Dirty Pretty Things - Waterloo to Anywhere

Pete Doherty schreeuwt zo wanhopig om aandacht dat ik bijna met hem te doen krijg. Ik twijfel of het allemaal zijn eigen keuze is wat er met hem gebeurt, maar vrees het ergste. Ondertussen heeft hij het zelfs zo bont gemaakt dat platenmaatschappij Rough Trade hem de afgelopen week aan de kant geschoven heeft. Van het muzikale genie waar velen hem voor hielden is zo nog maar weinig meer over en dat is best spijtig. Door al die aandacht voor Doherty zou je bijna vergeten dat er nóg een Libertines-mannetje was dat ook een aardig moppie muziek kon maken: Carl Barât. Waar Doherty in de volle spotlights Babyshambles oprichtte, startte Barât in de schaduw Dirty Pretty Things op. In relatieve rust werkte hij aan hun debuutplaat Waterloo to Anywhere. En dat heeft in ieder geval een album opgeleverd dat een stuk evenwichtiger (en beter) is dan Down in Albion van Babyshambles. Eigenlijk is Dirty Pretty Things gewoon een doorstart van Libertines, zonder Doherty en aangevuld met Temple Cooper Clause-bassist Didz Hammond. Hoewel kort (slechts 36 minuten) is het wel bijna in alle elf songs goed raak. Strakke, op een punkrockbedje van The Clash gekweekte liedjes, die zich met groot gemak tussen je lippen nestelen. Het zal niemand verbazen dat de geest van Doherty veelvuldig rondwaart op Waterloo to Anywhere. Wie "Bang Bang You're Dead" gehoord heeft zal dat niet meer kunnen ontkennen en weet ook: Pete heeft het voorgoed verbruid bij Carl. Waterloo to Anywhere is dan ook eigenlijk gewoon het logische vervolg op de laatste titelloze Libertines-cd, en misschien zelfs wel beter.

Een erg prettig plaatje zeg, de invloed van die Doherty op The Libertines was blijkbaar al die tijd nogal marginaal. Prima.

Zeg er het uwe van...