Venus - The Red Room

That's it, ik ga emigreren! Naar Belgie. Nee hoor, geintje, ik hou toch teveel van m'n eigen landje. Maar na Koninginnedag vorige week en Bevrijdingspop eergister waar een prachtband als Coparck genegeerd werd door het publiek, dat alleen opveerde bij een nummer dat nota bene bekenheid geniet door een kaasreclame, ga je het wel degelijk overwegen. Zeker als je alweer een likkebaardend lekker plaatje uit Brussel mag bespreken. The Red Room, het derde album van Venus, is zo'n plaat die je volledig in beslag neemt. Openingstrack "Here and Now" is een dreigende blues waarop Madrugada patent leek te hebben. Je kruipt bijna onder je bureau om de donkere wolken te ontwijken. Maar als de donkere wolken wegtrekken openbaart zich een blauwe wolkenhemel waarin majestueuze vogels naar grote hoogte stijgen om weer gracieus naar beneden te glijden. Venus werkt regelmatig naar een snijdende climax toe op een manier die we kennen van bijvoorbeeld Muse. Maar dan scheurend en minder pompeus. Daarvoor is Venus te intiem. Bij vlagen doet de stem van Marc Huygens me denken aan Chris Chameleon. De band kan zo klein en bijna teder zijn dat het je de dreiging bijna doet vergeten en je in slaap laat wiegen totdat de grommende bas, krabbende viool en pulserende drum je weer doet wakker schrikken. "Add stars to the skies" - een nummer wat de sfeer van PJ Harvey ademt - is er zo een. The Red room is dus zeker geen makkelijk plaatje. Toch word je er vanaf het begin door meegesleept. Het is te hopen dat mocht Venus ooit op een Nederlands festival spelen het publiek het geduld kan opbrengen om eens goed naar hen te luisteren. Zo niet, dan moet ik misschien toch echt eens de daad bij het woord voegen en emigreren.

Zeg er het uwe van...