Blue Tears - The Innocent Ones

Sommige cd's zijn vooral prettig als het begin mei is en de temperatuur eindelijk waarden heeft bereikt waarmee je buiten op je balkon je krantje kunt lezen. Dat zijn vooral cd's uit het genre van de als-je-haar-maar-goed-zit-rock. Lekker makkelijke deuntjes, met net genoeg gitaar om het nog rock te blijven noemen en met een vrolijkheid en onbezorgdheid waar ze midden in de winter niet mee ann zouden moeten komen. Blue Tears heeft de nieuwe cd dan ook prima gepland. Ik laat de Bon Joviesque melodieën en na-na-na's voorbij komen en begin niet eens te frisbeeën met de cd. Integendeel, ik loop vrolijk mee te zingen! Blue Tears is een gezelschap dat in 1990 al het debuutalbum uitbracht, maar in de malaise voor rockbands van de negentiger jaren een van de vele slachtoffers was. Jammer, want hoewel de diepgang van Blue Tears die van een origamibootje is, zouden ze hier een jaar of vijf eerder dik mee gescoord hebben. De ergste malaise is voorbij, dus misschien krijgt dit tweede album wat sneller een opvolger. Hun ongecompliceerde radiorock doet veel aan Bon Jovi denken, mede door de licht gruizige stem van zanger/gitarist/componist Gregg Fulkerson en de catchy deuntjes met anthemachtige refreinen. Een enkele keer zet Fulkerson het gruisknopje wat hoger en komt er Springsteenachtige begeleiding tevoorschijn, soms mag het allemaal nog een tandje steviger en zit er wat House of Lords in, maar het is toch vooral veel Bon Jovi. Uit de tijd dat die nog enthousiast waren, dat wel. Een fijn mooiweerplaatje, dat ik de komende tijd vast nog wel eens vaker zal draaien. Als het weer een beetje meewerkt.

Zeg er het uwe van...