Herod - Rich Man's War... Poor Man's Fight

Ik heb weer zo'n dag. Niet vooruit te branden en de hele dag door gapen. Jawel, ik heb goed geslapen, braaf gezond gegeten en momenteel staat voor de derde keer de koffie te pruttelen, voor de mokken nummers zes en zeven. Gisteravond heb ik een lekker ontspannen avondje gehad, met lekker eten en goed gezelschap, misschien dat de vermoeidheid er nu uit komt. Bij de mokken zes en zeven en m'n krantje is het tijd voor maatregelen. Geen kalme muziek, maar lekkere van-dik-hout-zaagt-men-plankenmetal. Hé wacht, ik moest nog iets luisteren, Herod. Hmm, misschien dat dat helpt. Herod maakt klassieke metal, buitengewoon Engels klinken hoewel ze uit Buffalo, New York komen: twinsolo's zover het oog reikt, een voortdurend uithalende zanger en gas terugnemen is hooguit even op adem komen voor de volgende killerriff. Op hun eigen site maken ze de vergelijking met Iron Maiden, Judas Priest en Queensrÿche, maar eerlijk gezegd vind ik alleen die met Iron Maiden echt kloppen. Herod heeft bijvoorbeeld absoluut niet de verfijning van Queensrÿche. Als je dan toch een vergelijking met Amerikaanse bands moet trekken, zou ik eerder verwijzen naar de rauwheid van WASP en het tempo van alles wat er in het kielzog van Metallica ontstond . Maar goed, dat is maar kleine kanttekening. Want Herod is misschien zo origineel als een klusprogramma bij een commerciële omroep, het is genietbaar vakwerk. En ik ben wakker.

Zeg er het uwe van...