Psapp - The Only Thing I Ever Wanted

Van leuke geluidjes krijg ik nooit genoeg. En van popmuziek ook niet. En van de combinatie van die twee kan ik soms gillend gek van enthousiasme worden. Daarom beloofde de omschrijving van The Only Thing I Ever Wanted van Psapp veel, heel veel goeds. Muziek met alle instrumenten die je maar kunt vinden. Muziek met alles wat je maar kunt vinden. En van dat alles dan een instrument maken. Gooi er een eenvoudige, zwoele vrouwenstem tegenaan en op papier zou dit zomaar mijn persoonlijke next big thing kunnen zijn. Bovendien is het al de tweede plaat; als deze mooi was, ging ik direct op zoek naar de eerste. Razend benieuwd gooide ik het schijfje in de cd-speler. Eerst bij de platenboer. Na twee nummers had ik het gehad. Het was dan weliswaar popmuziek met geinige ritmes, maar die klonken al bijna naar een soort wereldmuziek en dan richting de lounge. Daar hou ik de klanten niet mee binnen dacht ik. Thuis nog maar eens proberen. Och, ik had wat overdreven, maar ik snap wel waarom ik het plaatje met wereldmuziek associeerde. De ritmes, opgebouwd uit alle mogelijke tik-, klik-, tak-, klak-, tok- en klokgeluiden, zweven als een soort mantra door elk liedje heen en worden opgeleukt met hier en daar wat effecten. Ik kan me voorstellen dat je je kunt laten vervoeren door de stem van Galia Durant, maar door haar monotonie en haar ingehouden manier van zingen balanceert deze zeer instabiel op het randje van saaiheid (en valt ie er voor mij te vaak vanaf). Daar waar de liedjes wat kaler en ingetogen zijn, is de plaat op zijn sterkst en pas daar dwaalden mijn gedachten af. Dat er de mogelijkheid tot veel soorten geluid is, betekent niet dat je alle mogelijke soorten geluid ook moet gebruiken. Een krakende trap, een grindpad en een deur, vroeger, toen er nog hoorspelen op de radio waren, was het ook behelpen. Maar behelpen levert vaak heel mooie dingen op. Of gewoon: less is more.

Zeg er het uwe van...