Saturnus - Veronika Decides To Die

Weet u nog, doommetal-van-voor-de-zangers? De tijd waarin de grote klassiekers van Paradise Lost en Anathema uitkwamen? Toen gothic nog gewoon de benaming was voor schimmige neo-wave en doommetal werd gezien als het wat trage broertje van deathmetal? Juist, zulke doommetal maakt Saturnus dus. Van de allerzwaarste en de meest melancholieke soort. Maar dan zonder de zangeressen en met slechts subtiel gebruik van de toetsen. Alsof het nog steeds 1991 is. Na een moeilijke periode van zes jaar komt het half gerenoveerde zestal terug met een stuk loepzuivere doomdeathmetal van de bovenste plank. Huilende gitaren, diepe grunts, zwoegende drums en een stel heerlijke, bijna Floydiaanse gitaarsolo's, allen verpakt in lange loodzware songs, waarvan de opener "I Long" bijna elf minuten bedraagt. Ga er maar aan staan. Gelukkig wordt de luisteraar niet doodverveeld en weet de band de songs nu eens wel verrassend te houden. Zoals met de pakkende riff van "Pretend" en de heerlijke melodieën in "Descending". Of de manier waarop de oegrunt wordt afgewisseld met plechtige speeches. Dit alles wordt afgemaakt met een gastsolo van Mercyful Fate's Michael Denner en een lekker zware productie van Flemming Rasmussen (bekend van Metallica's oude platen). Een klein uurtje lang zware kost voor de melancholieke fijnproever. Hiermee komt de liefhebber van de betere doomdeath de zomer wel door.

Zeg er het uwe van...