The Black Heart Procession - The Spell
Begrafenismuziek. Dat las ik ergens als oordeel over het vorige album van The Black Heart Procession, Amore del Tropico. Waarom het predikaat begrafenismuziek? Was er iemand doodgegaan dan? Het is mij wat te gemakkelijk, een dergelijk labeltje. Het zet je zomaar op het verkeerde been. Zeker, zanger Pall Jenkins klinkt dan wel alsof hij net afscheid van zijn dierbaren heeft genomen, maar wat druipt er een prachtige droeve sfeer van de muziek van deze mannen! The Spell is inmiddels het vijfde album van het Amerikaanse Black Heart Procession. De liedjes hebben trage, langzame tempi, van subtiele percussie, geleid door folky violen, solide gitaarrifjes en piano's. Hier en daar moet je denken aan het zwarte van Nick Cave, soms aan het emotionele van ene Michael Stipe in zijn vroege jaren, maar eigenlijk is het veel dramatischer van aard, droefheid troef. Melancholie, maar wel schitterend! De emotioneel, bijna huilerig gedragen songs gaan over bekoring, betovering en in de ban zijn van een liefde, ook op het voorlaatste album al een groots item. Rode draad op alle albums van de band tot nu toe is het terugkerende nummer "The Waiter". Favorieten zijn het wonderschone "The Letter" en het ruigere "GPS". Je moet best even wennen aan de manier van zingen, maar grafmuziek? Bepaald niet, tenzij je er door komt te overlijden aan een gebroken hart...
File: Black Heart Procession - The Spell
File Under: Vrolijk niet nee, maar wel bitterzoet
File Audio: [Not Just Words ]
helemaal het einde die nieuwe cd. ze komen 23 mei in paradiso, daar sta ik vooraan!
Fantastisch concert in Paradiso. In de kleine zaal, lang niet vol. Wat zijn er toch weinig mensen die verstand hebben van goede muziek.
Er zijn ook heel veel bandjes. Daarom is het natuurlijk ook prettig dat mensen elkaar kunnen wijzen op goede muziek. Proberen wij op deze site soms wel eens (daarom: blijf checken, die site) ;-)