Venturia - The New Kingdom

Het valt niet mee om op te vallen in de progrock, maar Venturia krijgt het voor elkaar. Zo hebben ze een zanger én een zangeres: de Amerikaan Marc Ferreira, met een melodieuze stem die op zijn tijd ook flink kan rocken en zangeres Lydie Robin, die een wat klassiekere stijl heeft zonder meteen te vervallen in ijle sprookjesmetalzang. Het zangduo van dit Franse vijftal, op dit album nog bijgestaan door een toetsenist/gitarist, heeft ook materiaal gekregen dat hen ruim de kans geeft om uit te blinken. Venturia zwiert van progmetal naar poprock en terug, zonder dat dat ook maar één moment geforceerd lijkt. Je zou ze kunnen vergelijken met die andere Franse progrockers Lord of Mushrooms. Die bleken ook al in staat bijna poppy melodieusheid te verenigen met technische vaardigheden en tempo- en sfeerwisselingen die prog zo eigen zijn. Dit Venturia vind ik zelfs nog een tikkie beter. De songs zijn lekker stevig, met heerlijk voortstuwend drumwerk, solo's waar solo's passen en mede door de wisselwerking tussen de stemmen van Ferreira en Robin een eigen stijl. De liedjes hebben een kop en staart en zijn stuk voor stuk goed uitgebalanceerde werkjes, soms pop met een rockrandje, soms metal met een prograndje, soms prog met een poprandje. Voeg daarbij een loepzuivere productie en je kunt niet anders concluderen dan dat The New Kingdom helemaal áf is.

Zeg er het uwe van...