Ed Harcourt - The Beautiful Lie

Ik krijg er vast nog spijt van, maar ik heb zin om van alles van de daken te schreeuwen. Er is een revolutie in mijn hart! Sinds een paar weken, ongeveer. En vriendinlief, jawel, ze vertelde me een paar dagen terug dat ze "Late Night Partner" van Ed Harcourts album The Beautiful Lie zo mooi vond. Verbaasd vroeg ik haar hoe ze die cd dan zo snel gehoord had; hij is immers pas net uit en ik had hem ook pas een paar dagen zelf in bezit. Nou, bekende ze, via jouw eigen weblog op de Luisterpaal. Op mijn persoonlijke webstek had ik alleen nog mijn eerste indruk opgeschreven: dat deze vierde van Ed Harcourt (ik tel rariteitenverzamelaar Elephant's Graveyard even niet mee) beter was dan From Every Sphere en Strangers, en misschien wel net zo goed als zijn debuut. Als je beide platen naast elkaar zet, dan is The Beautiful Lie volgroeider, verrukkelijker en afwisselender. Iets minder toegankelijk, maar des te meer (net als de tussenliggende platen) het handelsmerk van een muzikale duizendpoot. Een tweede "Shanghai" of "She Fell Into My Arms" zit er niet in: Harcourt heeft artistieke maling aan herhaling. De held. Uberhaupt, een song met de sfeer van de jaren 20 als "Until Tomorrow Then", of een polka als "Scatterbraine", wow. Kijk, dat is nou bezieling op een piano. Kan Keane nog heel wat van leren. En ook laat hij het plezier in zijn spel weer laat horen na het relatief rustige Strangers: op The Beautiful Lie durft Harcourt weer als vanouds te knallen. Naar het einde toe staan er ook wat zwakkere broeders op de plaat, maar dan maakt het allang niet meer uit. Ed Harcourt is mijn muzikale held. Toch maar eens samen naar een concert heengaan...

Wat een practige cd weer! Hopelijk komt hij snel naar Nederland om het ons ook live te laten horen!

Zeg er het uwe van...