Scritti Politti - White Bread Black Beer

Als tiener ben ik opgegroeid met de muziek van de jaren tachtig, een decennium dat in het algemeen niet hoog gewaardeerd wordt wat betreft de kwaliteit van de uitgebrachte muziek. Synthpop is een muziekstroming die daar onlosmakelijk mee verbonden is en Scritti Politti maakte dat destijds in een supergelikte vorm. Singles als : Wood Beez (Pray Like Aretha Franklin)", "Absolute", "The Word Girl" en "Perfect Way" van de cd Cupid & Psyche 85 werden halverwege de jaren tachtig (radio)hits, maar zorgden desondanks niet voor een commerciële doorbraak. Popkluizenaar Green Gartside, het brein achter Scritti Politti, trad niet op vanwege chronische podiumvrees, had al snel genoeg van het promotiecircus bij een nieuwe release en vluchtte daarom terug naar zijn geboortegrond Wales om daar, ver verwijderd van de muziekindustrie, jarenlang alleen te verblijven. Een ritueel dat zich herhaalde na de cd's Provision (1988) en het hiphop-getinte Anomie & Bonhomie (1999). Vorig jaar werd nog de verzamel-cd Early uitgebracht die Scritti Politti's postpunk-periode van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig onder het licht bracht. Groot was echter de verrassing toen Green begin 2006 weer een podium opklom en daar nieuwe songs speelde. Onder de noemer Double G And The Traitorous 3 verzorgde Green een aantal low-profile optredens in Londen door Green met bandleden die hij in zijn lokale pub had gerecruteerd, waarna men ineens op 30 maart als Scritti Politti in de kleine zaal van Paradiso stond. De cd White Bread Black Beer, een verwijzing naar twee levensmiddelen waaraan hij 'verslaafd' is, nam hij thuis in oost-Londen op en deze laat een melancholieker, reflectiever geluid horen. Minder eclectisch en meer down-tempo dan vorige cd's, maar nog steeds pop in optima forma. De DIY-aanpak die de beginjaren van Scritti Politti kenmerkte is duidelijk terug te horen op White Bread Black Beer waar de hoofdrol zonder twijfel is weggelegd voor de hoge, zoete stem van Green. In vergelijking met eerder werk vallen verschijdene nummers zoals "The Boom Boom Bap" (de eerste single) en "Locked" op door zijn kenmerkende stem spaarzaam begeleid wordt door keyboards en/of gitaar. Gebleven zijn de ondoorgrondelijke teksten die vooral aanleiding geven tot een eigen interpretatie ervan. Hardlopend door het Groene Hart in voorbereiding op mijn eerste marathon boeit White Bread Black Beer me steeds voor de gehele speelduur van meer dan vijftig minuten. Een lot dat in de afgelopen tien maanden door relatief weinig cd's werd gedeeld. Liefhebbers van pure pop die niet vies zijn van de nodige zoetheid weten nu genoeg en trekken meteen de (hardloop)schoenen aan om de cd te gaan aanschaffen.

Zeg er het uwe van...