. De plaat lijdt alleen onder het bekende euvel van "unplugged" platen, op een gegeven moment gaat alles op elkaar lijken en wordt het teveel. De DVD die van het geheel geschoten is, is volledig irrelevant, want no budget gefilmd en de heren Wetton en Downes zijn niet bepaald fotogeniek (meer). Icon (de cd) is een verplichte aanschaf voor alle Asia fans, vanwege "Heat of the Moment" en een aanrader voor een ieder die even weer willen weten hoe tranentrekkend mooi muziek soms kan zijn...

Soms weet ik niet precies waarom ik geïntrigeerd raak door een stukje muziek dat op een ander moment waarschijnlijk mijn aandacht niet had kunnen trekken en op een nog ander moment zelfs had kunnen vervelen. Ik heb Tasankokaiku - geen flauw idee wat het betekent - al meerdere keren in de cd-speler gehad en mijn meningen varieerden telkens weer. Van vervelend tot intens en van een gapende open mond tot een verwonderde open mond. Nu ik dit schrijf is het donker, na een voor het eerst sinds tijden weer warme dag. In mijn huis brandt maar weinig licht. Een goede dag en een goede tijd voor Shogun Kunitoki, merk ik. Hoe is Finland? Past Shogun Kunitoki in Nederland? Zeven lange tracks vol geluid. Zweverig, daardoor soms dromerig. Dronerig, daardoor soms drammerig, maar nu met verve: waar de analoge synths eerder verveelden, verleiden ze nu. Door de orgels waan ik me in grote ruimtes. Het subtiel opgebouwde mysterie uit elke track moet worden opgelost voor het einde van het nummer. Dit zijn zeven afleveringen van een politieserie in één. Als in hypnose zit ik de plaat uit. Niet meer precies wetend welk jaar het is - er zit nogal wat elektronica in de plaat die riekt naar vervlogen tijden -, maar ook niet welk uur van de dag. Het is donker, dus ik zal wel moeten gaan slapen. Dat ga ik dan ook maar doen. Het was een goede dag voor Shogun Kunitoki; morgen kan alles weer anders zijn.

Ik ben de eerste om toe te geven dat het schrijven van stukjes over plaatjes zo subjectief als de pleuris is. Wanneer ik een enorme rotdag heb gehad zal ik weinig inlevingsvermogen hebben ten aanzien van dat matige plaatje dat ik nog moet behandelen, terwijl ik na een topdag eerder geneigd ben om de missertjes met de mantel der liefde te bedekken. In die context moet u dan ook dit stukje over het debuut van The Loved Ones lezen, want ik kom net thuis van een prachtige dag fietsen in de prille lentezon en heb er wel zin an. Het doet me dus weinig dat Keep Your Heart het zoveelste inwisselbare punkrockschijfje is dat niets nieuws aan het genre toevoegt en geen enkel originele invalshoek of, ten minste, poging daartoe bevat. De drie uit Philadelphia afkomstige bandleden jatten alles bijelkaar, van Green Day tot Face To Face en de complete Fat Wreck Chords-stal. Dit doen ze desalniettemin dermate goed dat de plaat prima te pruimen is en eenvoudigweg dertien lekkere catchy liedjes bevat die een goed geluimd mens alleen maar vrolijker maken. Zeker geen hoogvlieger of uitschieter maar goed genoeg voor een mooie dag in mei.

Frontiers heeft inmiddels een naam hoog te houden als het gaat om het uitbrengen van materiaal van Grote Namen Van Weleer. Ze brachten cd's uit van Journey en Toto, die zich beide revancheerden voor jaren geen of matig materiaal, binnenkort komt er een nieuw House of Lords-album uit en nu is er Survivor met hun eerste nieuwe materiaal in zeventien jaar. Goed, Survivor is natuurlijk een bijna-one-hit-wonder, want de meesten kennen van Survivor alleen "Eye of the Tiger", maar feitelijk hebben ze een respectabel oeuvre. Erg wisselend van kwaliteit, dat wel, niet in het minst door de vele bezettingswisselingen. Reach moet een nieuwe start worden voor het vijftal, dat wordt aangevoerd door Jimi Jamison en Frankie Sullivan. In de line-up is ook voormalig Malmsteen-bassist Barry Dunaway terug te vinden. Met het titelnummer begint het prima. Een pakkend intro, een dito refrein en indrukwekkende zang van Jamison. Helaas weet Survivor het bij lange na geen heel album vol te houden. Halverwege is het inmiddels afgezakt tot een voor Survivor beschamend doorsnee poprockwerkje. Compositorisch klopt het allemaal wel, de arrangementen zijn ook erg verantwoord, maar de melodieën verrassen geen moment en van anthemwaardig materiaal is al helemaal geen sprake. De Survivorfan zal hier vast nog wel zijn momenten in vinden, voor anderen is het waarschijnlijk gewoon een van de vele releases in plaats van De Nieuwe Survivor. Na zeventien jaar moet het toch beter kunnen dat dit...

Heel toepasselijk heette de Best Of... die van Collective Soul in 2001 verscheen 7even Year Itch. Niet dat de heren hier ooit de Top 40 haalden overigens, maar in Amerika scoorden ze een flink aantal hits. Maar na zeven jaar zat iedereen binnen de band aan zijn taks en was het buigen of barsten geworden. Heel normaal in relaties, dus waarom niet binnen een band. Want als een relatie een twijfelachtige plaat oplevert, zoals Blender uit 2000, dan is het misschien maar beter om er een punt achter te zetten. Dat vond platenmaatschappij Warner in ieder geval wel, en nam afscheid van de heren. Maar de broertjes Ed en Dean Roland vonden dat ze zelf nog niet klaar waren met de wereld, werkten aan hun relatie en pimpten de band met een nieuwe gitarist (Joel Kosche). Die periode van bezinning heeft de band goed gedaan, moet ik zeggen. Van de postgrunge van weleer - met een beetje geluk ken je het minuscule hitje "Shine" nog - is echter weinig terug te horen. Op Youth (in de USA overigens al twee jaar uit) breit Collective Soul op zich verder waar ze gebleven waren met Blender, maar doet wel alles beter dan op dat album. Grappig is dat Ed Roland met de jaren steeds meer op David Bowie gaat lijken qua stem. Muzikaal gezien heeft Youth ook flink wat overlap met de ordinaire pop/rock-cd's van de Thin White Duke. Als ik de woorden van Roland in "Better Now" moet geloven ('I'm feeling happy like Christmas') voelt het voor hem en zijn band eindelijk weer okay. En dat hoor je op Youth duidelijk terug.

Als ik een nieuwsbrief van een popzaal in Nederland lees kom ik de naam van de alt.country rockband Centro-Matic tegen. Ik juich. Ze komen eindelijk weer naar ons land, deze band is toch wel mijn favoriete Will Johnson's creatie. Oké, met South San Gabriel en in zijn uppie is het ook fijn, maar met deze band is het toch pas echt compleet. Bij een nieuwe tour hoort uiteraard een nieuw album. Aangezien de vorige naar mijn bescheiden mening toch wel tot het beste van 2003 - jemig is dat al zo lang geleden - hoorde zijn de verwachtingen hooggespannen. Als Fort Recovery dan op de deurmat ligt dan weet ik niet hoe snel ik deze in de lade van de cd-speler moet stoppen. En dan valt het tegen. Niet zozeer omdat het slecht is, maar omdat het door het huis springen van plezier niet past bij de ingetogen songs van Johnson. Het album geeft echter langzaam zijn geheimen prijs: de prachtige albumopbouw die klinkt als een grote trip, de muzikale details, de teksten, de effectieve inzet van moderne elektronica, (niet geheel onbelangrijk) de kwaliteit van de nummers zelf en ook de sobere productie die genoemd mag worden. Na een hele reeks draaibeurten ben ik dan ook helemaal om. Centro-Matic heeft het hem weer geflikt. Mijn verbazing is er echter over drie prachtige bonustracks die al meteen weggegeven worden bij de eerst release. Naar het blijkt om te voorkomen dat Europeanen deze cd in Amerika bestellen. Als ik Amerikaan was zou ik het wel weten. Deze release moet je hebben.

Je kunt de cd in de winkel kopen, maar je kunt het ook doen icm een concertbezoek. Trek je agenda en zet er één van de volgende dagen in:
16 mei - Brussel - Ancienne Belgique (BE)
17 mei - Amsterdam - Paradiso
18 mei - Rotterdam - Rotown
20 mei - Heythuysen - Tom Tom
21 mei - Utrecht - Tivoli / De Helling
22 mei - Zichem - Den Hemel (BE)

Het exacte verhaal achter de release van deze live-opname ken ik niet. Maar hoe bizar is het dat je reguliere platen nog nooit op CD zijn uitgebracht en een brakke live-opname uit de tijd voordat je band ueberhaupt een platencontract had, wel? Doll by Doll maakte tussen 1977 en 1983 vijf platen die nooit gedigitaliseerd zijn. Een soundboardtape van een optreden in de Sheffield Limit Club uit 1977 is daarentegen bij Cooking Vinyl terechtgekomen, label van voormalig Doll by Doll-voorman Jackie Leven. Het geluid van Revenge of Memoryis - als verwacht - behoorlijk iel en dun en wat het meest opvalt is hoe vals de band soms speelt. "Butcher Boy" doet bijna pijn aan je oren. Maar de liedjes laten een energieke band horen die - anders dan de meeste punkbands uit die tijd - hun liedjes lang voort durfden te laten duren en wel degelijk konden spelen, zonder te vervallen in een typisch pubrock-idioom. De voordracht van zanger Jackie Leven is het meest opvallend, helemaal als je zijn latere soloplaten kent. Het lijkt alsof hij al in 1977 zijn stem verpest had en niet nu pas klinkt als een doorgerookte en doorgezopen weirdo. Ik vrees dat Revenge of Memory niet het vehikel zal zijn waarmee Doll by Doll terug in de belangstelling komt. Hoogstens zal het de rechthebbenden triggeren om de vijf uitgebrachte LP's van Doll By Doll toch op CD te gaan uitbrengen.

Ik dacht al dat het zo was, maar even snel de AMG raadplegen leerde mij dat ik inderdaad al langer afgehaakt ben als fanatieke Tori Amos-adept dan dat ik het wel was. Dat gebeurt me eigenlijk niet zo heel snel met artiesten waar ik ooit wel voor in de rij voor het postkantoor had willen gaan liggen als mijn zusje dat niet voor me gedaan had. Bij Tori Amos dus wel. De enige cd's die ik nog wel met enige regelmaat van haar draai zijn de eerste twee en de magnifieke Crucify EP. De rest staat te verstoffen in de kast. Ik hoor overigens van veel mensen dat ze hetzelfde hebben met deze tante: Je koopt toch nog maar weer die nieuwe cd's, maar doet er eigenlijk verder niets mee. De box met live-cd's die niet zo lang geleden verscheen onder de titel The Original Bootlegs heb ik dan ook maar wijselijk links laten liggen. De DVD Fade To Red daarentegen is wél weer een heel leuk hebbedingetje. Hierop komen op een paar na alle clips die Tori Amos gemaakt heeft langs. Waarom deze eraf gelaten zijn is me een raadsel. Niet dat ik ze mis overigens, maar toch, als je dan een bijna complete collectie uitbrengt, doe het dan ook helemaal compleet, zou ik zeggen. Maar daar houdt het gemopper ook wel op, want de video's van Tori Amos zijn stuk voor stuk allemaal meer dan de moeite waard. En je vraagt je verbaasd af waarom ze zo weinig op MTV en aanverwanten te zien zijn geweest of zitten soms daar Tori Amos-liefhebbers die aan hetzelfde lijden als ik? Overigens houd ik normaal niet zo van de mogelijkheid om commentaar van een artiest zelf op zijn nummers te horen (of het moet om Lemmy en zijn maten gaan), de mogelijkheid om Amos zelf te horen spreken bij de clips heb ik meer gebruikt dan ik van tevoren gedacht had.

Soms is het bij het zien van de hoes al duidelijk wat voor muziek er op het schijfje staat. In het geval van David Fridlund - nu solo, maar ook frontman van David & The Citizens - is het wel heel erg duidelijk. Een crèmekleurige voorkant met aan de rechterkant een kleedje met geborduurde vlinders. Linksboven naam van artiest en album, in een ouderwetse handschriftletter! Dat wordt zuchten en steunen met een Zweedse singer-songwriter, dacht ik. Maar dan, de opening met een titelloze track: ruis of regen. Misschien een auto, maar geen David. "Circles", een zangerige, dromerige vrouwenstem die van Sarah Culler blijkt te zijn. Opnieuw geen David, maar halverwege deze tweede track laat ie van zich horen. Een zoet duet, dat bij het refrein in de verte wel wat doet denken aan rockstructuren waarvan Fridlund zich bij The Citizens vast vaker bedient. Toch is het geborduurde kleedje op de voorkant van het album niet helemaal ongepast. Of helemaal niet. Culler blijft voortdurend aanwezig en vult Fridlund prima aan. Tandenborstel en tandpasta. Even aanwezig als Fridlund en Culler is de piano. Dat geluid moet dan maar het water zijn waar de mond mee gespoeld wordt, om in die rare beeldspraak te blijven. Het album duurt lang, maar is evenwichtig - wat eigenlijk een vervelend woord is. Soms wat vrolijker, soms wat melancholischer, maar zuchten en steunen doe ik maar weinig. David Fridlund is niet overweldigend, maar van droefenis op de stopknop drukken weet hij te voorkomen. Singer-songwriter met een piano en meer; best leuk eigenlijk.