The Dresden Dolls - Yes, Virginia

Het is natuurlijk een vreselijk cliché waar waarschijnlijk elke recensie over deze band mee opent, maar nee: de Dresden Dolls komen niet uit Dresden, maar uit het Amerikaanse Boston. Desondanks zou je de Dresden Dolls eerder in het Duitsland anno 1930 plaatsen dan in het Amerika van 2006. Tijdens een soort Dada / Vaudevilleachtig-soireetje met artiesten van allerlei slag als Man Ray en Theo van Doesburg zouden de Dolls waarschijnlijk prima in het programma passen. Amanda Palmer is de blikvanger van de tweekoppige Dolls en haar zang en pianospel is de spil waar de hele groep om draait. Haar stem kan alles, van schreeuwen tot fluisteren. Ook haar pianospel is gevarieerd en loopt van broeierig en jazzy tot stoer en vuil. Net zoals bij het inmiddels niet meer bestaande Ben Folds Five overtuigen de Dresden Dolls dat je met een piano net zo hard kan rocken als met een gitaar. Wat ik daarom een beetje jammer vind is dat de teksten bij nadere beluistering soms te kort schieten. Op bijvoorbeeld het nummer "First Orgasm" verhaalt Palmer over de wonderen van het orgasme. De muzikale en vocale omlijsting van het geheel is prachtig, maar de tekst is clichématig en neigt zelfs naar het kinderachtige. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook niet het feit dat het label van de Dresden Dolls muzikanten herbergt als Cradle of Filth, Megadeth en zelfs Nickelback(!). Wat de Dresden Dolls daar tussen doen mag Joost weten, want ze maken in ieder geval een heel verschil met de platen van Nickelback. Yes, Virginia is namelijk een van de meest opzwepende, gevarieerde en beste platen van 2006.

Zeg er het uwe van...