Juana Molina - Son

Eindelijk, heel erg eindelijk, lijkt de lente dan echt door te breken.. Het is er gosternokke ook tijd voor ook! Maar wat graag zou ik mijn carbonnen ros bestijgen en de heuvels rond de Keistad pijnigen. Het zit er even nog niet in. Nog twee, drie weken en dan ben ik weer van ze verlost: pollen. Ze nemen mijn adem weg, maken mijn ogen klein en vermoeid en mijn neus lijkt wel de Niagara van tijd tot tijd. Horror, dat is het. 's Avonds ga ik nog even naar buiten.. Dan pak ik gehuld in een fleece het laatste staartje zon en warmte van de dag mee. Met de dubbele deuren opgeslagen zit ik dan even op de nog immer troosteloze zandvlakte. Binnen zingt Juana Molina. Haar nieuwe, vierde cd, Son is net uit. Als ik mijn ogen dicht doe - dat is overigens maar een klein te overbruggen stukje nu - dan is de tuin klaar. Ik vertaal zonder moeite de klanken van Molina in de kleuren van de tuin. Veel soorten hosta's steken hun kop op en de kerstrozen bloeien prachtig. Ik ruik lavendel, hoor de wind zachtjes zuchten door de taxushagen die de tuin breken. De buxus begint al flink te groeien, net als het vertederend kleine kruidenhoekje. Het idee voor de grote lijn van de tuin hebben we wel ergens anders vandaan, maar het in elkaar knutselen, dat hebben we zelf gedaan. Stekjes van de hele familie en vrienden staan er in. Eigenlijk hebben we niets gekocht. Dan tikt mevrouw Storm me op de schouder: 'Je zit toch niet te pitten hé'. Nee hoor. Nou ja, vooruit dan, dagdromen.

asdas

Zeg er het uwe van...