Rob Zombie - Educated Horses

Wanneer ik m'n mp3-speler willekeurig nummers laat afspelen, zijn er een paar albums waarvan ik tracks op elk moment prettig vind om te horen. Of ik nou moe ben, slaperig, de pest in heb of juist heel vrolijk ben. Zita Swoon's Camera Concert: A Band In A Box is er zo een, Lohues' Grip ook. De laatste weken is er langzaam een bijgekomen: de nieuwe van Rob Zombie. Dat verraste me, want ik ben nooit zo onder de indruk geweest van zijn eerdere werk. Ik vond het teveel typisch Amerikaanse gimmickglam en te weinig écht muzikale klasse. Zo nu en dan best leuk, maar nooit genoeg om mijn aandacht te krijgen. Met "Educated Horses" is dat veranderd. Belangrijkste oorzaak is vermoedelijk John 5, die vanaf dit album tot de band van Zombie is toegetreden. Nu neemt de gitaar ook een belangrijker rol in dan de elektronica. John 5's schrijftalent en spel maken "Educated Horses" tegelijkertijd rauw en retecommercieel, terwijl Rob Zombie zelf iets meer richting Alice Cooper is gegaan met zijn zang, waardoor hij melodieus, verstaanbaar en toch ruig uit de hoek komt. Zeker, verwantschap met Trent Reznor is er nog steeds. Dat is ook niet gek, want John 5 was al gitarist bij het briljante Reznor/Halford-project Two. De nummers variëren van commerciële repeterende anthems als "American Witch" en "Foxy, Foxy" en het aan Suzi Quatro (!) herinnerende "The Scorpion Sleeps" tot fraai opgebouwde stukken als het hypnotiserende "Death of it all". De echte fans moeten eerst eens luisteren of ze het niet té commercieel vinden, de tot-nu-toe-geen-fans moeten juist óók eens luisteren. Wat mij betreft heeft Rob Zombie de band gevonden die hij nodig had. Rauw én reuze toegankelijk, dat is weinigen gegeven. Vanaf nu is Rob Zombie er een van.

Zeg er het uwe van...