Soul Clap - St. Paul & Leroy Rey

'I'm not drinking any fucking Merlot,' roept ik weet niet meer precies wie in Sideways, de film en dat is natuurlijk onzin. Je kunt wel principieel volhouden dat je Merlot niet lekker vindt, maar als je alle Merlots van de wereld naast elkaar zet, ben je waarschijnlijk verbaasd hoe groot de verschillen zijn. Net als roepen dat je Zuid-Afrikaanse wijn de lekkerste van de wereld vindt ook nergens op slaat. Zo weet ik ook wel dat ik kant noch wal raak als ik roep dat ik niets van soul moet hebben. Dat doe ik dus ook niet meer. Er zijn waarschijnlijk een heleboel soulplaten die me na aan het hart zouden gaan liggen, als ik de tijd had me in het genre te verdiepen. Ooit krijg ik daar nog wel tijd voor, zo pleeg ik te denken, zodat ik niet ten onder ga aan de dingen die ik nog niet ken. Daarom geneer ik me ook allesbehalve voor het kopen van een soulverzamelaartje. Een dubbelalbum, van St. Paul en Leroy Rey. Allebei de dj's mixten, na afgelopen zomer samen in de Groove Tube op Lowlands een prachtfeestje te hebben gebouwd, hun lievelingsplaatjes uit het soulgenre aan elkaar en maakten er twee volle platen van. Op het eerste schijfje, dat van St. Paul, vind ik met Michael Jackson, Dusty Springfield en Marvin Gaye de meeste bekende namen. Daar overheerst de rauwe, pure soul, waar ik stiekem toch van lijk te houden. Op het tweede schijfje is het de wat zwoelere, verleidende soul die me probeert mee te voeren. Dat lukt minder goed, merk ik. Maar, geen man overboord, want zo'n verzamelaar geeft voor de niet-kenners een aardig overzicht en voor de kenners zou het minimale gedraai aan de knoppen - ik bedoel gewoon, zonder dat het irritant is - wel eens tot nieuwe inzichten kunnen leiden. Complimenten ook voor de hoes. Overtuigingskracht alom. Nu nog verkopen, maar als verzamelaar is de investering zeer de moeite waard.

Heb dit album al tijdje en deze gaat altijd mee op vakantie! Iets voor de muziekliefhebbers!

Zeg er het uwe van...