Shane Alexander

Nederland als stepping stone
Ik toer nu tien dagen lang achtereen alleen maar door Nederland, en dat maakt het erg speciaal. De vorige tour had ik het hier ook erg naar mijn zin. De pers en de radio waren erg positief, dat deed me goed. In de herfst doe ik ook andere landen aan. Het is dan de bedoeling om in Engeland en Duitsland op te treden en waarschijnlijk kom ik dan ook weer naar Nederland toe. Maar omdat de nieuwe cd net uit is vonden we het een mooi moment om nu al in Nederland een handvol optredens te doen. Vrienden van me die hier eerder toerden bevolen me ook aan om in Nederland te beginnen en hier een distributiedeal te vinden. Dat lukte via Lucky Dice. Zij hielpen me al bij de vorige tour, en ook nu weer. Met Nederland als stepping stone ga ik proberen proberen te bereiken dat mijn cd in de rest van Europa ook uitkomt. Zo hoop ik uiteindelijk minimaal een keer per jaar een tour te doen waarbij ik vier of vijf Europese landen aandoe.

Inspiratie
Een gelukkig thuisfront en een internationale muziekcarrièe;re zijn voor mij allebei heel belangrijk. Ik wil, nu ik net vader geworden ben, ook niet lang van huis zijn. Vaderschap is iets nieuws voor me. Ik heb twee maanden geleden mijn eerste dochter gekregen. Grappig is dat mensen veronderstellen dat "Little Women" over mijn dochter gaat. Iemand interpreteerde dat liedje zo en nu denkt iedereen dat het zo is. Het had wel gekund, want veel van mijn liedjes zijn geïnspireerd door zaken die ik of mensen in mijn nabije omgeving meemaken. Ik vind het zelfs moeilijk om niet te schrijven over dingen die ik ervaar. Ik hoop dat mensen daar mijn nummers ook om waarderen. Het zijn eerlijke liedjes die ik schrijf. Maar er zijn natuurlijk ook liedjes die ik gewoon verzin. En laat dat nou net bij "Little Women" het geval zijn. Ik heb overigens wel een liedje over en voor mijn dochter geschreven, maar dat heb ik nog niet opgenomen.

"Moore Hotel" is een nummer dat gaat over iets dat ik wel echt meemaakte. Tijdens een tour die ik vorige zomer in mijn eentje langs de westkust van de Verenigde Staten deed, deed ik ook Seattle aan. Daar deed ik één show, maar had ook een paar dagen vrij. Ik verbleef toen in het Moore Hotel. Het was voor Verenigde Staten-begrippen een oud hotel, honderd jaar of zo. Het was een beetje spookachtig en raar. Ik maakte een foto van de hotelsleutel en nam me voor er een liedje over te schrijven. Daar begon ik zelfs al mee terwijl ik er verbleef. Zelf vind ik het één van de mooiste liedjes van de plaat geworden. Ik ben me altijd heel bewust van de dingen die om me heen gebeuren en zoek dan bij een liedje vaak naar woorden die de omgeving zo beschrijven dat het voor de luisteraars echt gaat leven en ze mijn ervaring voelen. Voor sommige artiesten zijn teksten misschien niet zo belangrijk, voor mij is het alles. Ik wil dat een luisteraar zich verbonden voelt met het verhaal.

Verschil in sound
Dit tweede album klinkt anders dan The Middle Way. Het eerste, meer kale album, was ook geen manier om me af te zetten tegen mijn rockband verleden. Er komt vast wel weer een keer een full rock cd. Met veel elektrische gitaren en zo. Ik denk daar niet teveel over na, ik schrijf de nummers die in me op komen. Het is dus geen bewuste keuze, het is gewoon vanzelf zo gegaan. Deze cd is wel veel sneller opgenomen dan de vorige, namelijk in vier dagen. Ik had de beschikking over erg goede muzikanten. We oefenden één keer en waren toen al klaar om de plaat op te nemen. Terwijl we aan het opnemen waren vertelden de nummers me min of meer zelf waar ze naar toe wilden. Ik ben heel tevreden met het geluid van Stargazer, het is veel ruimtelijker dan The Middle Way. Iedereen speelde op zich niet van die heel ingewikkelde partijen, maar allemaal samen geeft het een heel warm geluid. Van te voren hadden de producers en ik wel een duidelijk beeld van de arrangementen en hoe we het op wilden nemen. Het is mooi als wat je in je hoofd hebt er ook daadwerkelijk uitkomt. In de studio hebben we gewoon helemaal geen tegenslag gehad bij de opnames. Alles ging heel smooth en natuurlijk.

Gitarenverzamelaar
De foto die op mijn site staat waarop ik gitaar speel voor een muur vol gitaren, dat is in mijn eigen huis. Ik heb nu ruim twintig gitaren. Andere mensen sparen cd's, ik spaar gitaren. De laatste tijd koop ik er overigens niet zoveel meer bij. De gitaren die ik heb zijn gewoon allemaal heel goed. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt dat ik één er van ga verkopen. Het erge is dat ik als onbenullige tiener de eerste gitaar die ik van mijn grootmoeder kreeg verkocht heb. Nu struin ik het hele internet af op zoek naar zo'n zelfde type gitaar. Tot nu toe zonder resultaat. Eigenlijk is de reden dat ik gitaren begon te verzamelen de verkoop van die gitaar geweest, met de spijt die ik ervan had. Vlak voor de opnames van Stargazer kocht ik een dure nieuwe gitaar. Eigenlijk kon ik me die niet veroorloven, maar ik vond het wel een mooi idee om een nieuwe plaat met een nieuwe gitaar op te nemen die ik écht mooi vond.

Film, TV en reclame
Gary Jules begon vijf jaar geleden zo ongeveer in zijn eentje de akoestische renaissance in Hollywood. Hij speelde in een club die Hotel Café heet en boekte later ook vergelijkbare artiesten op dat podium. Toen ontmoette ik hem en sindsdien hebben we af en toe contact. Eigenlijk best raar dat hij vorig jaar in één keer bijna out of the blue een hit had met "Mad World". Terwijl dat nummer eigenlijk al vijf jaar oud is en op de soundtrack van Donnie Darko stond. Zo'n grote hit... ik zou er maar wat blij mee zijn. Ik hoop wel dat het me dan niet zal veranderen, maar dat weet je nooit. Maar als je een echte artiest bent, dan doe je volgens mij je ding, succes of niet, gewoon zoals je graag wilt. Natuurlijk zou ik een internationaal bekende en gerespecteerde artiest willen zijn. Nu ben ik nog een independent en regel ik de bijna alle zaken zelf. In Amerika doe ik ongeveer zeventig optredens per jaar. Het is niet veel, maar genoeg om van te leven. Ik heb wel het idee dat film, muziek en reclame steeds belangrijker worden om een artiest door te laten breken. Daarom heb ik ook enkele agents gevraagd om mijn nummers te 'pluggen' bij anderen. Ik geloof echt dat dat werkt: een vriend van mij kreeg het voor elkaar om een nummer in de tv-serie Lost te krijgen, dat zorgde er uiteindelijk voor dat hij rond de tienduizend cd's verkocht. Een andere vriend van me gebeurde hetzelfde en hij hield er uiteindelijk een deal aan over, bij Columbia meen ik. Dus het speelt naast de factor geluk ontegenzeggelijk een grote rol. Ik heb wel wat kleine dingen gedaan voor TV, maar voor een commercial ben ik nog niet gevraagd. Als independent artiest is het belangrijk dat je nummers gebruikt worden voor films, tv of op compilaties. Dan is dat óók een aanzienlijk deel van je inkomsten. Daarom heb ik ook een eigen label dat ook gelijk mijn publishing company is. Dit label heet Buddhaland. Sinds tien jaar ben ik zelf boeddhist en het idee achter de labelnaam is dat overal waar de boeddha is, is het boeddhaland. Dat vond ik een mooie passende naam.

Dan wordt Junior ongeduldig. Hij heeft dorst, moet plassen en wil tekenen. Daarom geef ik tenslotte het woord aan Junior en die heeft nog een wijze vraag in petto. Of Shane Alexander de Nederlandse thee lekker vindt, want die heeft hij thuis ook. Ja, zeg Shane en bedankt hem nogmaals voor de tekening. In het Nederlands zelfs. 'Thank you, dank je wel'. Junior grinnikt. Later die middag gedraagt hij zich eigenlijk voorbeeldig gedurende de twee korte sets die Alexander speelt op het geïmproviseerde podium van Café de Stad. Niet raar ook, want Shane zingt zijn liedjes wonderschoon.