Paatos - Silence Of Another Kind

Ik heb een haat-liefde-verhouding met het Zweedse triphoppende symfo-orkestje Paatos. Dat was met hun vorige door Steven Wilson geproduceerde cd Kallocain al het geval en dat is met de nieuwe boreling Silence Of Another Kind niet anders. En dat is deze keer eens niet omdat Paatos overloopt van hoogdravendheid en bombast zoals hun naam je suggereert. Eigenlijk valt het best mee met de pathos. Die komt, ondanks dat de Mellotron weelderig tiert, maar hier en daar in de nummers even buurten. Paatos maakt gewoon het soort symfo waarvoor ik in de stemming moet zijn en er anders maar weinig aan vind. Begin deze week bijvoorbeeld, toen ging het er in als Gods woord in een ouderling. Toen bleek maar weer dat Paatos zich er uitstekend voor leent om opgezet te worden terwijl je buiten op het net bestraatte terras van de fijne zomeravond geniet en onderwijl nipt aan een fris glaasje rosé. Inderdaad da's symfo, rosé en zomer in één zin, zo! Paatos heeft dan ook iets dromerigs broeierigs over zich. Op een manier zoals The Gathering dat heeft, maar dan nét iets minder interessant. Of misschien is gedurfd een beter woord. Overigens heeft Paatos met Petronella Nettertalm wel degelijk een zangeres in de gelederen die aanklopt bij het clubje wünderbare kwetteraars die in het vogelhok zitten waar nighttime bird Anneke van Giersbergen ook met twee handjes om haar theekop sterrenmix drinkt. In dat hokje draaien ze dan ondertussen ook Portishead-en Massive Attack-plaatjes. Kijk, en laten dat nou ook twee bandjes waar ik voor in de stemming moet zijn om ze te kunnen waarderen.

Zeg er het uwe van...