Hoobastank - Every man for himself

Vorige week dinsdag, tijdens een van de sonische exercities van Oceansize, keek ik eens om me heen. Ik zag weinig vrouwen en veel lelijke mannen. Waarmee ik maar weer eens een oud theorietje van mij voor de dag haalde: hoe harder de muziek, hoe lelijker het publiek. En ja, ik geef toe: ik trek het schoonheidsgemiddelde ook niet omhoog. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, er liepen ook best leuke dames in de zaal, maar ze waren op één hand te tellen. Overigens geldt het niet alleen voor harde muziek, maar ook voor eventuele rauwe randjes. Hoe rauwer het randje, hoe eerder vrouwen afhaken. Het principe werd nog eens bevestigd toen ik op de website van Hoobastank terechtkwam. Als je bij de vriendjes van Hoobastank kijkt zie je vrouwen, vrouwen en nog een vrouwen. En een enkele lelijke vent. En dan weet je, analoog aan bovenstaande theorietjes, meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Toegankelijk rock, met een incidenteel rockrandje, die best wel stoer klinkt, maar zo glad is als een aal is. Every Man for himself is een soort van nu metal light. Het een en ander is best goed aan te horen en verveeld niet echt, maar echt beklijven doet het ook niet. Het is een puik poprock plaatje voor het mooie zomerse weer van het moment, maar met een ietwat tegenwind prefereer ik toch een wat rauwer randje om me aan vast te houden. Of ik ben natuurlijk niet lelijk genoeg voor Hoobastank. Dat kan ook...

Zeg er het uwe van...