Persil - Comfort Noise

Wat de wijlen Engels DJ John Peel van dit tweede album Comfort Noise zou vinden zullen we nooit weten. Feit is wel dat David Lingerak en Martine Brinksma alias Persil veel aan hem te danken hebben. Ze mochten maar liefst drie sessies bij hem doen. Het album is dan ook niet voor niets aan hem opgedragen. De Engelsen houden sowieso van Persil, want ze toerden een aantal keren uitgebreid door het Verenigd Koninkrijk. De laatste keer zelfs met The Wedding Present, die overigens ook bedankt wordt. Daarnaast staken ze ook twee keer de grote plas over om in Amerika hun gelijk te halen. Nederland werd uiteraard niet vergeten, maar echt veel indruk hebben ze hier nog niet gemaakt. Daar zou eigenlijk met dit album verandering in moeten komen, want de muziek van Persil is toegankelijker dan ooit. Aanvankelijk was het allemaal lo-fi gericht, maar inmiddels is het langzaam aan het opschuiven naar de elektropop. De lijn van de vorig jaar verschenen EP Tune-up wordt doorgetrokken. Er is duidelijk extra aandacht besteed aan het stemgeluid, voorheen niet de sterkste kant van Persil, dat ik nu zelfs als prettig ervaar. Persil waait met hun geluid langzaam richting Garbage, Pet Shop Boys en zelfs Madonna. Niet de minste, maar ook de indiekant wordt niet vergeten getuige de nog steeds aanwezige ronkende gitaar en de vreemde bliepjes. De liedjes klinken op het eerste oor luchtig, spontaan en veelal dansbaar, maar over de invulling, gezien alle details, is goed nagedacht. Persil lijkt het allemaal in zich te hebben om een breder en dus meer publiek te bereiken.

Zeg er het uwe van...