Ik moet altijd wel gniffelen om het gebluf in bio's van beginnende bands. Eens kijken of het drietal bands waarvan de afgelopen maand demo's op onze deurmat ploften de waarheid spreken in hun begeleidend schrijven...

Allereerst is daar de biografie van het Zeeuwse Flavour. Zij laten er geen gras over groeien: 'De provincie is voor Flavour te klein geworden. Het wordt tijd dat ook de rest van Nederland de smaak van Flavour proeft.' Kijk, de heren zijn er duidelijk klaar voor met hun derde EP In So Many Ways, maar onderkennen in hetzelfde schrijven ook dat de houdbaarheid van een band beperkt is. Toch pakken ze aardig uit met deze EP. Het gevoel voor mooie catchy gitaarpopmelodieën kan ik ze in ieder geval niet ontzeggen. Bovendien is de samenwerking met Racoon's Stefan de Kroon duidelijk een vruchtbare geweest. Van de vijf nummers op In So Many Ways zijn er vier meer dan geslaagd. Alleen van "One Night Stand" (vooral de tekst) ga ik een beetje sidderen, die hadden ze er van mij wel af mogen laten. Ik schat zo in dat ze best een kans maken om in ieder geval de provinciegrens over te wippen om wat optredens te doen en als ze nog wat doorgroeien, misschien zelfs ook nog wel over een volgende provinciegrens.

Het Nijmeegse The Analog Project beweert heel wat anders in hun bio vol 'grapjes'. Zij waren het met hun ouders eens dat digitale bliepjes en computergebonk geen muziek is. Gitaren moesten het worden! En dat is het geworden op hun EP 20/20! Ik ben benieuwd of de ouders van de heren blij zijn met de (harde maar niet bruut harde) rocksound van de band rond de broertjes Ummelen die inspiratie opdeden tijdens hun verblijf in de USA. Professioneel aangepakt hebben ze het in ieder geval wel. Netjes verzorgde cd, mooie flyers en zelfs iets dat lijkt op een sponsordeal met Lee spijkerbroeken. Wat me een beetje tegenstaat is dat hun zanger af en toe lijkt te denken dat 'ie James Hetfield is. Dat zijn de zwakste momenten van hun EP. Gewoon blijven zingen zou mij verstandiger lijken in dit geval. Ook qua gitaarsound mogen ze van mij nog wel een beetje meer zoeken naar iets dat ze meer onderscheidt van anderen. Zo te horen zou ze dat op een volgende EP (of misschien zelfs een hele CD) best kunnen lukken. De potentie is er genoeg volgens mij. En dan misschien wat bliepjes toevoegen. Geintje mannen, rock lekker verder.

Tenslotte is er het Volendamse Mozaique. Hier gelukkig geen vette palingsound, ondanks twee 'Tollen' in de gelederen. Het lijkt wel of demo een vies woord is tegenwoordig, Mozaique is de enige van dit drietal die dit woord in de mond durf te nemen. Overigens is dat woord hier ook wel op zijn plaats. Ook daar geen palingsound dus. Wel halen ze hun inspiratie uit veel verschillende bandjes. dEUS, Daryll-Ann, Coldplay en The Doors noemen ze onder andere als hun inspiratiebronnen. Nogal divers dus. Net als het geluid van de band zelf dat ik nogal zoekend vind. Met de licht hese stem van zanger Simon Tol is weinig mis. Hij is duidelijk Mozaique's sterkste troef. Dat hoorde ik pas nadat ik me bij openingsnummer "All The Things" al verslikt had in mijn koffie, de eerste keer dat ik het hoorde. Zo'n oubollig toetsengeluid had ik al een tijdje niet meer gehoord. Gelijk pimpen die zooi mannen, dit doet je nummers tekort. En ook het gitaargeluid kan wel een likje verf gebruiken. Voor een tweede demo verder best een redelijke prestatie. De volgende keer íets professioneler aanpakken zal echter zeker schelen.

Ik heb weinig albums met zangeressen in mijn collectie. Ingetogen zang is nu eenmaal niet mijn ding. Anouk is allesbehalve ingetogen en heeft daardoor vanaf het begin een plekje in mijn collectie veroverd. De meest succesvolle rockchick van Nederland vond het na vier albums en twee tussendoortjes met restopnamen tijd voor een live-album. Het tijdstip is begrijpelijk. Ze heeft inmiddels een stabiele band en als podiumpersoonlijkheid is ze ook gegroeid. Eén ding is nog niet veranderd: het album - in totaal zevenentwintig songs, maar merkwaardig genoeg zonder "Mood Indigo" - bevat een stel absolute knallers, maar ook teveel materiaal dat goed beschouwd ondermaats is. Dat dat je bij studio-albums gebeurt is één ding, dat je dat bij een live-album ook overkomt is gewoon niet handig. Was er één cd volgepropt met voornoemde knallers dan had je een dijk van een album gehad, nu is het een album geworden dat domweg te lang duurt. De vele mid-tempo songs halen letterlijk de vaart uit het album. Tekenend is wat dat betreft het voorstelrondje in het maar liefst dertien minuten durende "Home is in my head". Anouk is veel aan het woord, zodat de bandleden maar enkele momenten hebben voor overigens magere solo's. Leuk bij het live-optreden zelf misschien, maar volstrekt ongeschikt voor een live-album. Is er dan niets goed aan het album? Jawel hoor, de snellere rocksongs zijn heerlijk en op de uitvoeringen is ook niets aan te merken. Vooral wanneer het wat funkiër mag, is de ritmesectie van Michel van Schie op bas en Hans Eijkenaar op drums een genot om naar te luisteren. Anouk heeft inmiddels een flink stel goede songs op haar naam staan en de timing voor een live-album is prima. Er blijft nog maar één ding te wensen over: zelfkritiek. Jammer, want een rockchick extraordinaire is ze wel degelijk.

Het is natuurlijk een vreselijk cliché waar waarschijnlijk elke recensie over deze band mee opent, maar nee: de Dresden Dolls komen niet uit Dresden, maar uit het Amerikaanse Boston. Desondanks zou je de Dresden Dolls eerder in het Duitsland anno 1930 plaatsen dan in het Amerika van 2006. Tijdens een soort Dada / Vaudevilleachtig-soireetje met artiesten van allerlei slag als Man Ray en Theo van Doesburg zouden de Dolls waarschijnlijk prima in het programma passen. Amanda Palmer is de blikvanger van de tweekoppige Dolls en haar zang en pianospel is de spil waar de hele groep om draait. Haar stem kan alles, van schreeuwen tot fluisteren. Ook haar pianospel is gevarieerd en loopt van broeierig en jazzy tot stoer en vuil. Net zoals bij het inmiddels niet meer bestaande Ben Folds Five overtuigen de Dresden Dolls dat je met een piano net zo hard kan rocken als met een gitaar. Wat ik daarom een beetje jammer vind is dat de teksten bij nadere beluistering soms te kort schieten. Op bijvoorbeeld het nummer "First Orgasm" verhaalt Palmer over de wonderen van het orgasme. De muzikale en vocale omlijsting van het geheel is prachtig, maar de tekst is clichématig en neigt zelfs naar het kinderachtige. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook niet het feit dat het label van de Dresden Dolls muzikanten herbergt als Cradle of Filth, Megadeth en zelfs Nickelback(!). Wat de Dresden Dolls daar tussen doen mag Joost weten, want ze maken in ieder geval een heel verschil met de platen van Nickelback. Yes, Virginia is namelijk een van de meest opzwepende, gevarieerde en beste platen van 2006.

De fotograaf die Carolyn AlRoy of haar label Wussy Records in de hand hebben genomen voor Gorgeous Enormous heeft het publiek voor deze debuutplaat behoorlijk verkeerd ingeschat. De voorkant gaat nog, maar de achterkant ziet er uit als een fotoshoot voor Libelle of Margriet. En ik betwijfel of die plat gaan voor de singer/songwriter-rock van Carolyn AlRoy. Eén van de hoogtepunten van Gorgeous Enormous is de cover van "Helter Skelter": plots lijkt het of niet Lennon en McCartney de songschrijvers waren maar iemand als Steve Earle. Zwakke plekken zijn er ook: "He"s Amazing" is een flauwe ballad en opener "Do You Know What I Mean" heeft dan wel een titel als een statement, maar klinkt een beetje al te flauw. De daaropvolgende drie tracks, "My First Mistake", "Italian Parsley" en "The Reality Song" doen het al een stuk beter. Carolyn AlRoy pakt je steeds weer in met een schijnbaar nette en brave attitude, maar elke track heeft een goede hook of goed geplaatste snik in een zanglijn die je aandacht er bij weet te houden. Briljant is het allemaal nog niet, onderhoudend wel.

Sinds 1997 brengt het sympathieke Hellcat Records met enige regelmaat een goed gevulde verzamelaar uit, met hierop een dwarsdoorsnede van wat het label allemaal te bieden heeft. Inmiddels zijn we bij deel vijf beland en er is nog niets gewijzigd aan het concept: voor een habbekrats (eurootje of 8) achttien liedjes die zich allemaal scharen in de categorieën straatpunk en ska. Dat betekent dat de oudgedienden (Rancid, Dropkick Murphys, The Slackers) vertegenwoordigd zijn met een herkenbaar riedeltje en een blik nieuwe bands zich hieraan mag optrekken. Dit lukt gedeeltelijk. Allereerst is het jammer dat het aantal écht nieuwe liedjes op deze release vrij beperkt is - een stuk of acht als ik mij niet vergis - en er verder vooral gekozen is voor een vergaarbak van al eerder uitgegeven nummers. Daarnaast, eerlijk is eerlijk, moet ik ook constateren dat de formule langzamerhand een klein beetje voorspelbaar begint te worden en er nu toch wel erg weinig uitzonderlijk goede nieuwe acts aanwezig zijn. Vorig jaar was ik al niet al te enthousiast over Orange en over Left Alone, ook nu aanwezig, en er wordt hier helaas geen compensatie voor geboden. De oudere bands hebben hun sporen al lang en breed verdiend en zijn degelijk maar niet verrassend, terwijl het er vooralsnog niet naar uitziet dat een nieuwe generatie op de deur staat te kloppen. Misschien toch eens tijd voor een nieuwe invalshoek.

Tom Verlaine heeft een hele tijd niets van zich laten horen. Misschien ken je 'em nog als producer van Jeff Buckley's Sketches For My Sweetheart The Drunk. Zelf bracht hij al een hele tijd geleden zijn laatste cd uit. En dat hij zong op eigen cd's is nog weer langer geleden. Voor het laatst was dat op The Wonder uit 1990. De voorman van het legendarische Television houdt blijkbaar niet zo heel erg van zijn eigen stem op zijn soloplaten en wel van zijn gitaarwerk - of hij heeft domweg niets te vertellen en houdt het daarom bij instrumentaaltjes, dat kan ook. Ik kan me er wel wat bij voorstellen. Het is namelijk niet zo dat Verlaine op Songs And Other Things klinkt als een geschoold koorknaapje. Zijn manier van met horten en stoten praatzingen, die zich nog het best laat beschrijven als een bokkige mix van Engelsman Peter Hammill en mede-New Yorkers David Byrne en Lou Reed, moet je liggen. Ik moest er in ieder geval erg aan wennen. Waar ik niet aan hoefde te wennen is het gitaarspel van Verlaine. Het is een verademing om de man gitaar te horen spelen. De kristalheldere meervoudige gitaarlagen in de liedjes op Songs And Other Things zijn echt heel erg fijn en zitten geraffineerd in elkaar. Een gitaargod zonder vertoon van spierballen, daar houd ik wel van. Het zijn op zich ook wel toegankelijke liedjes die muzikaal ook aansluiten op Byrne's voormalige band Talking Heads en de latere cd's van Lou Reed. En op een rare manier combineert dat gitaarspel toch wel heel mooi met de stem van Verlaine. Nadat je eenmaal gewend bent.

Long Time...No Sing is goed beschouwd geen al te toepasselijke titel voor het vierde solo-album van John West. Het komt weliswaar vier jaar na zijn vorige solo-album, maar verder heeft hij sinds 1996 minstens één album per jaar uitgebracht. Dat was vooral als zanger van de Scandinavische band Royal Hunt van gitarist André Andersen en met Artension. Zoals gezegd is dit West's vierde solo-album, maar het is voor het eerst dat hij de solo-gitaarpartijen speelt. In zijn begeleidingsband zijn namen te vinden als Chris Caffery (ex?-Savatage) en Jeff Plate (ex-Savatage en nu Metal Church). West kende Caffery al uit de tijd met Witchdoctor, met Plate werkte hij als achtergrondzanger eerder aan het Savatage-album Poets & Madmen en met het Trans-Siberian Orchestra. Verwacht niet dat het daarmee een powermetalalbum wordt. Het begint met een kerkorgelintro zoals we dat niet meer hebben gehoord sinds de dagen van Rainbow, maar opener "Fade" geeft een goed beeld van wat er op het album te verwachten is: degelijke commerciële rock met de nadruk op de zang. Dat is allesbehalve onplezierig, want de soulvolle, ietwat nasale zang van West mag er zijn. Soms klinkt het nogal bekend - zo heeft het intro van prijsnummer "Highway to Roppongi" wel erg veel weg van VandenBerg's "Burning Heart" - maar dat is een euvel dat in dit genre vaker voorkomt. Belangrijker is dat West pakkende melodieën weet te schrijven. Dat is niet bij alle songs genoeg om ze overeind te houden, maar voldoende om het hele album plezierig door te komen. Voor pretrock-zonder-pretenties ben je aan het goede adres bij John West.

Britse beloftes doen het bloed van de gemiddelde muziekliefhebber op het vaste land inmiddels niet meer zo gauw in een stroomversnelling geraken. Daarvoor worden ze iets te vaak gedaan en hebben ze bovendien meestal ook iets te weinig om het lijf. Juist als een Engelse band het continent overtrekt zónder veelbelovende NME-quotes in het vaandel mee te dragen ben je geneigd om eens te kijken wat voor vlees we in de kuip hebben.

Kill The Young heet het uit Manchester afkomstige trio dat bestaat uit de broertjes Gorman. Hun debuut met stevige maar vooral melodieuze indiepop verscheen vorig jaar bij het Franse Discograph, wiens A&R manager de band zag spelen in hun thuisstad. Discograph pakte het meteen goed aan. De plaat werd opgenomen met Dimitri Tikovoi (o.a. Placebo) en afgemixt door Flood, die onder andere samenwerkte met U2, Nine Inch Nails en de Smashing Pumpkins.

Een goede vier jaar geleden was Tribute To Nothing nog een best aardige hardcoreband die vier platen had gemaakt welke steeds een klein beetje beter werden. Toen was er een tijdje niets, maar nu is de band terug en heeft gekozen voor een nieuwe invalshoek. Alles moet opeens een stukje ingewikkelder en vooral veel 'emotioneler'. U raadt het al, ook deze band vond het nodig om op de emo-wagen te springen, in de hoop dat deze nog een tijdje door blijft razen. Dat betekent dat er geen sprankelende gitaarstukken meer te bekennen zijn op How Many Times Did We Live maar dat het één groot gepiel is geworden. Ik word doodzenuwachtig van al die nerveuze hoge noten en dat tegendraadse samenspel gaat toch al snel (na een nummer of twee) behoorlijk irriteren. Natuurlijk, er zit soms best wel een leuke vondst tussen maar die wordt dan vervolgens zó ontzettend vaak herhaald dat de lol mij al snel vergaat. Desalniettemin weet ik uit ervaring dat deze band op het podium staat als een huis en in het verleden heeft bewezen weldegelijk in staat te zijn tot het schrijven van een bovengemiddeld liedje. Of het te maken heeft met de geforceerde imago-verandering of met een algehele black-out is mij niet duidelijk, maar dat deze CD nergens aan bijdraagt is niet alleen een flauwe woordspeling.

Snoepen doe ik zelden. Dat komt vooral ook doordat ik eigenlijk nooit snoep koop. Is het er een keer wel namelijk, dan gaat zo'n een zak als een soort van magneet fungeren en is deze dan ook binnen een vloek en een zucht op. Of het nu drop, toffees, zwartwitballen of spekkies zijn. Nog erger is dat wat er volgt het snel verorberen van zo'n zak snoep. De honger naar meer. Gelukkig kan ik het aardig onderdrukken, dat snoepen, anders had mijn gewicht ondertussen vast al wel uit drie cijfers bestaan. Er zijn ook snoepjes waar je niet dik van wordt. Bijvoorbeeld het friszure nieuwe cd-tje van het Belgische Mint. Daar sabbel ik nu al een week of wat op en het fijne eraan is de smaak lekker blijft en ik er niet dik van word als ik er lang op zuig. Alleen mijn portemonnee werd er dunner van. Dat komt doordat de heren me bij vlagen zo behoorlijk aan Grandaddy doen denken dat ik van deze afscheidnemende opa's mijn collectie maar eens gecompleteerd heb. Mint maakt wel net iets minder 'lullige' liedjes als Grandaddy. Fijne vaak meerstemmige gitaarliedjes met af en toe heel erg sterke melodietjes. Prijsnummers van Magnetism zijn de vast niet voor niets al op single verschenen "Your Shopping Lists Are Poetry" en "The Magnetism of Pure Gold", liedjes als Napoleonsnoepjes. Niet dat Magnetism nu een verbluffend, schokkend goede cd is, onderhoudend is'ie zeker wel en daarom zijn ze toch voor deze week mijn snoepje van de week.

Drummers zijn vaak de wat vreemde buitenbeentjes in een band. Je mept wat op die vellen, maar verder doe je weinig nuttigs, zeg maar. Maar wat als je behalve drummer ook songschrijver bent en medeverantwoordelijk voor joekels van hits als "Do ya think I'm sexy" van Rod Stewart? Carmine Appice is zo'n drummer die anders-dan-anders is. Hij was een van de eerste échte rockdrummers met Vanilla Fudge, was onderdeel van de befaamde maar kortlevende bands King Kobra en Blue Murder en speelde ook een tijdje met de Edgar Winter Group. In 1995 begon hij met mede-Blue Murderers zanger/gitarist Kelly Keeling en bassist Tony Franklin een project genaamd Guitar Zeus. Ze schreven songs waarvoor hij beroemde gitaristenvriendjes uitnodigde, zoals Ted Nugent, Brian May (Queen), Slash (Guns N' Roses, Velvet Revolver), Richie Sambora (Bon Jovi), Ty Tabor(King's X) en nog een paar anderen, zoals Doug Pinnick (King's X), John McEnroe (tennisser....?) en Steven Seagal (acteur....!?!). Twee cd's - en een variant met Japanse gitaristen - maakte Appice met Guitar Zeus, maar die zijn niet meer te krijgen. Vandaar Ultimate Guitar Zeus, met de beste songs van die twee, plus een paar bonustracks. Zo'n project kan alle kanten op gaan: het kan een stuurloos allegaartje worden, maar ook een project dat nooit zo herhaald kan worden. De balans slaat hier duidelijk uit naar het laatste. Een enkele keer hoor je niet dat er een grote naam bij zit - Brian May is bijvoorbeeld onherkenbaar - maar vaker geeft de gitarist alles wat 'ie heeft in een paar minuten. Zo wordt "4 Miles High" met Steve Morse en Jennifer Batten ronduit memorabel, net als "Code 19" met Zakk Wylde. Keeling kreunt soms als Coverdale in zijn hitsigste dagen en Appice beukt er op los zonder de bijdrage van z'n gasten te overstemmen. En waar vind je nog een combinatie als Yngwie Malmsteen met Doug Pinnick? Nergens, precies.

Eigenlijk is Mo & Grazz een mini-transatlantisch supergroep. Zangeres Mo (kort voor Monique Harcum) komt uit Amerika en zingt bij Les Nubians, Grazz (kort voor DJ Grazzhoppa) komt uit België en scratchte onder andere bij Zap Mama en trok de halve wereld rond met DJ Grazzhoppa's DJ Bigband, waarmee hij vorig jaar ook Lowlands aandeed. Tijdens een gezamenlijke tour van Les Nubians en Zap Mama enkele jaren geleden vonden de twee elkaar en ze maken nu met Fallin' Upon Def Ears hun debuut. Ik geef grif toe dat ik een beetje huiverig was voor het resultaat, want ik ben nou niet echt een hiphop- en scratchmannetje, laat staan een nu-soul, R&B of hoe-je-het-ook-wilt-noemen liefhebber. Toch bevalt het resultaat van de samenwerking tussen de door honing gezoete stem van Mo & de vingervlugge handjes van Grazz me wel. Dat komt doordat de cd gevrijwaard blijft van een overdaad aan aalgladde dramatiek en doldraaiende scratcherij en beats, of een extreme clash tussen beide. En als die doldraaiende scratcherij wel plaats heeft, dan is het vooral functioneel of, zoals in het afsluitende "Stop It Grazz" waarin Grazz gehakt maakt van een Public Enemy-nummer en Mo de klagende huisvrouw uithangt, ronduit grappig. Verder houden Mo & Grazz elkaar goed in toom en halen ze als ze er niet meer uitkomen de cello van Lode Vercampt van stal, die meerdere keren smaakvol de rest van de instrumenten aanvult. Hierdoor wordt Fallin' Upon Def Ears een evenwichtig en genietbaar relaxed album met een mengelmoes van hiphop en R&B.

Als een uitgeknepen vaatdoek hang ik over de bank. De cd staat op repeat. Ik heb geen puf om op te staan. Nergens voor nodig ook. Gisteravond bandjes wezen kijken, eerder vandaag brak op het werk. Het is een zeer hardnekkig gevecht. De laatste tijd lijkt dit erger te worden. Kan er slechter tegen en het gebeurt vaker. Komt waarschijnlijk door de opening van het nieuwe poppodium, de P3, in Purmerend. Erg gezellig en erg dichtbij, zal er nog vaak komen denk ik. Voor de derde keer hoor ik "The Slaughter Of The Baby Jesus" voorbij komen, de openingstrack van Hrimthursum, het nieuwe album van de Zweedse band Necrophobic. Of het nu door de vermoeidheid komt of niet, als gehypnotiseerd staar ik wat voor me uit en word ik in vervoering gebracht. Wat een prachtige werkje is dit geworden. De titel is IJslands en betekent zoiets als de vorstgiganten. Deze zouden in het begin der tijden over de wereld hebben gezworven en schrijven op deze cd opnieuw geschiedenis door de wereldreligies te verpletteren, de rest van de wereld te bevriezen en voor altijd te laten slapen. Als geen ander weten deze Zweden epische black metal te combineren met melodieuze death metal. Het geluid is groots en de sfeer is dreigend en mystiek. De solo's zijn pakkend en de verstaanbare stem van zanger Tobias Sidegård gaat door merg en been. Alle details zijn subliem uitgewerkt en de songstructuren zijn fenomenaal. Ik sta snel op, ik moet aan de slag. Ik moet iedereen laten weten hoe goed deze schijf is. Mijn kater is verdwenen.

Het stikt in Nederland van de bandjes. Een ieder doet zijn stinkende best om een plaatsje in de geschiedenis te verwerven, maar het merendeel brengt plaatjes uit, die hoogstens aan vrienden en bekenden worden verkocht. Een enkeling steekt daar bovenuit en kan een heuse clubtour doen en verkoopt toch al gauw duizend cd's. In Nederland dan wel te verstaan. Met een beetje geluk mag de band in kwestie een voorprogrammatje doen of acte de présence geven op een vaag festivalletje in het buitenland, alwaar een enkele fan wellicht nog een cd-tje zal kopen. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor Nederland. Dit geldt voor ieder land. Ieder land heeft zijn eigen scene, met eigen bandjes. En meestal zitten ze daar ook niet te wachten op een onbekend Nederlands bandje, dat in het beste geval zich kan meten met wat er in de locale scene afspeelt. In Denemarken zal men ook niet zo snel het releaseschema van Excelsior in de gaten houden. Maar dan wel weer het schema van Bad Afro.

Daar moest ik aan denken toen het laatste werkje van het Deense On Trial zijn rondjes maakte in mijn cd-speler. Forever is namelijk een heel behoorlijk plaatje. Psychedelische rock met veel stoner invloeden. Een soort van kruising tussen Masters of Reality en Motorpsycho. Zeer adequaat gespeeld en een plaatje waar je je even in moet bijten voor het tot volle glorie komt. Maar heb ik nu wat gemist, doordat dit mijn eerste On Trial plaatje is? Dat dan weer niet. Daarvoor is het plaatje net niet goed genoeg en heeft het een te grote nestgeur van een locale scene. En dan prefereer ik toch een plaatje van Lawn...

I guess I'm a record you're tired of
I guess we're just older now

In 2002 schreef er iemand boos: 'Een recensie schrijven waarbij je iets afkraakt is nooit goed, want degene die de plaat heeft gemaakt heeft er hard voor moeten werken om zover te komen...' Dan zou je dus nooit muziek slecht mogen vinden, want er is niemand die niet zijn best doet. Zelfs Keane heeft echt hard geblokt op hun tweede album. Na de release van Hopes & Fears moesten Tom 'pathetisch' Chaplin, de spastische Yamaha-pionier Tim Rice-Oxley en behangdrummer Richard Hughes anderhalf jaar toeren met een oeuvre van negentien liedjes, aanbeden door hele kuddes borderlinevrouwen, opgejaagd door fans en platenbazen met torenhoge verwachtingen en verraden door hun eigen idealen. Maar ja, reken maar dat je daarvan vervelende maniertjes en een identiteitscrisis oploopt. Baby I'm a man, and I was born to hate. Van die negentien liedjes vind ik er overigens drie écht geweldig: "Somewhere only we know", "Snowed under" en "Everybody's changing" blijf ik nog jarenlang draaien. Aan de rest heb ik in de loop der tijd een grafhekel gekregen, omdat er geen greintje pit of oprecht plezier in zit. Vooral het werkelijk in kwijl gedrenkte "Bedshaped" is ronduit afstotelijk. Maar goed, we waren al bij album twee. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de beste Coldplay-kloon van het land? Net als X & Y is Under The Y & C een pompeus, overgeproduceerd, oervervelend massamuzakalbum geworden, een waddenplaat, nu zonder één echt vrolijk liedje. De goede punten: Het epische "Atlantic" is de stiekem best mooie "Fix You" van dit album en "Nothing In My Way" is de verdacht bekend voorkomende pianoballad die X & Y niet eens heeft. Maar de rest... Sorry, ik word gewoon niet blij van de twee uptempo nummers "Put It Behind You" of "Is it any wonder", laat staan van al die andere échte zeiknummers die we het komend jaar wel weer tot stervens toe zullen krijgen opgedrongen. Bittere woorden zijn inderdaad al wat er overblijft. Sterker nog, eigenlijk hoop ik dat Tom, Tim en Richard over een half jaar hun wereldtournee plots bruut afbreken, iedereen de middelvinger geven en de rust nemen om terug te komen met een verpletterend album dat hun heus aanwezige talenten wél recht doet.

Op de één of andere manier belandt Peace Love Death Metal uit 2004 van Eagles Of Death Metal steeds vaker in de la van mijn cd-speler. Wist ik dit album destijds nog niet helemaal te waarderen, langzaam is dit gegroeid tot mijn favoriete cd uit 2004. Als er dan ook een nieuw album van ze uitkomt spoed ik me naar de winkel. In de toch goed gesorteerde cd-winkel kan ik de nieuwe cd Death By Sexy niet vinden. Uiteindelijk besluit ik het dan maar te vragen. De verkoper zoekt even in een lade, pakt de cd eruit, loopt de winkel in om het bijpassende doosje en hoesje te pakken. Als hij terugkomt vraag ik waar hij deze verstopt heeft: hij liep toch echt niet naar de E van Eagles. 'Bij Queens Of The Stoneage" zegt hij. "Daar zit inderdaad een link," zeg ik. "Meer dan een link," zegt de verkoper. Eagles of Death Metal kent inderdaad als aanvoerder QOTSA-voorman Joshua Homme, maar ook zijn vriend Jesse Hughes. Tim van Hamel lijkt met de noorderzon vertrokken te zijn, de heren maken wel weer gebruik van artiesten waar veel van de namen weer oude QOTSA-bekenden zijn. Toch is het muzikaal van een heel andere kaliber. De muziek, bestaande uit korte recht-toe-recht-aan-liedjes, heeft eerder relaties met oude Stonesklassiekers als Brown Sugar. De hoes lijkt ook een overeenkomst met de achterkant van de door Andy Warhol ontworpen hoes van Sticky Fingers. Teksten als 'I can be your daddy, be your Rock N Rolla, you can be my sugar, be my Cherry Cola" lijken daarentegen cynisch bedoeld naar hun oude-lullen-met-(te)-jonge-meisjes -status. Dit neemt niet weg dat het wederom een keigave cd is geworden die veel meer verdient dan een plaats in het bakje bij QOTSA.

Bij bands als 36 Crazyfists heb ik af en toe mijn twijfels. Op het eerste gehoor is er niet veel mis met de herrie die zij sinds 1994 produceren. Strak, professioneel en hard is de beste omschrijving voor hun slag moderne metalcore, die afgewisseld wordt met poppy emorefreinen, zoals al zo vaak gebeurd tegenwoordig. Wat mij echter een beetje steekt is dat de band precies volgens het boekje aan alle moderne stijlvereisten voldoet zonder een moment van originaliteit of iets van een eigen gezicht. De zang is volgens het bekende afwisselende over-the-top-schreeuw/gevoelig-zingen-principe, de bassdrums zijn strak getriggerd en syncopisch afgemeten met de metalen gitaarriffs, en de songs zijn agressief doch met gevoelige refreintjes, echter zonder dat er ook maar een moment een gevoelige snaar bij mij wordt geraakt. Kortom, bij 36 Crazyfists krijg ik het gevoel dat ze vooral om marketingtechnische redenen dit soort muziek zijn gaan maken. Als Nu Metal nog steeds het ding was geweest hadden ze dat nog steeds gedaan, zegt mijn gevoel. Begrijp me niet verkeerd, de jeugdige metalcore-fanaat zal dit allemaal lekker strak en aggressief vinden, doorgewinterde luisteraars zoals mij die iets meer verwachten hebben het allemaal al een keertje en waarschijnlijk beter gehoord. Wat niet wegneemt dat deze band ongetwijfeld live wel de pannen van het dak rost. Dat is echter niet genoeg voor een 100% geslaagde plaat.

Groene vingers behoren niet tot mijn standaarduitrusting, zoals ik hier al eens beschreef. Maar ik weet wel dat er planten zijn die uitbundig bloeien, zo goed als overlijden en dan toch weer tot volle bloei komen. In de rockwereld heet zo'n plantje Glenn Hughes. De man heeft hoge hoogtepunten gekend met Trapeze en Deep Purple, heeft bijna letterlijk het loodje gelegd door verslavingen en is de afgelopen jaren weer tot grote creatieve hoogten gestegen, zowel solo als in gelegenheidsformaties. Dat bewijst 'ie nog maar eens met zijn nieuwe album Music for the Divine. De band is grotendeels hetzelfde: J.J. Marsh op gitaar, Mark Kilian als toetsenist en Hughes' maatje Chad Smith (die van de Peppers, ja) legt een heerlijk funky basis. Waar Smith bij de Peppers uitblinkt in simpel maar effectief spel, gaat hij hier heerlijk loos. Pepperscollega John Frusciante zorgt nog voor wat fijne guitar experience, zoals het genoemd wordt. Met de band zit het dus alvast goed. En de nummers? Die behoren tot het beste wat Hughes heeft gemaakt. Luister maar eens naar "The Valiant Denial" of "This Is How I Feel": rocksongs met een funky basis, met ijzersterke refreinen en zanglijnen. De cleane productie van Hughes en Smith doet soms wat Peppersachtig aan maar leidt nooit tot een kopie. De bonustrack is een cover van de Moody Blues tearjerker "Nights in White Satin" en zelfs daarvan weten ze een mooie cover neer te zetten. Bovendien worden regelmatige akoestische gitaar en stringarrangementen ingezet. Nog het mooist in afsluiter "The Divine": eenvoudige begeleiding van akoestische gitaar, een paar violen en cello's erbij en ingetogen zang van Hughes. Hughes bloeit als nooit tevoren. Bril-jant!

Als de big bang van de punk in de jaren '76 tot '79 plaatsvond met alle nihilisme en destructief gedrag dat hoort bij het opruimen van de oude stellingen, dan zijn de jaren tachtig de periode van de opbouw en het opnieuw uitvinden. Dat is wel een enorme tegenstelling met het algemene beeld van grauwe steden, krakersrellen, doemdenken, de neutronenbom en de trits Reagan, Thatcher, Lubbers. Toch is het de ongebreidelde creativiteit en vooral do-it-yourself het belangrijkste dat overgebleven is uit die tijd. Dat blijkt wel uit Club Risiko, het boek dat Fred de Vries schreef. In een reis langs zeven wereldsteden worden evenzoveel invloedrijke bands beschreven die allemaal begin jaren tachtig de underground bepaalden en waarvan de invloed niet gauw overschat wordt. Blixa Bargelds Einstürzende Neubauten uit West-Berlijn, Laibach uit Ljubljana, Sonic Youth uit New York, Crass uit Londen, Koos uit Johannesburg en The Ex uit Amsterdam. De zevende stad waar Fred de Vries ons mee naar toe neemt is Parijs. Hier gaat hij - en die zoektocht komt steeds weer terug - vruchteloos op zoek naar regisseur Leos Crax. Diens zwartgallige film Pola X vormt min of meer het decor voor de verhalen uit het boek. Leos Carax laat vrijwel niets meer van zich horen, de muzikanten geven Fred de Vries hun verhalen en laten de zwartgallige jaren tachtig van Leos Carax verdwijnen door hun versie van de jaren tachtig: gevuld met avontuur en creativeit (en hier en daar een portie geweld).

Als ik de blues heb dan vermijd ik de blues. Ik laat me als ik in een dal zit namelijk makkelijk verder meetrekken in mijn stemming, terwijl ik juist behoefte heb aan tegengif. Herrie en energie is dan meestal het beste medicijn. Helaas was het net een tijd van blues: het ging even niet zoals ik dat zelf wilde. Joep Pelt, ik ken hem niet en het dringt later pas door dat het gewoon een 'Ollander is, zit sip voor zich uit te staren op de hoes van It Is What It Is. Het is geen aanbeveling: ik leg hem keer op keer opzij tot ik e.e.a. nader ga bestuderen. De cd is 'dedicated to R.L. Burnside & Ali Farka Toure': dit waren niet de minste. Hij kwam ze tegen op zijn reizen door Mississippi en Mali. Joep Pelt (1979), je had hem kunnen kennen van zijn band Pelt of eerder solowerk, gaat met hier en daar wat ondersteuning op zoek naar zijn eigen blues. Zijn leeftijd speelt hem geen parten. Naast twee traditionals ("Devil" en "Dark Was The Night") zijn er elf eigen nummers die er ook niet om liegen: er zijn woorden als asshole, fuck en demon. Eigenlijk valt het met mijn eigen leven toch wel mee. Het wordt tijd om mijn eigen blues aan de kant te zetten: It Is What It Is. Joep Pelt plaatst zich met deze cd in de rij van Dyzack en Michael de Jong, zover hij dat in het verleden nog niet gedaan heeft.

Joep Pelt is de komende tijd solo of met zijn band op diverse podia te zien. Op 18 Juni met zijn band op het Visbakfestival te Wijk aan Zee, 15 juli solo in Soal te Workum, 19 augustus in De Weegbrug te Roermond en op 26 augustus met band in Maloe Melo te Amsterdam.

Zijn letterlijke woorden zijn verloren gegaan in de doffe ellende die MSN Webmessenger heet. Wat ik nog wel weet is dat hij zich min of meer verbaasde over het aantal keren dat ik Chantal Acda's slaapkamerproject Sleepingdog gedraaid had. Die verbazing sloeg nergens op naar mijn bescheiden mening. Want hemeltjelief, wat heeft deze in Brussel residerende Nederlandse singer/songwriter een adembenemende plaat afgeleverd met Naked in a Clean Bed. Nu hoor ik je al zeggen: 'Oh nee hé, niet weer zo'n meisje met gitaar.' Nee sukkel, helemaal niet weer zo'n meisje met gitaar. Althans, lang niet overal. U moet weten dat ik Mark Hollis zijn enige - kom uit je hol Mark en doe er eens wat aan! - solo-cd onaards mooi vindt. Al vind ik het lastig uitleggen wàt ik nou precies onaards mooi vind aan die plaat - aan de andere kant, ik vind 'em niet voor niets onaards mooi, dat zou op zich al genoeg reden moeten zijn. Anyway, Chantal Acda slaagt er in om in enkele nummers op haar Sleeping Dog-cd de schoonheid van Mark Hollis zijn cd te benaderen. Vooral van het prijsnummer "Chief" valt me de mond open. Ze mengt hier de lagen instrumenten zo wonderschoon met haar engelachtige stem dat ik er stil van word en de hele dag niets anders wil horen. Zo simpel, maar onaards mooi, dat is het! Helaas kan ik het u niet laten horen, want het nummer staat niet op haar site. De nummers die u hier wel kunt horen zijn de meer standaard singer/songwriter, maar als Chantal dit soort liedjes maakt dan steekt de frêle dame òòk met kop en schouders boven het gros van hen uit. Er zullen nog vele keren volgen dat ik deze cd de komende tijd in mijn cd-speler, telefoon of mp3-speler draai. Maar dat had je ondertussen vast al door.

Wanneer het Nederlandse winterweer eindelijk omslaat in iets wat je ongeveer zomer zou kunnen noemen, past mijn muziekvoorkeur zich ook enigszins aan. Hoge temperaturen stemmen blijkbaar wat milder en zijn er bij mij in ieder geval reden toe om met veel plezier uit te kijken naar een nieuw Ska-plaatje van het onvolprezen Hellcat Records. Geheel terecht ook trouwens, want The Aggrolites - daar heb ik het over - hebben hele leuke dingen gedaan op hun nieuwe CD. Het is en blijft wennen dat de moderne Skamuziek gemaakt wordt door vijf gespierde blanke mannen die beschilderd zijn met tatoeages en poseren met een honkbalknuppel op hun schouder. Dat is toch wel eventjes wat anders dan die goede oude Toots en zijn Maytals. En toch verschillen ze helemaal niet zoveel. Ja, Toots is een half-bejaarde neger die zijn beste kunstjes een jaar of dertig a veerig geleden deed, maar qua muziek schurken ze aardig tegen elkaar aan. The Aggrolites zijn er in geslaagd om hun muziek authentiek te laten klinken en leveren een kwalitatief hoogstaand stukje muziek of. Maar liefs negentien lekker swingende liedjes die perfect passen bij een (s)lome zomerdag, in de voetsporen van die andere relatief 'jonge' ska/reggae bandjes (Hepcat, The Slackers). Laat de regen nog maar eventjes wegblijven.

Ik stond bij het optreden van Radio 4 op Lowlands naast Ewie terwijl hij stond te dagdromen. Pas later wist ik waarover die droom ging. De New Yorkers van Radio 4 bleken slechts een beperkte rol in die droom te spelen. Ik verbaasde me er een beetje over dat het bandje voor hem tot dan toe onbekend geweest was. Hun debuut-cd Gotham was toch alom geprezen. Aan de hand van het DFA-Team hadden deze heren met die plaat zich behoorlijk op de kaart gezet. Ik had er in ieder geval al uitbundig van genoten. Misschien dat het daardoor kwam dat Ewie hun derde (en voor Ewie dus zijn kennismaking) wél aanprees waar anderen en met terugwerkende kracht ook de band zelf niet bijster te spreken waren over de poging van Radio 4 om hun geluid verder te ontwikkelen. Feit is in ieder geval dat met Enemies Like This Radio 4 het 'progressieve' van Stealing Of A Nation weer terzijde geschoven heeft en - ik zou bijna zeggen met hangende pootjes - terugkeren richting het geluid van Gotham: strakke, van energie dampende dancepunk. Iedereen haalt er altijd maar Gang of Four bij als referentie. Het verbaast me dat ik nooit ergens lees dat Radio 4 ook wel degelijk de zonen zijn van de vroege Joe Jackson, want daar moet ik bij het beluisteren van Enemies Like This namelijk heel erg vaak aan denken. Dat album mag dan deels een herhaling van zetten zijn. Ze zetten je toch wel weer mooi schaakmat.

Ik houd wel van experiment in elektronische muziek. Elk sampletje precies op de goeie plek, dat kennen we tenslotte nou wel. Veel leuker wordt het als de beat in een onschuldig popliedje net náást het ritme uitkomt. En dat is op de cd EUH goed begrepen. Zelfs het grove font dat op de hoes gebruikt wordt ('met dank aan al onze gothicfans') past in het idee: de streepjescode ernaast verraadt dat de gebruikte drukpers eigenlijk op een veel hogere resolutie werkte. EUH is een tussendoortje, het resultaat van een samenwerkingsverband: Benny verzorgt de vocals, en de beats zijn in handen van dj-collectief Rednose Distrikt (dj Aardvarck en Steven de Peven). Die combinatie is onberekenbaar: er komt ontzettende zeiklounge uit ("Freedom"), maar gelukkig ook leuke poppy liedjes ("Common Y All"). De grap van het nummer "Papa, ik wil een nieuwe fiets" wordt helaas momenteel elders overtroffen (rond het tijdstip van dit schrijven staat half Nijmegen 'Jaaaaaaa mééééét eeeeeeen wuppiewuppiewuppie' te zingen), maar ook qua samples geeft Rednose Distrikt EUH iets kinderlijks, bijna prettig nonchalants mee. De baslijn in "The River" is juist weer lekker zompig en met wat goeie wil zou je "Ready to rock" een kruising van Basement Jaxx met Justice kunnen noemen. Al met al zet EUH een aantal prima ideeën op de rails, maar is de plaat toch niet geslaagd. Daarvoor is de plaat domweg niet uitbundig genoeg en mist hij opbouw en melodie (laten we eerlijk zijn, track 2 heeft een aardige billenschudbeat, maar vind ik echt oervervelend eigenlijk). Alle kans voor verbetering is overigens aanwezig: zowel Rednose Distrikt als Benny Sings brengen nog dit jaar een eigen nieuwe plaat uit.

Ik ben een zeer subjectieve recensent. Ten eerste vind ik een metal-cd negen van de tien keer beter dan een willekeurige andere release van een onbepaald genre. Ten tweede vind ik metal-artiesten altijd een stuk beter dan andere omdat ze sneller kunnen spelen, vettere riffs verzinnen en ruigere keelklanken produceren. Ten derde zijn metal-hoesjes altijd lekker grof en gewel(da)dig en ten vierde omdat al die andere zoetsappige klerezooi me gestolen kan worden! Dus wie niet van metal houdt, moet dit schrijven maar even overslaan, want hier komt weer een ongelooflijk jubelstukkie over alweer een superlauwe metalknaller. Trample The Weak, Hurdle The Dead, het vierde volwaardige verzinsel van de New Yorkse band Skinless is namelijk een uiterst doeltreffend en genadeloos schijfje vol met onvervalste U.S. death metal geworden. Was de vorige cd, From Sacrifice To Survival, wat meer technisch uitgevallen, deze keer is er wat gas teruggenomen en wordt er weer ouderwets en ongecompliceerd op los gebeukt. Log en groovy deelt Skinless raken klappen uit. Death wat meer op de achtergrond en Deicide wat meer op de voorgrond zal ik maar zeggen. Nieuwe zanger Jason Keyser is een jonge hond en geeft gelijk zijn visitekaartje af. Een dieprochelende putgrunt, afgewisseld met neurotisch aandoende geluiden in de hogere regionen. Bovendien is het geluid ZWAAR, HEEL Z

W

A

A

R

! Alsof je sub nog op de filmstand staat worden de ultralage frequenties je kamer ingeslingerd en moet je uitkijken dat alles wat losstaat niet naar benden komt. De peetvaders van de zware muziek worden met afsluiter "Wicked World" nog even geëerd en hoewel deze cover niet al te best is, ben ik wederom in mijn hum met deze heerlijke release.

Onderuitgezakt zit ik als een echte consument Pinkpop op tv te volgen. Het is maandag. Er komen tussendoor beelden voorbij van de dagen ervoor, zoals de band dEUS met de nu ruim een jaar op gitaar spelende alleskunner Mauro Pawlowski. Voor mij op tafel ligt de kersverse cd van The Love Substitutes met in hun geledingen diezelfde Pawlowski: het is een productief mannetje die zich hier dan weer voornamelijk bezig houdt met drummen. De voorkant van de prachtige hoes is ontworpen door gitarist Rudy Trouvé, ex-dEUS, die een ruime sortering aan zijproducten heeft waaronder dus deze band. Of neem gitarist Craig Ward, ex-dEUS, die langzaam weer tot leven komt na zijn vertrek bij zijn voormalige werkgever. En dan is er nog een bassist Bert Lenaerts die zowaar niets met de inmiddels te vaak genoemde band te maken heeft gehad. Het gaat hier namelijk over The Love Substitutes die hun tweede volledige album uitbrengen met de titel: More Songs About Hangovers And Sailors. In tegenstelling tot de vorige grotendeels geïmproviseerde album lijkt er nu meer sprake van een geheel waarbij de zangpartijen onderling door de heren gewisseld worden. Ook is er meer aan gesleuteld in de studio wat de toegankelijkheid ten goede komt. Dit ondanks de variatie in muziek van akoestisch getokkel, samples tot stevige rock. The Love Substitutes worden steeds meer een echte hechte band met nu een prachtige tweede album. Ik kan er veel woorden aan vuil maken, maar ik kan maar één advies geven: gaat het horen.

Van tijd tot tijd worden hier op FU releases "relevant" of "urgent" genoemd. Dat mag iemand vinden hoor, maar ik kan daar niks mee. Het suggereert dat muziek beluisteren een intellectuele vaardigheid is, terwijl muziek voor mij juist een kwestie van voelen en beleven is. Van één fijn roffeltje op een bekken kan ik helemaal lyrisch worden. Op dezelfde manier kan ik enorm genieten van een partij lekkere vette blues. Vast niet relevant of urgent, maar o wat is het lekker. Nog niet zo lang geleden bracht Pat Travers een coversalbum uit dat de pannen van het dak rockte, nu is de beurt aan Mountain-baas Leslie West. Het is niet volstrekt hetzelfde, want Travers speelde een stuk heaviër en putte uit bluesrockkrakers, terwijl West er nummers als de Gershwinklassieker "Summertime" en het door Ray Charles bekend geworden "Hit the road Jack" bijhaalt en er regelmatig lekker tinkelende pianobegeleiding bij heeft. En hoe afgezaagd de twee genoemde songs ook mogen zijn, West's versies mogen er zijn. Fijne klassieke bluespartijen van bas, drums (van vermaard rockmepper Aynsley Dunbar) en toetsen, waar lekker hard uithalende soulvolle gitaarpartijen overheen komen. Tel daarbij op dat West een klassiek-rauwe bluesstem heeft en je hebt een cd die weliswaar voor geen meter verrassend is, maar o zo lekker. Relevant of niet.

Na het album van Moonspell is dit de tweede cd in korte tijd die luistert naar de titel Memorial. Hoewel Distorted een hele andere band is zijn er ook wel overeenkomsten. Beide bands komen uit een land waar je dit soort muziek niet snel mee associeert, Portugal resp. Israël. Beiden leveren stevige metal, met links en rechts raakvlakken met gothic, doom en death metal en met muzikale invloeden uit hun eigen land. Zo hoor je bij Distorted regelmatig invloeden vanuit het Midden-Oosten. De mooie zangeres, Miri Milman, heeft geen hoge 'opera'-stem als bij voorbeeld een Floor Jansen (After Forever) of een Tarja Turunen (Ex-Nightwish), maar zeker wel een krachtige, meer richting Lacuna Coil-zangeres, Cristina Scabbia. Haar vocalen worden bijgestaan door de grunts van Raffy Mor. De band komt wat zwaarder en donkerder over dan de eerder genoemde bands, onder andere door de vette dubbele bassdrum die geregeld langs komt, het ontbreken van keyboards en de redelijk rauwe productie. En dan kun je hun stijl ook wel progressive death metal noemen, zoals ik ergens tegenkwam, oftewel geef er zelf maar een leuk labeltje aan. Het album verveelt me verder geen moment. Ik was dus aangenaam verrast door de eerste full length album van deze Israëlische band.

Ik heb een haat-liefde-verhouding met het Zweedse triphoppende symfo-orkestje Paatos. Dat was met hun vorige door Steven Wilson geproduceerde cd Kallocain al het geval en dat is met de nieuwe boreling Silence Of Another Kind niet anders. En dat is deze keer eens niet omdat Paatos overloopt van hoogdravendheid en bombast zoals hun naam je suggereert. Eigenlijk valt het best mee met de pathos. Die komt, ondanks dat de Mellotron weelderig tiert, maar hier en daar in de nummers even buurten. Paatos maakt gewoon het soort symfo waarvoor ik in de stemming moet zijn en er anders maar weinig aan vind. Begin deze week bijvoorbeeld, toen ging het er in als Gods woord in een ouderling. Toen bleek maar weer dat Paatos zich er uitstekend voor leent om opgezet te worden terwijl je buiten op het net bestraatte terras van de fijne zomeravond geniet en onderwijl nipt aan een fris glaasje rosé. Inderdaad da's symfo, rosé en zomer in één zin, zo! Paatos heeft dan ook iets dromerigs broeierigs over zich. Op een manier zoals The Gathering dat heeft, maar dan nét iets minder interessant. Of misschien is gedurfd een beter woord. Overigens heeft Paatos met Petronella Nettertalm wel degelijk een zangeres in de gelederen die aanklopt bij het clubje wünderbare kwetteraars die in het vogelhok zitten waar nighttime bird Anneke van Giersbergen ook met twee handjes om haar theekop sterrenmix drinkt. In dat hokje draaien ze dan ondertussen ook Portishead-en Massive Attack-plaatjes. Kijk, en laten dat nou ook twee bandjes waar ik voor in de stemming moet zijn om ze te kunnen waarderen.

Eigenwijze gitaarbandjes, daar ben ik altijd wel voor te porren. Gitaar, bas, drums en de broodnodige urgentie, samengestrikt met de betere popmelodietjes, ja, daar hou ik nou van. En als ik iets goed vind heb ik ook meteen de neiging om niets anders te draaien voor een korte periode. En gaan de voetjes van de vloer in huize Marty. Waarschijnlijk voelt u hem al aankomen, dit is er weer eentje die ik al een paar dagen aaneengesloten draai. Zo'n plaat vol pakkende, niet te lange indierocksongs, die je maar blijft draaien. Een repeatschijf. Het Schotse De Rosa is verantwoordelijk voor elf groeibriljantjes waarin geluiden terug zijn te horen die te herleiden zijn tot bands als Pavement (opener "Father's Eyes"), Caesar (in het aan Leaving Sparks herinnerende "Cathkin Braes"), Belle And Sebastian (in het akoestische "Hopes and little jokes") en het geniale Metal Molly (in het mega-pakkende "Camera"). Toch maken al die vergelijkingen me geen donder uit, De Rosa doet het allemaal even doordacht en smaakvol, en weet ondanks de trio-bezeting een rijk geluid neer te zetten. De prima zang en het prettige accent doen de rest. En zo heeft Schotland er weer zo'n te gek indiebandje om in de gaten te houden bij.

Fijn hoor, zo'n hittegolf. Ik was al kreeftrood door twee dagen Arrow Rock - waarover een dezer dagen meer - en naar mijn huidige werkplek is het ook nog eens vier uur per dag. Onderweg heb ik dan ook wat andere muziek nodig dan gebruikelijk, om een beetje mee af te koelen. Gelukkig viel onlangs precies het goede cd'tje daarvoor op mijn deurmat. In oktober vorig jaar sprak ik mijn verbazing uit dat er van The Beautiful Girls een album uit 2003 uitkwam, terwijl er al een recenter album uitgebracht was in Australië, het thuishonk van de Mooie Meiden. Nu is dat recentere album alsnog hier uitgekomen. Bij de eerste tonen van We're already gone is al duidelijk dat dit een heel ander album is dan het vorige. Daar lagen de invloeden van G.Love en Ben Harper er duimendik bovenop, op dit album is er veel meer lome reggae te vinden. Gelukkig wel met nog steeds dezelfde kwaliteit als het vorige album. Nog steeds zijn het lekker ontspannen, bijna lome deuntjes die je bij het eerste refrein al te pakken hebben. En jazeker, je hoort nog steeds regelmatig G. Love en Ben Harper langskomen, maar op dit album zijn er ook nummers die aan TV on the Radio en Cake doen denken. Dat betekent dat ze aan variëteit gewonnen hebben, terwijl de kwaliteiten behouden zijn. Wat wil je nou nog meer? Neemt u van mij aan dat dit met deze temperaturen een heerlijk plaatje is.

Dames en heren, we hebben een winnaar. De meest catchy plaat van het jaar is binnen, en het is het debuut van het Britse The Feeling. Wellicht dat ik 'm nog voor het WK is afgelopen helemaal schijtzat ben, maar voorlopig word ik er alleen maar intens blij van. POP met een vette smiley in de O. The Feeling maakt het huiswerk af van one-hit-wonder New Radicals, de band die één wereldhit en een levensmotto, maar nooit een fatsoenlijk album afleverde. Gouden melodieën, vette productie en triviale maar rake teksten ('I want you now, I don't care how, we're both too young to be sitting around'). Als Twelve Stops And Home al ergens inkakt dan is het bij de vier kortgetitelde tracks in het midden (waaronder zelfs de single "Sewn"), want de rest is eigenlijk alleen maar beter. We hoeven The Feeling overigens niet bij te schrijven in de popgeschiedenis als baanbrekend, subtiel of vernieuwend. Wel als recht voor zijn raap, en ook gaat de band een enorme airplaykneiter op radio en tv worden. In dat kader vind ik het maar verdacht dat de Free Record Shop al in deze eerste week van release een apart hokje voor de groep in de schappen ingericht heeft. Als grootste verdienste heeft The Feeling de potentie om een nieuwe en vrolijkere standaard te zetten in de standaard-radiomuzak zoals 3fm die tussen het geouwehoer uitzendt. Draai namelijk een willekeurig nummer van Twelve Stops And Home maar eens naast het andere moderne vulsel, en ga eens domweg na van welk nummer je blijer wordt. Met andere woorden, mocht je geen zin hebben om in het jaar 2014 de leukste Supertramp-achtige nummers van Best of the 2000s-verzamelaars af te schrapen, haal dan acht jaar tevoren Twelve Stops And Home in huis.

Drie albums onderweg en Zea klinkt nog even opgefokt en rusteloos. De hyperbeats op Insert Parallel Music worden nog even sneller ingezet en de gecontroleerde chaos op basis van samples, elektro, knallende beats en gitaren klinkt heftiger dan ooit. Als het verschijnsel ADHD een muzikale pendant heeft dan heet het Zea. Maar twee elementen in die schijnbare chaos maken Zea zo bijzonder: als eerste het gevoel voor humor dat Arnold de Boer in zijn teksten en vooral in de titels van zijn liedjes ten toonspreidt. "My Bed is a Monument of Hate Against My Job" is de opener en "Boredom for Beginners" heeft een tekst die grimmiger is dan de titel doet vermoeden: 'Going to load my gun and start to shoot at everyone [...] I'm lost and really bored'. Deze grimmigheid ligt in het verlengde van het perfect verklankte gevoel van desolaatheid (en dan heb ik het niet alleen over teksten als die van "Why Do Good Things Happen To Bad People"): de invloed van begin jaren '80 - vroege Joy Division en Cabaret Voltaire - klinkt door. En wat klinkt er niet door? Insert Parallel Universe is volgepropt als een spijkerbom en elke track bekogelt je met een spervuur aan vondsten en geluiden. Het gevoel voor melodie zet deze schijnbare chaos in balans en maakt van Insert Parallel Universe een van de meest bijzondere platen van dit jaar.

Sounds of the underground.
De Sounds of the Underground-tour bracht de legendarische New-York-hardcoreband Madball naar 013 in Tilburg. File Under sprak met Hoya, de gezette Latino-bassist. Madball speelde tijdens deze tour met All That Remains, Manntis, Unearth, Terror en Chimaira. Het was de bedoeling een interview te doen met Freddy, voor de onwetenden onder u, dat is de zanger van Madball. Maar ja, die hing ergens rond waar niemand hem kon vinden en de rest van de band was schijnbaar nog aan het slapen. Na een poosje te hebben gewacht kreeg ik te horen dat Hoya het interview wilde doen.

Ook goed, want die speelt ook al vanaf het begin bij de band. Na door wat gangen te hebben gelopen komen we in de kleedkamer waar Hoya zit. De andere bandleden zitten er een computerspel te spelen. Aan de ogen te zien, de slaapresten zitten er nog in, is Hoya inderdaad net wakker. Aan de antwoorden die volgen op mijn vragen is dat ook wel te merken.

Schreeuwen en krijsen wil ik, maar ik doe het niet. Ik ben immers geen meisje. Meisjes zijn stom, vooral omdat ze de latere live concerten van The Beatles verpest hebben met hun geblèr. Menig hart van een mannelijke popster zou ervan overslaan., maar The Beatles stopten nadat hun roem naar grote hoogten was gestegen met de live optredens. Het moet wel leuk blijven. Er volgden nog wel een geweldige serie albums, maar optredens die door meisjesgegil werden overstemd waren er nimmer meer. Er is nu echter een nieuwe Fab Four, namelijk het Schotse [Kaiser George enthousiast bijgestaan door zijn Hi-Risers op het debuut Transatlantic Dynamite! Met ruim een half uur aan liedjes van een hoge kwaliteit, die zo van hun voorbeelden (rond de periode 1964-65) hadden kunnen zijn, doen ze een goede gooi naar de titel Merseybeatband-van-het-jaar. Een zaal vol gillende meisjes zal het waarschijnlijk niet meer opleveren, maar een gaaf concert dat niet gehinderd wordt door gekrijs zal het daarentegen niet in de weg staan. Verder zou ik ze graag een wereldhit willen laten scoren met het sublieme "I Like That Peggy Jones." En dan aansluitend een optreden op een groot festival waar jong en oud dat uit zijn dak gaat. Ik zit echter te dagdromen, want wie gelooft hier nou in anno 2006? Sommige momenten zijn echt voorbij, of kan het op mijn verzoek nog één keer? Ik beloof dat ik niet zal gillen.

'Wat je hoort op de plaat ben ik op mijn slaapkamer best.'
Een paar uur voor het afgesproken tijdstip krijg ik nog een e-mail van het management dat ik Sara Lov op een ander nummer dien te bellen. Ik kijk nog eens goed naar het nummer. Het begint met ++1. Dat is dus Amerika en geen Italië. Het nummer wat ik eerst had gekregen, begon namelijk met ++39. Dat is typisch Dévics.

Toch maar eens vragen aan de zangeres of het thuisland van de band tegenwoordig Italië of Amerika is.
'Je zou kunnen zeggen dat het allebei waar is. Toen we na de release van My Beautiful Sinking Ship in Europa zijn gaan touren, zijn we verliefd geworden op het gebied Bologna in Italië. We hebben toen de opvolger, The Stars at Saint Andrea, opgenomen in een oude boerderij die een vriend van ons daar ter beschikking had gesteld. Saint Andrea is dan ook de naam van het plaatsje waar we toen zaten. Het is heerlijk om daar te zijn als de hectiek van Los Angeles me te veel wordt.'

Wellicht had u dezelfde reactie als ik toen u zag dat de nieuwe Springsteen "We shall overcome" ging heten: "Nee hè, toch niet zo'n Live-achtig Jottem-wat-is-het-fijn-om-een=Amerikaantje-te-zijn-plaat, met teveel testosteron en te weinig subtiliteit!?" De ondertitel, "The Seeger Sessions" verraadt echter al dat dit album een heel andere kant opgaat. Die Seeger is namelijk Pete Seeger, folksinger annex politiek activist. Bob Dylan voordat Bob Dylan dat zélf was, zeg maar. In 1997 werd Springsteen uitgenodigd voor een tribute-album voor Seeger en een cover van "We shall overcome" was het resultaat. Springsteen geeft in de liner notes toe dat hij op dat moment nog weinig van Seeger wist. In de jaren erna veranderde dat en dankzij Soozie Tyrell, violist bij zijn E Street band kwam hij in contact met een groep folkmuzikanten. Dit album is het resultaat van drie dagen opnemen, zonder repetities maar met bakken vol plezier, bij Springsteen in de huiskamer. Het zijn niet de gebruikelijke grote riffs, het is zelfs niet overwegend gitaarmuziek, het is folk met fiddles, accordeons en banjo's. Springsteen's ruige stem past uitstekend bij de vertolkingen van Seeger's Songs. Nou ja, Seegers songs zijn vaak traditionals waar Seeger weer zijn eigen draai aan gaf. Springsteen en kornuiten geven op hun beurt weer een draai aan die versies van Seeger. Bij de cd zit ook nog een dvd met een documentaire en opnamen van vier songs van de cd en nog twee bonusopnamen. Lekker ontspannen folk voor rockers is het resultaat.

Na het ontwaken op dag 2 trek ik in plaats van het Deep Purple-shirt van de vorige dag een Marillion-shirt aan, want dag 2 is symfo- en progdag. Nou ja, symfo-en-prog-plus, want ook van het hardere werk is er het nodige te genieten vandaag. De rockers die na dag één hebben afgehaakt zullen nog spijt krijgen.

Op deze dag begint het programma in de tent, met de Polen van Riverside. Collega's Storm en Gr.R. zijn lyrisch over dit bandje. Pools en prog, dat is geen combinatie waar je in eerste instantie veel verwacht, maar in dit geval is al twee cd's lang bewezen dat er uitzonderingen zijn op die regel. Verslapen is op deze dag dus geen optie.

In Noorwegen weten ze wat cool rocken is. Benen wijd uit elkaar, gitaar in de aanslag, arm in de lucht en de voeten op het orgel. The Low Frequency In Stereo lust er wel pap van. Drie bleke heren in pak en een jongedame in een kittig minirokje uit Haugesund, Noorwegen. Verwacht nu niet meteen een smerig garagerockbandje, dit kwartet doet meer met minder. De plaat opent met een akkoorden-introotje en gaat vervolgens over in een machinale, bijna Strokes-achtig strakke beat met daarover een proto-surf-gitaartje, wat frisse orgelklanken en van die ubercoole net-niet zang. Typerend voor de eerste helft van de plaat. Alsof je de Doors surf-versies van Joy Division-nummers laat spelen. Met af en toe een vrolijker noot ertussen. De jongedame blijkt naarmate de plaat vordert meer nummers te mogen zingen, hetgeen de variatie en de coolheidsfactor alleen maar ten goede komt. Grappig genoeg weet de band de rust er steeds meer in te brengen en worden de nummers gaandeweg alleen maar relaxter. Het valt uiteindelijk niet eens meer op dat de laatste paar nummers grotendeels instrumentaal zijn. Tot de we op het laatst nog even wakker gerockt worden. Dit is nu echt weer zo'n band met een lekker eigen sound, die zich weet te behoeden voor de valkuilen, gewoon lekker cool haar ding doet en die een lekker cool plaatje voor de komende zomer hebben afgeleverd.

Komende vrijdag en zaterdag wordt het rustieke Lichtenvoorde overspoeld door muziekliefhebbers. Jong en wild, maar toch vooral grijzend en dikbuikig op de vrijdag, wat meer nerdy op de zaterdag. Het Arrow Rock Festival is toe aan zijn vierde editie en is uiteindelijk uitgekomen op een tweedaags festival. Op vrijdag ligt de nadruk op classic rock, op zaterdag is een programma samengesteld dat vooral liefhebbers van symfo en progressieve rock zal bekoren, al komt ook de hardrockliefhebber er dan zeker niet bekaaid af. En hoewel mijn grote favoriet op het laatste moment moest afzeggen, liep bij mij het water in de mond toen ik het lijstje namen zag.

In 1965 zette Bob Dylan de folkwereld op zijn kop door plotseling elektrisch te gaan spelen. Het was in mijn ogen grappig geweest als Dylan nog een keer toe had geslagen, bijvoorbeeld door geen sombermansliedjes meer te willen zingen, maar over te stappen op opgefokte garagerock. Zijn band zou dan New Salem Witch Hunters hebben kunnen heten. Deze band uit Cleveland heeft echter een zanger die Dave Atkins en geen Robert Zimmerman heet. Deze band genoot vanaf de eerste release in 1986 op beperkte schaal wat succes. Aan deze kant van de oceaan bleef het behoorlijk stil. Nu ze het twintig jarig -jubileum vieren vond Get Hip Recordings het tijd om de eerste elpee New Salem Witch Hunters op een zilveren schijf uit te brengen aangevuld met een b-kant I Wanna Be Your Lover, een cover van - jawel - Dylan. Traditioneel zijn daar de gitaar, bas en drums, maar ook is er een meeslepend orgelgeluid en - jawel - een harmonica. Neem bij het songmateriaal de jaren'60 -beatinvloeden van bijvoorbeeld The Kinks in gedachten en je weet zo ongeveer waar ze geplaatst moeten worden. Als Dylan zelf deze release uitgebracht had zou de wereld wel even opgekeken hebben. Nu het echter van deze garagerockband is draait de aarde gewoon verder alsof er niets gebeurd is. Op zich is dit dan wel weer terecht, maar het is toch wel een plaat vol met lekker in het gehoor liggende liedjes die zich toch langzaam een plaatsje in mijn hoofd aan het nestelen zijn.

Het is weliswaar een debuutalbum van deze band, maar de bandleden afzonderlijk zijn zeker geen groentjes. Zij hebben al heel wat muzikaal werk verricht en ervaring opgedaan bij andere bands. Sphere Of Souls bestaat namelijk uit ex-Sun Caged-leden André Vuurboom (zang) en Joost van den Broek (toetsen, productie, en nu After Forever). Ex-Autum Equinox-leden Kees Harrison (bas) en drummer Ruud van Diepen (drums) verzorgen de ruggegraat van de band. Voormalig Imperium gitarist Rob Cerrone (rhythm gitaar) en virtuoos Anand Mahangoe (lead gitaar) maken de band compleet. Dit alles leidde er echter niet toe dat ik gelijk zeer enthousiast werd na het beluisteren van From The Ashes.... Er staan af en toe wel hele lekkere nummers op de cd. En dan heb ik het met name over de muziek. Soms lekker heavy. Soms atmosferisch. Soms zeer aanstekelijk. Maar helaas hoor ik regelmatig een tegenwerkende zang, welke mij een beetje zeurderig over komt. En daarbij komt dat ze soms ook een, zeker in eerste instantie, irritant effect erover heen hebben gegooid, waar ik gewoon behoorlijk aan moet wennen. Nee, geef mij maar de normale, cleane manier van zingen van André, dat ligt prettiger in het gehoor. Het kostte me dan ook aardig wat luisterbeurten voor ik alles beetje tot me door kon laten dringen, doordat de zang me te veel van de muziek afleidde.

Ik had eigenlijk een wat ongelukkig moment gekozen om me te werpen op de cd's van Saves The Day en .Moneen. - ja, irritant hè, er staan twéé puntjes om de naam. Afgelopen maandag hing ik in de Melkweg en zag daar achtereenvolgens Green Lizard en Taking Back Sunday een ijzersterke show geven. Saves The Day en .Moneen. zitten een beetje in hetzelfde hoekje als deze twee, maar zijn allebei kwalitatief gezien eigenlijk net een fractie minder. Had ik dit stukje afgelopen dinsdag getypt, dan had ik ze niet genadeloos afgeslacht, maar heel veel positiefs was er niet uit mijn vingers gekomen over Sound The Alarm (van Saves The Day) en The Red Tree (van .Moneen.). Okee, ik had beide albums nog wel geprezen om hun strakke openers "Head For The Hills" en "Don't Ever Tell Locke What He Can't Do", maar verder was ik, van top tot teen nog strak staand van de adrenaline van de avond ervoor, maar tot een mwah-mwah-aardig-oordeel gekomen. Mijn gevoel zei me dan ook dat ik de cd's - die beiden verschijnen op Vagrant , waar Saves The Day met hangende pootjes is teruggekeerd na een avontuur elders - maar beter even kon laten voor wat ze waren.

Nu, een weekje later, ben ik ze maar weer eens gaan draaien en - surprise, surprise - beiden bevallen me veel beter. Waarbij .Moneen. het overigens wel op punten wint van hun labelgenoten. Bij Saves The Day gaat de stem van Chris Conley me toch wel ietwat irriteren na een nummertje of zes, zeven. Deze ligt namelijk ergens tussen die van de zanger van The Spirit That Guides Us en Rush's Geddy Lee. Twee stemmen die ik zeker kan waarderen, maar door de blender gehaald en in één lichaam samengebracht gaat het toch jeuken. Daarnaast vind ik de punkrock met meer dan een scheut emo van Saves the Day qua liedjes ook niet altijd even bijzonder en de productie van Sound The Alarm af en toe een beetje te iel. Daar heeft .Moneen. geen last van. The Red Tree knalt vol en rijk uit je speakers. Bovendien zijn hun liedjes supermelodieus, maar toch hard en zitten ze erg geraffineerd in elkaar. Inderdaad, zoals Taking Back Sunday dat ook zo mooi kan doen en doet. Het hoge niveau van die band halen ze nog niet, maar als je bij hen in de buurt komt doe je het zeker niet slecht. Ik vraag me alleen af hoe de zanger van deze Canadese emorockers de liedjes aan gaat kondigen bij hun optreden morgen in de Melkweg. Elke titel van The Red Tree is namelijk zo ongeveer een half boekwerk. Dat gaat vast knap lastig worden als je staat uit te puffen tussen de nummers door...

Als tiener ben ik opgegroeid met de muziek van de jaren tachtig, een decennium dat in het algemeen niet hoog gewaardeerd wordt wat betreft de kwaliteit van de uitgebrachte muziek. Synthpop is een muziekstroming die daar onlosmakelijk mee verbonden is en Scritti Politti maakte dat destijds in een supergelikte vorm. Singles als : Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)", "Absolute", "The Word Girl" en "Perfect Way" van de cd Cupid & Psyche 85 werden halverwege de jaren tachtig (radio)hits, maar zorgden desondanks niet voor een commerciële doorbraak. Popkluizenaar Green Gartside, het brein achter Scritti Politti, trad niet op vanwege chronische podiumvrees, had al snel genoeg van het promotiecircus bij een nieuwe release en vluchtte daarom terug naar zijn geboortegrond Wales om daar, ver verwijderd van de muziekindustrie, jarenlang alleen te verblijven. Een ritueel dat zich herhaalde na de cd's Provision (1988) en het hiphop-getinte Anomie & Bonhomie (1999). Vorig jaar werd nog de verzamel-cd Early uitgebracht die Scritti Politti's postpunk-periode van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig onder het licht bracht. Groot was echter de verrassing toen Green begin 2006 weer een podium opklom en daar nieuwe songs speelde. Onder de noemer Double G And The Traitorous 3 verzorgde Green een aantal low-profile optredens in Londen door Green met bandleden die hij in zijn lokale pub had gerecruteerd, waarna men ineens op 30 maart als Scritti Politti in de kleine zaal van Paradiso stond. De cd White Bread Black Beer, een verwijzing naar twee levensmiddelen waaraan hij 'verslaafd' is, nam hij thuis in oost-Londen op en deze laat een melancholieker, reflectiever geluid horen. Minder eclectisch en meer down-tempo dan vorige cd's, maar nog steeds pop in optima forma. De DIY-aanpak die de beginjaren van Scritti Politti kenmerkte is duidelijk terug te horen op White Bread Black Beer waar de hoofdrol zonder twijfel is weggelegd voor de hoge, zoete stem van Green. In vergelijking met eerder werk vallen verschijdene nummers zoals "The Boom Boom Bap" (de eerste single) en "Locked" op door zijn kenmerkende stem spaarzaam begeleid wordt door keyboards en/of gitaar. Gebleven zijn de ondoorgrondelijke teksten die vooral aanleiding geven tot een eigen interpretatie ervan. Hardlopend door het Groene Hart in voorbereiding op mijn eerste marathon boeit White Bread Black Beer me steeds voor de gehele speelduur van meer dan vijftig minuten. Een lot dat in de afgelopen tien maanden door relatief weinig cd's werd gedeeld. Liefhebbers van pure pop die niet vies zijn van de nodige zoetheid weten nu genoeg en trekken meteen de (hardloop)schoenen aan om de cd te gaan aanschaffen.

Zachtjes knettert het geluid van vuurwerk onder muziek van een enkele piano begeleid door getergde zang. De mensen die het afsteken hebben duidelijk plezier; er wordt gelachen en geapplaudisseerd. Het nummer is een liefdeslied met tragische strofen. De ik-figuur zwelgt in de schoonheid van zijn geliefde. Tegelijkertijd barst na de kreet "Rock 'n roll" het vuurwerk los als ware het mitrailleurgeschut. Het kippenvel kruipt mij van de achterkant van mijn armen naar de nek. Samen met de zang en de piano vormt het vuurwerk de apotheose van de cd van Eagle*Seagull waar je ook als luisteraar in kunt zwelgen. Eagle*Seagull is zeker geen perfect album maar een nummer als dit, de afsluiter "Ballet or Art", maakt alles goed. Alles? Dat natuurlijk niet. De stem van de zanger is vrijwel de hele tijd getergd en dat kan gaan vervelen. De plaat is heel sferisch (Het begin van het eerste nummer, "Lock and Key", doet bijvoorbeeld een beetje aan Portishead denken) en kan hier en daar wel wat opkikkertjes gebruiken. Maar daar tegenover staan pareltjes van nummers en geluidsfragmenten. "It was a lovely parade" leunt zwaar op Erik Satie, maar vormt hier als het ware de intro van het volgende nummer waardoor het pianospel niet op zichzelf staat. "Your Beauty Is A Knife I Turn On My Throat" is gelaagd opgebouwde ragtime-progpop en opener "Photograph" heeft een heerlijke lichte popheid die samen met de zang wat doet denken aan The Associates. De plaat staat vol met glamoureuze melodieën als een warm bad maar soms neemt Eagle*Seagull net genoeg gas terug om niet onder te gaan in een zee van drama. Ik denk terug aan een paar jaar geleden, toen ik vanaf het drooggevallen wad de wegstervende muziek en vuurwerk van het Oerol-festival op afstand gadesloeg met een zeker gevoel van melancholie. Het markeerde het einde, we gingen weer naar huis. Gelukkig kan ik deze cd keer op keer opzetten.

Soms is het echt een voorrecht om nieuwe muziekjes te mogen en kunnen bespreken. Vaak heb je te maken met CD's die al tot in den treuren door anderen behandeld zijn en waarvan het bijna onmogelijk is om nog iets nieuws toe te voegen. Echter, eens in de zoveel tijd stuit je op een bandje waarvan je bijna zeker bent dat er nog maar weinig mensen van gehoord hebben, terwijl dit wel zou moeten. Momenteel is het Duitse Speedway 69 nog eventjes een beetje van mij alleen. Buiten Duitsland weten ze nog geen echt succes te boeken en dus behoor ik tot de selecte groep Europeanen die lekker exclusief kan genieten van het kontschoppende debuut Spam Dance. Het kwartet maakt liedjes die ik lastig kan vergelijken met enige andere band. De basis is gefundeerd in stevige punkrock maar dan van de rauwe soort, terwijl daar omheen erg blitse extra's worden toegevoegd. Er komen blazers en strijkers voorbij, terwijl er geen sprake is van zoete ballades of vies melodramatisch gedoe. Tel daarbij ook nog eens een prettige hoeveelheid aan gekke sampletjes en computergeluidjes op en je hebt een uniek geluid wat nergens gekunsteld of overdreven klinkt. Om toch een klein kader te creëren, denk aan de liefdesbaby van Therapy? en Deftones maar dan met gekkigheden en een half potje zwarte peper in den Aarsch. Dit is goed, zegt het voort (wie steunt er nu niet een label met de naam "Schnitzel Records"?!?)!

Nu ze ook slachtoffer zijn geworden van het reünie-virus en met dunner en grijzend haar en dreigend bollende bierbuiken boven de spandex broeken rondlopen, is Twisted Sister definitief uncool geworden. Zelfs als Dee Snider zijn hoektandjes weer laat bijvijlen wordt het nooit meer wat. Maar eigenlijk is het nooit wat geweest met ze en dat vonden ze zelf ook. In het voetspoor van de poedelrockers van Mötley Crue, Ratt en Poison werden ze zowaar een mega-act, maar het aardige was dat Dee Snider en consorten het concept van het geföhnde haar en je zusters make-up vooral belachelijk leken te maken. Wel hadden ze een aantal briljante songs die door even hilarische videoclips beroemd werden: "We're Not Gonna Take It", "I Wanna Rock" en hun geweldige cover van "Leader of the Pack". De heruitgaven van vier elpees (waarom wordt Stay Hungry niet opnieuw uitgebracht? Nu missen we "We're Not Gonna Take It"!) laten zien dat ze veel meer van dit soort door slogans voortgedreven krakers hadden. Natuurlijk klinkt het allemaal ietwat gedateerd en natuurlijk waren het niet de beste rockers die de jaren tachtig en negentig hebben voortgebracht, maar vrolijk word je er wel van. En als vier cd's in een keer je te veel zijn: sinds een paar maanden is er ook weer een nieuwe Best of... verschenen. Heb je ook "We're Not Gonna Take It" erbij. (Maar mis je weer "Leader of the Pack": kan er iemand met een geweer richting hun platenmaatschappij gaan?)

In 1995 trad Steve Morse toe tot Deep Purple, en beleefden ze bijkans een wedergeboorte. De ruzies en verwijten waren met Ritchie Blackmore de Middeleeuwen ingetrokken en het plezier in de band spatte af van de eerste plaat in de nieuwe bezetting, Purpendicular. Ook op het live-album van de Purpendiculartournee, Live at the Olympia '96, was dat te horen. Plotseling werden er ook weer nummers gespeeld die Blackmore al die jaren had geweigerd te spelen. In dezelfde tournee deed Deep Purple ook Montreux aan, de geboorteplaats van Smoke on the Water. Op de opnamen daarvan, aangevuld met twee songs uit 2000 van een optreden op hetzelfde festival, is wederom een buitengewoon geïnspireerd Deep Purple te horen. Okee, Gillan haalt het even allemaal niet in "Hey Cisco", maar dat mag de pret niet drukken. En ook al is het voor de driehonderdste keer "Black Night", "Smoke on the water" en "Woman from Tokyo", het blijft genieten. Voor de fans zit er bij de tracks uit 2000 nog een aangename verrassing: "Fools" van het album Fireball. Is dit nu de ultieme Deep Purple live-cd? Natuurlijk niet. Zelfs niet uit deze tournee. Wanneer je één live-cd uit de tournee wilt, moet je gewoon de dubbelaar Live at the Olympia '96 aanschaffen. Maar wanneer je zoals ik een hele rij Purple-live-cd's in je collectie hebt staan, is dit een prachtige toevoeging.

Op vrijdag 9 juni staat Deep Purple als headliner op het Arrow Rock Festival.

Elke dag als ik van het station naar mijn huis loop, heb ik de neiging om een ommetje te maken door de buurt. Even kijken wat er allemaal opgetuigd is de afgelopen dag. Ik woon nu in een echt volksbuurtje en het is hier een volkssport om je huis zo oranje mogelijk te maken nu het WK eraan komt. Vermakelijk om te zien, al zal ik er zelf niet snel aan meedoen. Het zal wel mijn nuchtere oosterse inborst zijn, of zo. Nog veel minder heb ik met de doffe ellende die allerhande Nederlandse artiesten over ons heen storten deze weken. Gerard, Gordon en Rene, Café de Wereld, Willeke Alberti, ze dragen allemaal hun steentje bij aan het succes van het Nederlands Elftal. En ik ga ervan janken. Ali B. heeft André Hazes weer tot leven gewekt voor een "Wij Houden Van Oranje 2006". Laat die man lekker dood zijn, jij rare knuffelallochtoon! En Grad Damen vindt het belangrijk om ons te melden dat'ie nooit een nummer over het Nederlands elftal zal maken. Uit respect voor Dré. Zucht. Wat de muziek voor het WK betreft zou ik graag verhuizen naar Brazilië. Daar heeft de immer goedlachse - wat zou jij doen als je 63.000 euro per dag zou verdienen? - Ronaldinho speciaal voor het WK een compilatie gemaakt van zijn favoriete Braziliaanse liedjes. Rond de festiviteiten bij de overwinning in de Champignonnen Liga liet hij al zien aardig te kunnen trommelen en met het bandje Sambatri twiedelt hij "Goleandor" mee. Niet meer dan logisch dat het swingt zoals Ronaldinho voetbalt. Dat geldt voor de hele cd, die op "Taj Mahal" na, gevuld is met mij volslagen onbekende Braziliaanse vrolijkheid. Uitstekend tegengif voor die Nederlandstalige driet de komende maand!

Zo zie je maar weer, geen enkel popgenre gaat ooit dood. Zo ook de crossover, ook wel funktrash, rapmetal, funkpoptrash of hoe je het ook wil noemen. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig, kreeg je ze bijna gratis bij een pak melk, die rappende funkmetal-orkestjes die lak hadden aan stijlconventies en maar gewoon alles achter elkaar en door elkaar heen speelden. Mr. Bungle was in dat opzicht misschien wel de meest extreme, die konden werkelijk geen tien seconden lang hetzelfde genre spelen. En in die specifieke tak van sport moeten we Dog Fashion Disco zoeken. Schizofrene metalriffs, surf-gitaren, af en toe een meeslepende zanglijn, een stukje country, scheve freejazz (inclusief toeters), hak-op-de-tak-structuren en bovenal een zeer overtuigende Mike Patton-imitatie, die het plaatje wel heel compleet maakt. Je kan het zo gek niet bedenken, of het zit er wel tussen. Zuivere kwaliteitscrossover dus. Als iemand mij had verteld dat dit de nieuwe Mr. Bungle-cd was had ik hem meteen geloofd. Okee, Dog Fashion Disco zoekt toch iets vaker echte coupletten en refreinen op, maar de invloeden liggen er wel heel dik bovenop. En da's dan wel weer knap, alles vrij en blij door elkaar gooien en toch geen moment origineel bezig zijn. Zo zie je dus maar weer.