Faun Fables - The Transit Rider

Als iemand me op straat aanklampt met de vraag wat jodelen precies is (en ik wil niet zeggen dat dat vaak gebeurt, maar het wil wel eens voorkomen), dan zeg ik altijd 'Ja, dat ze zo doen van johuhi johohihi jodela jodela hihieee, weet je wel?' Maar nu ik me, omdat ik The Transit Rider van jodelaarster Dawn 'The Faun' McCarthy ter recensie voorgeschoteld kreeg, wat verder verdiept heb in de jodelarij, realiseer ik me dat ik me voor dat antwoord diep moet schamen. Diep en langdurig. Want jodelen is zoveel meer dan dat. Het is een klassieke, verfijnde zangvorm die haar oorsprong kent in de communicatie tussen mensen op verschillende bergtoppen. 'Sneeuw hie-hie-hierrr!', zo galmden eeuwen geleden de eerste jodelklanken de Zwitserse valleien in. De tweede en derde waren waarschijnlijk respectievelijk 'Hie-hie-hierrr oo-hoo-hoo-hook! En een do-ho-ode gems!' en 'Oehoehoehoe, dat wordt met een vohohoholle maahaahaag naar behehed vanahahahavond!' De keeltartende zangstijl is ontstaan in de Alpen, en Dawn is Amerikaanse. Ze is dus eigenlijk een beetje een wiggette, maar dan met jodelen. Het kan de reden zijn waarom The Transit Rider wat neppig klinkt. Ze is heel theatraal bezig met haar stem, en hoewel dat misschien juist haar enige verdienste is, hoeft ze dat van mij nog niet zo de wereld in te brengen. Ik ben heel goed in een cake op zo'n manier uit de bakvorm te halen dat hij in tientallen stukken breekt, maar dat betekent nog niet dat ik mezelf aanbied om voor wie dan ook de cake uit de zijne te halen. Tenzij daar geld mee te verdienen is. Dat moet ik nog even uitzoeken.

Dat was een fyne recensie, zoeen waarvan men vroeger sprak: LYSOLOL!

Zeg er het uwe van...