Shaka Ponk - Loco con da frenchy talkin'

Er is weinig, heel weinig dat ik van metal weet. Ik weet niet welke bands in het genre het belangrijkst zijn, noch welke het hardst, noch welke het baarddragendst. Ik weet niet of metal alleen iets van de jaren tachtig is, of dat het nog altijd op veel aandacht van in het leven teleurgestelde tieners kan rekenen. En ik weet al helemaal niet of het verplicht is om als metalmuzikant die uitgedroogde, in een Xenos-theedoek gebundelde rietpluimen op je hoofd te dragen. Misschien dat je daar een bepaalde vrije keus in hebt, en dat maïsplant op zich wel toegestaan is, maar dat dat een verhoogde kans op stengelrot met zich meebrengt. Dat soort dingen moet ik allemaal nog leren. Het enige dat ik met zekerheid over metal durf te zeggen is dat de liefhebbers ervan niet op dezelfde manier tegen konijntjes aankijken als ik. Volgens het persbericht bij Loco con da frenchy talkin' fuseert Shaka Ponk hiphop en electro met metal. Metal! En ik moet zeggen, het is minder eng dan ik dacht. Mijn onderlip trilde bij beluistering niet of nauwelijks. Soms, als het repetitieve gitaargeronk met precies de juiste timing over de electronisch gegenereerde beats heengeverfd is, lijkt de muziek wel wat op bepaalde tracks van Romance Bloody Romance. Death From Above 1979 is metal, concludeer ik hieruit. En als ik daarmee iets heel doms zeg dan spijt dat me, en geef ik je hierbij het recht om die Xenos-theedoek uit je kapsel te halen en je met je uitgedroogde rietpluimen flink op mijn gezicht uit te leven.

Voorzover ik kan zien is er wel een bepaalde mate aan liefde voor droge gewassen bij de metaalhoofden, maar met bier kom je ook een heel eind.

Zeg er het uwe van...