Shogun Kunitoki - Tasankokaiku

Soms weet ik niet precies waarom ik geïntrigeerd raak door een stukje muziek dat op een ander moment waarschijnlijk mijn aandacht niet had kunnen trekken en op een nog ander moment zelfs had kunnen vervelen. Ik heb Tasankokaiku - geen flauw idee wat het betekent - al meerdere keren in de cd-speler gehad en mijn meningen varieerden telkens weer. Van vervelend tot intens en van een gapende open mond tot een verwonderde open mond. Nu ik dit schrijf is het donker, na een voor het eerst sinds tijden weer warme dag. In mijn huis brandt maar weinig licht. Een goede dag en een goede tijd voor Shogun Kunitoki, merk ik. Hoe is Finland? Past Shogun Kunitoki in Nederland? Zeven lange tracks vol geluid. Zweverig, daardoor soms dromerig. Dronerig, daardoor soms drammerig, maar nu met verve: waar de analoge synths eerder verveelden, verleiden ze nu. Door de orgels waan ik me in grote ruimtes. Het subtiel opgebouwde mysterie uit elke track moet worden opgelost voor het einde van het nummer. Dit zijn zeven afleveringen van een politieserie in één. Als in hypnose zit ik de plaat uit. Niet meer precies wetend welk jaar het is - er zit nogal wat elektronica in de plaat die riekt naar vervlogen tijden -, maar ook niet welk uur van de dag. Het is donker, dus ik zal wel moeten gaan slapen. Dat ga ik dan ook maar doen. Het was een goede dag voor Shogun Kunitoki; morgen kan alles weer anders zijn.

Zeg er het uwe van...