Paul Simon - Surprise

Toen ik zelf nog een Junior was, verbaasde ik me altijd over de hoeveelheid lp's die mijn vader had. Ruim twee meter lp's, netjes geordend op componist. Dat vond ik toen heel veel. Op de onderste plank was een paar, en misschien was het er zelfs inderdaad maar één - centimeter gereserveerd voor popmuziek. Raar genoeg niet voor die van het zware soort. Je zou verwachten dat iemand die een liefhebber is van (zwaar) klassiek zijn popmuziek wel zou zoeken in de bombastische symfonische rock. Mijn vader niet dus. Vooral beschaafde Nederlandstalige lp's stonden er. En daarnaast het onvermijdelijke Bridge Over Troubled Water. Ik vond dat veel leuker dan die zware klassieke lp's. Paul Simon werd zo een artiest die we beiden wel konden waarderen, maar het werd er niet een waar we zonodig een complete collectie van moesten hebben. Ja, Graceland, die hebben we allebei, maar die plaat heeft zo'n beetje iedereen die ik ken. Ik denk dat ik voor vaderdag Surprise, Paul Simon's nieuwe cd, ga kopen voor mijn vader. Het is namelijk zo'n soort popalbum gevonden waar we beiden van kunnen genieten. Aan de hand van producer Brian Eno heeft Simon een fijne popplaat afgeleverd. Paul Simon zal natuurlijk altijd luchtig, een tikje monotoon maar wel zuiver blijven zingen zoals hij dat al decennialang doet, maar in sommige nummers klinkt hij voor zijn doen erg ruw. En dat is best fijn. Daarnaast heeft Eno er voor gezorgd voor een veel meer rockgeoriënteerd en vooral ook veel meer divers geluid. Zo flirt Simon in bijvoorbeeld "Everything About It Is a Love Song" zelfs een beetje met drum'n'bass en in "Wartime Prayers" met bijna Waters-achtige koren. Surprise is dan ook als titel zeer doeltreffend gekozen.

Zeg er het uwe van...