Celtic Frost - Monotheist

Voor ik aan de bespreking van dit plaatje begin, zal ik eerst een bekentenis moeten afleggen die mijn geloofwaardigheid als metalscribent weinig goeds zal doen: ik ben nauwelijks bekend met het klassieke materiaal van Celtic Frost. Natuurlijk weet ik dat die band van immense invloed isgeweest op alle extreme metal na 1984, en dat To Mega Therion en Into The Pandemonium gelden als de pionierschijven op black- en deathmetalgebied, alleen ik ben er nooit echt ingedoken. Tegen de tijd dat ik naar metal begon te luisteren (pak em beet vanaf 1989) was die band ook allang ingehaald door bands het nog extremer deden en had de band haar eigen glazen op een grandioze wijze ingegooid door het uitbrengen van de glamrockplaat Cold Lake, inclusief poedelkapsels. Begin jaren 90 kwam er nog een revanche plaat in de vorm vanVanity/Nemesis, alleen ging die zo'n beetje langs iedereen heen, en werd het stil rond Tom G. Warrior en consorten. Tot nu. Het intussen langverwachte Monotheist ligt nu in mijn speler en verdomd, da's toch een zeer lekkere pot zware, duistere metal, die in niets doet denken aan die glam-blamage en gewoon teruggrijpt naar de extreme duistere sound. Alleen dan in een vette moderne productie. Sfeervol is het sleutelwoord, de riffs zijn heftig en dwars en Tom's zang is van de angstaanjagende soort. Monotheist is geen makkelijke plaat, maar wel een gedurfde waarvoor je de tijd moet nemen. Als je bereid bent ervoor te gaan zitten openbaart zich een bescheiden meesterwerkje. En da's knap, voor een eerste plaat sinds 13 jaar.

Zeg er het uwe van...