Mark Knopfler & Emmylou Harris / Stef White & Kersten de Ligny

Op papier leek het me wel een mooie combinatie, de samenwerking tussen Mark Knopfler en Emmylou Harris. Niet dat ik het nou van de laatste cd's van Knopfler warm krijg, maar toch, ik was wel nieuwsgierig wat het smaakvol sobere gitaarwerk van Knopfler zou doen met de nog immer wonderschone stem van countrygodin Emmylou Harris. Het schijnt dat ze zeven jaar aan de liedjes van All the Roadrunning gesleuteld hebben. Nou, ik hoor het er niet aan af. Of misschien hoor je juist wel terug dat ze er zo lang aan gewerkt hebben en dat ze alles wat er maar gepolijst kon worden ook daadwerkelijk gladgestreken is. Het maakt dat All The Roadrunning vol staat met liedjes die qua spanning gelijk staan aan het kijken naar het groeien van mos op de klinkers in de Kalverstraat: d'r gebeurt geen zak. Nou vooruit, in één of twee liedjes slaat er nog wel iets van een vonk over, maar de meeste nummers staan zo bol van het gedreutel dat zelfs de stem van Emmylou ze niet kan pimpen tot iets dat het me ook maar een beetje warm kan maken.

Nee, doen mij dan maar de debuut-cd van de mij tot het verschijnen van deze cd volstrekt onbekende Stef White & Kersten de Ligny. Op zich zijn de liedjes hierop ook braaf, is Stef White geen gitarist van het kaliber Mark Knopfler (sterker nog het belangrijkste gitaarwerk laat hij over aan Martin van Helden) en Kersten de Ligny (ook al is ze geschoold aan Academie voor Lichte Muziek) geen tweede Emmylou Harris. Toch raken deze liedjes mij veel meer dan de gladgestreken werkjes van Knopfler & Harris. Gewoon omdat ze puur zijn en wel ergens over gaan. Zoal bijvoorbeeld het openingsnummer "A Million Cries". Vlak bij het huis waar de ouders van De Ligny wonen werd Theo van Gogh overhoop geschoten. Over die ingrijpende gebeurtenis schreef De Ligny een liedje, waarin ze de desoriëntatie van onze samenleving mooi verwoord. Het tweetal laveert in hun grotendeels akoestische liedjes opvallend soepel op en neer tussen country en folk. Alhoewel de twee solo zingend prima hun boontjes kunnen doppen, vind ik het toch het mooiste als hun stemmen samenkomen zoals bijvoorbeeld in "Day's Getting Longer" en " Let Me Take You Away". Eigenlijk is het bizar dat ik met een Nederlands duo de vieze smaak van twee enorme grote namen kan én moet wegspoelen, maar het gebeurt toch.

Storm |

 |

 |

 | 30 mei 2006 - 20:55

Mark Knopfler is synoniem voor gepolijst, dus wat viel er anders te verwachten?

Mwah ondertussen wel ja, maar zeker de eerste cd's lp's van Dire Straits vind ik nog steeds zeer goed.

Begrijp goed wat je zegt met gepolijst. Naar mijn mening echter zijn het gepolijste juweeltjes. Vind de nummers erg mooi en ook ander werk van Knopfler zoals Sailing to Philadelphia vind ik super.

@Smitje: Dat mag je natuurlijk vinden, maar probeer dan ook eens die White & De Ligny.

Hoorde onlangs een DJ zeggen dat ruis nog beter klonk dan muziek van Dire straits en Knofler. Wat een onmuzikale knurft en dat krijgt ook nog zendtijd. Om terug te komen op Knopfler & Harris gepolijst als een DIAMANT. Muziek criticus leer eens luisteren ipv hooooren

Sure, Martin. Ik heb die plaat helemaal niet geluisterd en zuig het uit mijn duim. Alsof jij de moeite neemt om te luisteren naar die cd van White en De Ligny? Niet dus. Hij staat niet voor niets in één adem genoemd met deze cd. Het kan volgens mij echt niet zo zijn dat je wél Knopfler & Harris pruimt en White en De Ligny niet. Luister maar eens naar dat diamantje en meld je dan weer zou ik zo zeggen.

Ik heb in Amerika de live DVD gekocht opgenomen in LA Je moet er van houden natuurlijk, maar Mark
vind ik ontzettend goed in zijn composities (altijd heel goede teksten), jammer van zijn af en toe onduidelijke uitspraak, maar zijn buitengewoon goede gitaarspel staat buiten kijf.
Bovendien hadden zij bij hun toernee (ook in Ahoy)heel goede muzikanten bij zich, vooral Richard Bennett
heel goede

Zeg er het uwe van...