November Coming Fire - Dungeness

Na het overweldigend brute WItness van Modern Live Is War, vorig jaar, heeft het eventjes geduurd voordat er weer een moderne hardcoreband opstond om een eigen draai te geven aan het genre. Begrijp me niet verkeerd, er zijn genoeg vette platen uitgekomen, maar echt vernieuwend was het toch niet. Daarom is het lekker dat de debuutplaat van het Engelse November Coming Fire het weer eens over een andere boeg gooit. Op Dungeness hoor ik een geluid wat voorheen voor mij nog niet bekend was. Wellicht enigszins geïnspireerd door het meedogenloze en unieke geluid van het eerder aangehaalde MLIW maar met een geheel eigen draai. Vooral het gitaargeluid is vrij bijzonder voor een hardcoreband: de distortion staat zowaar eens niet op standje elf maar er wordt een soort semi-cleane variant gebruikt. Dit, in combinatie met de gefrustreerde en zwaar overstuurde vocalen, geeft de CD iets heel speciaals. Het neigt ietwat naar de post-hardcore van bands als Neurosis en Isis maar dan, prijs de Heer, zonder de tergende lange nummers. Blijkbaar is het prima mogelijk om een vergelijkbare sfeer en impact te creëren zonder dat daar per definitie de acht minuten per nummer voor overschreden moeten worden. Een beetje toegankelijker dus, en daardoor ook makkelijker om af en toe slechts een gedeelte van de plaat te beluisteren, in plaats van min of meer gedwongen te worden om er tachtig minuten voor te gaan zitten. Al met al dus een prima visitekaartje van een uitstekende band.

Zeg er het uwe van...