Calexico - Garden Ruin

Ze kunnen natuurlijk niet voor eeuwig in het spookstadje bij de Mexicaanse grens blijven rondhangen. De scharnieren van de saloondeurtjes beginnen steeds harder te knarsen en te piepen van het vele woestijnzand. De zinderende hitte wordt steeds ongemakkelijker. Iedere dag weer. Dezelfde mensen. Hetzelfde sfeertje. Hetzelfde rondje op de tredmolen. Het is een vertrouwd maar tegelijk ook een verstikkend gevoel geworden. Joey veegt het zweet van zijn voorhoofd. Hij kijkt zijn kompaan met een veelzeggende blik in de ogen. John knikt minzaam. Hij heeft maar een half woord nodig. Ook hij voelt dat de tijd rijp is voor een andere aanpak. Tijd voor die frisse bries. Tijd om eens duidelijk te zeggen waar het op staat. Ze besluiten te vertrekken bij zonsopgang. Het wordt een mooie, heldere dag. Natuurlijk zal het even wennen zijn, maar het voelt goed. De nieuwe omgeving met haar nieuwe geluid. Geen moeilijk begaanbare slingerweggetjes meer, maar toegankelijke brede paden. Joey en John kijken elkaar glimlachend aan. Want ook al praten ze over gisteren alsof het een ver verleden betreft, ondertussen weten ze maar al te goed dat ze diep van binnen hetzelfde zijn gebleven. Zolang ze dat niet vergeten, is er voor hen geen vuiltje aan de lucht. Vertrouwen in de toekomst. Vertrouwen in zichzelf. Overtuigd van hun eigen gelijk. Want of je er nu blij mee bent of niet, gelijk hebben ze.

Zeg er het uwe van...