Dog Fashion Disco - Adultery

Zo zie je maar weer, geen enkel popgenre gaat ooit dood. Zo ook de crossover, ook wel funktrash, rapmetal, funkpoptrash of hoe je het ook wil noemen. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig, kreeg je ze bijna gratis bij een pak melk, die rappende funkmetal-orkestjes die lak hadden aan stijlconventies en maar gewoon alles achter elkaar en door elkaar heen speelden. Mr. Bungle was in dat opzicht misschien wel de meest extreme, die konden werkelijk geen tien seconden lang hetzelfde genre spelen. En in die specifieke tak van sport moeten we Dog Fashion Disco zoeken. Schizofrene metalriffs, surf-gitaren, af en toe een meeslepende zanglijn, een stukje country, scheve freejazz (inclusief toeters), hak-op-de-tak-structuren en bovenal een zeer overtuigende Mike Patton-imitatie, die het plaatje wel heel compleet maakt. Je kan het zo gek niet bedenken, of het zit er wel tussen. Zuivere kwaliteitscrossover dus. Als iemand mij had verteld dat dit de nieuwe Mr. Bungle-cd was had ik hem meteen geloofd. Okee, Dog Fashion Disco zoekt toch iets vaker echte coupletten en refreinen op, maar de invloeden liggen er wel heel dik bovenop. En da's dan wel weer knap, alles vrij en blij door elkaar gooien en toch geen moment origineel bezig zijn. Zo zie je dus maar weer.

Hmm, Mr. Bunglish. Nice! Overigens wist Mr. Bungle met name op de laatste cd, California, wél echte liedjes te schrijven.

Ik ben vooral van het Bungle-debuuut. California is overigens nog steeds iets gestoorder dan deze DFD plaat.

Zeg er het uwe van...