Poney / Talking To Teapots

Als je veel geluidsdragers hebt dan moet je een systeem bedenken hoe je e.e.a. opruimt. Er zijn mensen die dit op muzieksoort doen. Ik heb alles in mijn kast alfabetisch staan en dan op de volgorde waarin e.e.a. is verschenen. Er is nu echter een probleem, want ik heb een split-cd van Poney en Talking To Teapots. De vraag is of deze bij de P of de T moet valt echter in het niet bij de idee om dit te gaan doen. Het is een geweldig om twee bands de kans te geven hun ding te doen waardoor de lengte van de cd maximaal benut wordt. Hiermee zou je tevens kunnen voorkomen dat muzikanten de cd gaan vullen met zwakker restmateriaal. En als koper krijg twee lofi-albums voor de prijs van één. Wie kan er hier nu bezwaar tegen hebben? Eerder was er op Ines Boukov Records al een split van Grandaddy en John Wayne Shot Me. Nu is er allereerst Poney met leden uit België en Frankrijk die zich op People Don't Know What laten inspireren door de eerder genoemde Grandaddy, maar ook The Velvet Underground. De nummers zijn op zich oké, maar de kwaliteit van de muzikanten begint uiteindelijk toch wel wat te storen. Wat een vreselijke saxpartijen staan er bijvoorbeeld op. De nummer zijn ook wel wat te eenvormig om echt te blijven boeien. Hetgeen mij blij maakt dat er nog een tweede kans is. Er is namelijk ook het Zweedse Talking To Teapots die zich op 12 To 21 Seconds Left Right Left To Live laat inspireren door Pavement, Gong en Frank Zappa. De nummers zijn prima, de muzikanten brengen het goed en de nummers zijn afwisselend. Bovendien is er de prachtige bandnaam die al aangeeft dat er genoeg gekte aanwezig is. Mijn probleem van het opbergen is dan ook meteen opgelost. Deze cd gaat bij de T van Talking To Teapots. Ik zou echter kunnen overwegen als de serie groter wordt een aparte rij te gaan maken. De idee lijkt me namelijk prima voor een vervolg. Of het zover komt zal blijken.

Zeg er het uwe van...