The Charlatans - Simpatico

Gisteravond ben ik met collega's bij wijze van bedrijfsuitje naar een voorstelling van 'De Wereldband' geweest. Een gezelschap van zes virtuoze muzikanten, die een voorstelling hebben gemaakt die voornamelijk bestaat uit de draak steken met muziek uit alle windstreken, zoals Chinese Opera, Griekse Bouzouki of Spaanse Flamenco. Deze voorstelling is duidelijk een parodie en bedoeld om om te lachen. Simpatico van The Charlatans is - vooral als je naar soms nogal duistere teksten luistert - niet bedoeld om bij te schuddebuiken. Ik vraag me echter af of The Charlatans zich realiseren dat deze plaat toch af en toe overkomt als een niet serieus te nemen parodie. Openingstrack en single "Blackened Blue Eyes" klinkt klassiek Charlatans. Een lekker vet Madchester-nummer met een dansbaar druggy ritme. "NYC (There's No Need To Stop)" is een prima te pruimen track met funky basis. "Muddy ground" klinkt dan weer als Richard Ashcroft en bevind zich nog stevig in het Noorden van de UK, maar zo rond de 6e track komt er een kentering in het album en krijgen de nummers meer een ska en zelfs een reggae-smaak. "City of the dead" klinkt alsof de Lunatics alsnog uit het asylum van The Specials zijn ontsnapt, en daarmee wordt pijnlijk duidelijk dat de stem van Tim Burgess niet echt geschikt is voor dit type muziek. "When the Lights go out in London" had zo maar een niet al te brutaal nummertje van Hard-Fi kunnen zijn, In "Glory Glory" komt de geest van Damon Albarn om de hoek kijken en "The Architect" klinkt met z'n ska-ritmes downright silly. Geen idee wat The Charlatans met deze plaat wilden bereiken. Ze hebben duidelijk eens iets anders willen proberen, maar klinken daarin niet consistent en niet overtuigend. Alsof ze moeite hadden om keuzes te maken, want de sfeer van de tracks is nogal wisselend en een logische opbouw lijkt te ontbreken. En te lachen valt er ook niets.

Zeg er het uwe van...