Necrophobic - Hrimthursum

Als een uitgeknepen vaatdoek hang ik over de bank. De cd staat op repeat. Ik heb geen puf om op te staan. Nergens voor nodig ook. Gisteravond bandjes wezen kijken, eerder vandaag brak op het werk. Het is een zeer hardnekkig gevecht. De laatste tijd lijkt dit erger te worden. Kan er slechter tegen en het gebeurt vaker. Komt waarschijnlijk door de opening van het nieuwe poppodium, de P3, in Purmerend. Erg gezellig en erg dichtbij, zal er nog vaak komen denk ik. Voor de derde keer hoor ik "The Slaughter Of The Baby Jesus" voorbij komen, de openingstrack van Hrimthursum, het nieuwe album van de Zweedse band Necrophobic. Of het nu door de vermoeidheid komt of niet, als gehypnotiseerd staar ik wat voor me uit en word ik in vervoering gebracht. Wat een prachtige werkje is dit geworden. De titel is IJslands en betekent zoiets als de vorstgiganten. Deze zouden in het begin der tijden over de wereld hebben gezworven en schrijven op deze cd opnieuw geschiedenis door de wereldreligies te verpletteren, de rest van de wereld te bevriezen en voor altijd te laten slapen. Als geen ander weten deze Zweden epische black metal te combineren met melodieuze death metal. Het geluid is groots en de sfeer is dreigend en mystiek. De solo's zijn pakkend en de verstaanbare stem van zanger Tobias Sidegård gaat door merg en been. Alle details zijn subliem uitgewerkt en de songstructuren zijn fenomenaal. Ik sta snel op, ik moet aan de slag. Ik moet iedereen laten weten hoe goed deze schijf is. Mijn kater is verdwenen.

Zeg er het uwe van...