Andy Timmons Band - Resolution

Ik schaam me. Niet een beetje "oh?"-schaamte, maar dieprood-tot-in-de-nek-schaamte. Ik kende voor dit album Andy Timmons namelijk niet. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat hij begon in het poppy hairmetalbandje Danger Danger en vervolgens jaren bandleider van Olivia Newton-John (!) was en zich dus niet echt in mijn blikveld bevond, maar dit is bepaald niet zijn eerste solo-album. En hij tapt hier toch uit een buitengewoon prettig vaatje. Het instrumentale Joe Satrianivaatje namelijk. Andy Timmons is een album lang instrumentale krachtpatserij uit zijn gitaar aan het toveren. En toch is hij niet gewoon de zoveelste Satrianikloon. Timmons heeft namelijk meer dan bovengemiddelde kwaliteiten. Op het hele album is nergens de gitaar gedubbeld, is nergens iets met effecten verdoezeld, het is wat je noemt puur en ongezoet. En als dat je eenmaal is opgevallen, valt ook op hoe zeldzaam goed de techniek van deze Timmons is. Geen toontje wordt te abrupt afgebroken, geen akkoord klinkt niet op zijn plaats. Alleen al op technische kwaliteiten kun je dit album alleen maar buitengewoon knap vinden. De composities - de helft van Timmons, de andere helft samen met bassist Mike Daane en drummer Mitch Marine - zijn dromerig, uitbundig, heftig rockend, jazzy, beklemmend en vrolijk, maar altijd zijn het buitengewoon fraai opgebouwde stukken, met fabelachtig goed gitaarwerk. Dit is geen album voor wie coupletje-refreintje-coupletje zoekt. De liefhebber van instrumentale gitaaralbums wordt hier echter heel blij van. En ik ga Andy Timmons voortaan in de gaten houden.

Zeg er het uwe van...