Arrow Rock - Vooraf (2)

De eerste band op het buitenpodium is Porcupine Tree. In 2004 zouden ze al op Arrow Rock verschijnen, maar daar moesten ze verstek laten gaan. Twee jaar later komen ze het goedmaken. Frontman Steven Wilson is inmiddels een niet weg te denken factor in het geluid van Marillion, maar heeft met Porcupine Tree een flinke eigen fanschare opgebouwd. Die zou op Arrow nog wel eens kunnen groeien...

Daarna is het de beurt aan een band waar, gezien de reacties die ik kreeg, verrassend veel mensen heel benieuwd naar zijn. Verrassend, want Pavlov's Dog is een naam van heel lang geleden. Het AOR/symfogezelschap bracht in de jaren zeventig twee albums uit die weliswaar goed werden ontvangen, maar door een beperkt publiek. Platenmaatschappij CBS liet hen vallen en dat was het einde van Pavlov's Dog. Langzaam maar zeker begon de band echter een cultstatus te krijgen. In 1990 was er een kortdurende en weinig geslaagde heroprichting en vervolgens bleef het weer lang stil rond de heren uit St. Louis. Tot 2004, toen er een reünieconcert voor een goed doel werd aangekondigd. Zes van de zeven originele leden namen deel en vermaakten zich kostelijk. Hoeveel originele leden meekomen naar Arrow is me niet bekend, maar in elk geval zal zanger David Surkamp aanwezig zijn, zanger en voornaamste songschrijver van de band. Surkamp is gezegend met een hoog Geddy Lee-achtig stemgeluid. Het verhaal gaat dat hij ooit als gitarist auditeerde voor Pavlov's Dog, werd afgewezen en vervolgens als zanger werd aangenomen...

Dan volgt een van de iconen van de jaren zestig: Ray Davies. Met The Kinks heeft hij al een carrière gehad om u te zeggen. Hoewel veel jongeren die band voornamelijk kennen van de hit "Lola" en van Van Halen's cover van "You really got me", waren The Kinks in de jaren zestig niet veel minder populair dan de Stones en The Beatles. Dat was voor een groot deel te danken aan het songschrijverschap van Ray Davies.
Nog niet zo lang geleden kwam zijn eerste (!) full-length solo-album Other People's Lives uit, dat juichende kritieken kreeg.

Het volgende optreden is van de man bij wie je elke keer verbaasd bent dat er zó ongelofelijk veel stem uit zo'n klein mannetje kan komen: Ronnie James Dio. Iedereen kent hem, maar slechts weinigen weten dat ook. Hij was immers de stem van Roger Glover's "Love is All". Inmiddels had hij echter al een aardige naam opgebouwd met Elf. Toen Ritchie Blackmore na Deep Purple Rainbow op poten zette, was Ronnie James Dio eerste keus. Na jaren bij Rainbow over draken en tovenaars gezongen te hebben, volgde hij Ozzy Osbourne op bij Black Sabbath en bleek dat een gouden greep. Met "Heaven and hell" was Black Sabbath weer terug aan de top en Dio blééf daar. Toen ook dat afgelopen was, besloot Ronnie James Dio dat het tijd werd voor een eigen band. En met zo'n artiestennaam moet je daar wel gebruik van maken. Dio was geboren en bestaat inmiddels alweer dik twintig jaar. Hoewel Ronnie James Dio - ssst - de pensioengerechtigde leeftijd zo ongeveer bereikt heeft, kan hij nog steeds geloofwaardig draken bevechten. Laten we hopen dat er veel draken de weg naar Lichtenvoorde kunnen vinden...

De voorlaatste band op het grote podium is er een die voor het eerst in veertien jaar hier optreedt: Def Leppard. Hardrockers willen nog wel eens schamper doen over deze Britten, omdat ze wel erg nadrukkelijk voor het hitparadesucces gaan en gingen. Maar hun songs bleven wel hangen, en dus vonden hardrockers het stiekem toch ook wel leuk. Na de dood van gitarist en voornaamste componist Steve Clark is het met die liedjes was minder gesteld. Er zijn de afgelopen jaren veel verzamelaars, restantjes en recentelijk een coversalbum uitgekomen. Maar Def Leppard heeft wel de muzikanten en meer dan voldoende goede songs om een lekkere show mee neer te zetten. Wedden dat de hardrockers stiekem toch weer zullen genieten?

De laatste act in de tent is een band die aan de basis van de progressieve metal heeft gestaan: Queensrÿche. Jaren lang wisten ze album na album te verrassen, met alwéér een volstrekt ander album dan het vorige. Na het vertrek van songschrijver Chris DeGarmo is Queensrÿche weliswaar bijgehaald door een nieuwe genereatie progmetalbands, maar met de recente opvolger van Operation: MIndcrime hebben ze geprobeerd weer aan te haken. Op Arrow Rock zullen velen benieuwd zijn of het materiaal ook live overeind blijft tussen de krakers van weleer.

De headliner van de dag komt met een show van bijna drie uur: Roger Waters. Met veel Pink Floyd-materiaal, dat maar dat mag ook wanneer je de bedenker van al dat fraais bent. In de eerste helft van het optreden krakers van Pink Floyd en van zijn solowerk, maar eerlijk is eerlijk, iedereen zit te wachten op het tweede deel: het legendarische Dark Side of the Moon, in zijn geheel uitgevoerd. Andere Pink Floyd-leden zijn er niet, maar de band die wèl meekomt is bepaald geen bij elkaar geraapt achtergrondgroepje. Wat dacht je van Snowy White (ex-Thin Lizzy) en Andy Fairweather-Low (ex-Clapton en nog veel meer)? Bovendien zal het optreden zijn voorzien van quadrofonisch geluid en videoprojecties. Kortom: Waters pakt groots uit.

"Ja, maar het voetballen dan?" hoor ik al wat mensen angstig piepen? Kijk eens naar het wedstrijdschema. Nederland speelt zondagmiddag om drie uur. Dat betekent dat je ruim de tijd hebt om je, na twee fantastische dagen in Lichtenvoorde, met chips en bier te installeren voor het voetballen. Zeg nou zelf, Duitsland-Costa Rica of Arrow Rock, dat is toch geen keuze? Nou dan!