An Pierl� & White Velvet - An Pierl� & White Velvet

(Helicopter / PIAS)

an_pierle_and_white_velvet-an_pierle_and_white_velvet.jpg Het was een dinsdagavond. De bel ging en ik deed open. Voor de deur staat een op het oog een beetje schuchtere vrouw. Ik zou bijna meisje zeggen. Ik staar in twee grote ogen die twijfelen tussen droevig en mysterieus. Vind ik haar mooi? Ik weet het niet, ze intrigeert me wel in ieder geval en ik denk dat ik haar ergens van ken. Maar waarvan. Er schieten me vele namen van vrouwen door mijn hoofd, maar bij geen van deze past haar gezicht. 'Hoi,' zegt ze, 'Mag ik hier even uitrusten?' Ik hoor mezelf zeggen dat ik dat wel prima vind en bedenk me tegelijkertijd dat het wel een beetje raar is om een wildvreemde vrouw zomaar bij je binnen te laten. 'Wil je koffie, we hebben zo'n bonenapparaat, dus het is zo gezet.' Patser! 'Heb je ook thee?' Ik zet water op. Ze begint te vertellen. Over de reis die ze gemaakt heeft de afgelopen vier jaar. Ze heeft een boel meegemaakt zegt ze. Dan is ze even stil en staart de woonkamer rond. 'H� wat leuk, jullie hebben nog een piano. Dat zie je niet veel meer. Mag ik even spelen?' Ze wacht niet op antwoord en gaat op de gammele pianokruk zitten. Ik hoop maar dat ze niet al te goed kan spelen, de piano is oud, moet gestemd worden en staat op het punt om de deur uit gewerkt te worden. Het is een sta-in-de-weg. Ze kijkt even naar de toetsen en begint te spelen. 'H�, dat is "Tonight" van David Bowie.' Ze kijkt me aan, glimlacht en begint om het melodietje heen te improviseren en mee te zingen. Verdorie, deze jongedame kan spelen! En zingen! Ik vergeet haar thee te geven. Ze speelt bijna een uur aan een stuk door. Ze zingt vederlicht, maar gromt soms bijna en haar vingers dartelen ondertussen met speels gemak over de toetsen. Dan stopt ze plots. 'Ik moet gaan.' Ze trekt haar witte jas aan en zwaait haar blonde haar over de kraag. Ik krijg een zoen op mijn wang en ze vertrekt. Mij verbijsterd achterlatend.