Wakker worden met een dikke vette kikker in je keel. De laatste herinnering die je hebt is van een uur of 01:00 vannacht, maar toch schijn je pas om 06:00 je nest ingekropen te zijn. Eenmaal uit bed braak je de fles water die je zojuist hebt leeggedronken bijna in zijn geheel in de gootsteen. Die verdomde lading slijm in je keel wil er maar niet uit. Je denkt nog even aan een flinke gorchel-sessie maar bent bang dat de gevolgen daarvan niet te overzien zullen zijn. Stel je even deze situatie voor als uitgangspunt om een nieuwe plaat in te spelen. Het zou me niet verbazen als de Fleshies die aanpak hadden bij het opnemen van Scrape The Walls, het derde officiële album. Er is geen enkele moeite gedaan om het gescheur en gekraak van de gitaren weg te werken en volgens mij zijn ze zelfs trots op de prominent aanwezige valse tonen. Wat hier gebeurt zou je kunnen zien als de muzikale equivalent van een actief sloopbedrijf waar een legertje pedicures hun nagels over schoolborden schrapen. En het mooie is dat het onvoorstelbare resultaat van al deze waanzin vrij geniaal is. Er wordt heel erg veel moeite gedaan om het zo goed mogelijk te verbloemen, maar stiekem staan er zeventien heerlijke liedjes op de CD. De lading gruis en vijf keer over de kop gaande distortion maakt het allemaal iets minder toegankelijk maar daardoor des te spannender. Dit is zoveel chaos dat de boel uiteindelijk weer perfect in elkaar blijkt te passen.

Aan de ene kant verbaast het me dat Flogging Molly niet gewoon met een live-DVD op de proppen komt. Het is immers zo'n band die op plaat al wel zijn mannetje staat, maar live nog veel meer tot zijn recht komt. Wie rustig kan blijven staan bij de energieke optredens van de band rond bandleider en zanger Dave King moet zich nodig na laten kijken. Aan de andere kant vind ik het juist wel goed dat Flogging Molly met Whiskey On A Sunday niet kiest voor de geijkte weg door een bij voorbaat al geslaagd optreden vast te leggen. Whiskey On A Sunday is namelijk een echte documentaire - natuurlijk wel rijkelijk gelardeerd met livebeelden - geworden. De mij verder onbekende regisseur Jim Dziura volgde de band twee jaar en schetst een mooi beeld van het reilen en zeilen rond de band en de (h)eerlijke verrichtingen op het podium. In interviews komen alle bandleden uitgebreid aan het woord. Hierbij is vooral het verhaal van Dave King over zijn jeugdjaren in Ierland waarin hij door visaproblemen gescheiden van zijn moeder en in armoede opgroeide interessant om te horen. Nou zijn die interviews natuurlijk leuk om één of twee keer te kijken, maar dan houdt het wel zo'n beetje op. Dat snappen de zes mannen en vrouw ook wel en daarom zit bij de DVD als bonus ook nog een cd. "Laura" is een outtake van Withing A Mile of Home, maar had zeker niet misstaan hierop. Daarna volgen vier akoestische tracks waarin blijkt dat de liedjes van King en kompanen akoestisch misschien nog wel beter zijn dan op het podium. Tot slot mag je nog vijf nummers lang genieten van het homecoming concert dat Flogging Molly gaf in The Wiltern Theatre in Los Angeles waaronder een twaalf minutend durende versie van "Black Friday Rule", waarbij het zweet zo ongeveer uit je speakers druipt. Heerlijk.

'Wat een saaie plaat is dit zeg.'
'Vind je?'
'Ja, die dreutelliedjes met semi-akoestische slaggitaar, die truc doet deze man al jaren volgens mij. Tom Petty is het toch?'
'Inderdaad. Toch ben ik het niet helemaal met je eens hoor. Okay, dat van die dreutelliedjes wel, dat doet hij inderdaad veelvuldig. Er staan echter wel degelijk liedjes op die anders zijn. Hé wacht, we zijn ook niet bij het begin begonnen. Ik zet 'em even op het eerste nummer, dat is wel een sterk nummer.'
(Terug naar "Saving Grace")
'Je hebt gelijk. Maar ik heb wel het gevoel dat ik het ergens van ken.'
'Met een beetje goede wil kun je er een versnelde versie van de riff van "Roadhouse Blues" van The Doors in horen. Zoiets hoorde ik er ook al in. Als Tom Petty afwijkt van zijn vaste stramien dan wordt hij gelijk veel interessanter als muzikant. Let er maar op voor dit nummer geldt hetzelfde.'
(Vooruit naar "Jack")
'Verdomd, je hebt gelijk. Dit is óók wel een leuk nummer door die onderkoelde bluesy sfeer die het heeft. En die ballad van net, na dat eerste nummer, die is ook wel mooi.'
'Da's "Square One", dat nummer schreef Petty voor de film Elizabethtown. Daar speelt Orlando Bloom in mee.'
'Orlando Bloom. Dat vinden ze allemaal zo'n mooie jongen. Ik vind hem zo gladjes en saai. Doe mij maar Johnny Depp zijn tegenspeler in Pirates, veel intrigerender.'
'Laten we het er maar op houden dat Highway Companion Orlando Bloom- en Johnny Depp-liedjes bevat en dat we de Depp-liedjes het leukst vinden.'
'Helemaal mee eens.'

"Jij, CDs branden?," zegt mijn vriendin op een vragende toon tegen me. "Ja, de nieuwe van Pfaff is alleen te downloaden via het internet. Voor de grove prijs van wel 5 Euro trouwens. Ik luister echter graag muziek op de stereo-installatie en niet op de pc. Vandaar," antwoord ik. Bij de nieuwe Pfaff hebben we het eigenlijk over Bas Jacobs. Jacobs is één van de personen achter That Dam! Records. Een label dat toegevoegd aan of los van hun magazine al de nodige releases op de markt heeft gebracht. Hieronder ook eerdere albums van zijn eigen band Pfaff. De 2006-versie van Pfaff heeft een behoorlijke update ondergaan: de twee drummers zijn vertrokken, Alice Bron (ex- The Riplets) is ervoor in de plaats gekomen, gitarist en zanger c.q. schreeuwlelijk Jacobs is gebleven. Het resultaat op How To Explain De Flipstand To A Friend lijkt op het eerste gehoor wat minder te "garagerocken" dan de voorganger Berliner Blick/Che Fa Da Se Fa Per Tre, maar als je goed luistert klinkt het nog steeds gemeen vuig. Als je bovendien de teksten beluisterd hebt dan is er weinig veranderd. Pfaff is nog steeds Pfaff.

Relevant is het om te weten dat "De Flipstand", behalve een bijzonder succesvol, maar nooit expliciet uitgelegd standje dat in Ik Jan Cremer gebezigd wordt, ook een single van diezelfde Jan Cremer was. Waarmee de link gelegd is met de nieuwe band van Jacobs: The Ik Jan Cremers. Jawel. Zij brengen een debuutalbum uit getiteld Bowling With The Cremers. Dit is geen laken van een ander pak, want ook dit kwartet zoekt het in vuige rock. De songs hebben wel wat meer structuur, maar het piept en knarst nog genoeg. Het geheel is wel wat gevarieerder, maar werkt nog steeds toe naar het doel om prachtig te scoren en weer vol energie verder te gaan naar het volgende doel. Liefhebbers van de muziek van Jacobs komen dus voldoende aan hun trekken, al hadden de cds met beide nog geen van een half uur van mij wel wat langer mogen duren. Pfaff komt aan het eind van het jaar of begin volgend jaar trouwens alweer met een opvolger. Ondertussen gaat Jacobs naar Londen verhuizen. Ik ben benieuwd welke wegen het nog meer op kan gaan met deze (garage)rocker met een goed hart voor de muziek.

Jem Godfrey pakte het slim aan. In plaats van dat hij na een grondige inventarisatie van de meest relevante spelers binnen de hedendaagse symfonische rock een mailtje stuurde naar John Mitchell (o.a. Arena en Kino) met de mededeling 'Hoi, ik ben Jem Godfrey en ik ben schrijver van miljoenen verkopende singels voor onder andere Atomic Kitten, Blue en Holly Vallance. Nu wil ik eens wat anders doen dan het schrijven van hitparademeuk. Wil je met mij een progressief rock cd-tje opnemen?' stuurde hij zijn demo's zonder noemenswaardige info naar John. Ik weet ook niet of ik met zo'n verleden te koop zou lopen als ik als volslagen onbekende binnen de scene een symfoplaat zou wil maken en graag zou zien dat mensen mijn demo's onbevooroordeeld beluisteren. Het werkte in ieder geval wel, want Mitchell kan met Frost een nieuwe band aan zijn waslijst met bandjes toevoegen. En daar mag hij best trots zijn, want op Milliontown haalt met heel gevarieerd gitaarwerk het beste in zichzelf boven. Net als Andy Edwards en John Jowitt, de ritmetandem van IQ die ook deel uit maken van Frost, overigens. Ze krijgen hier ook alle ruimte voor. Jem Godfrey blijkt niet alleen veel talent te hebben voor het schrijven van hitsingles, maar minstens net zo veel aanleg voor het pennen van stevige symfonische rock. Je hoort wel dat Godfrey invloeden opgepikt heeft bij zijn inventarisatie. Het terughoren van Dream Theater, Chroma Key, Pain of Salvation, Flower Kings, Spock's Beard en natuurlijk IQ, Arena en Kino op Milliontown is dan ook logisch, maar gelukkig nergens irritant dominant. Die invloeden, vermengd met zijn onmiskenbare talent voor het schrijven van soepel in het gehoor liggende liedjes en productionele kwaliteiten - waarbij Godfrey Yes' 90125 als staalkaart noemt - culminerend in het vijfentwintig minuten klokkende epische titelnummer maken Milliontown tot een absolute aanrader voor iedere symfo-liefhebber.

'Zou je dat wel doen, een rosétje op een terras? Kan gevaarlijk zijn hoor', waarschuwt Johan voorman Jacco de Greeuw gitarist Maarten Kooijman als deze een rosé bestelt. Maarten neemt het risico. Jacco, bassist Diets Dijkstra, drummer Jeroen Kleijn en Mister Excelsior Ferry Roseboom nemen net als ik liever een biertje. We zijn beland op het nieuwe riante tuinterras van café De Speeltuin in Breda.

De bandleden hebben een drukke dag achter de rug, gevuld met promotionele activiteiten rondom het recentelijk verschenen derde album. Na het instore optreden in de platenzaak om de hoek heb ik de band naar dit terras geleid om met Jacco en Maarten te babbelen over het album dat de flitsende titel THX JHN heeft meegekregen. 'En dan wil jij zeker weten waar die vandaan komt?', vraagt Jacco. Uiteraard.

Deze plaat kan de boeken in als de eerste die ik heb ontdekt dankzij het Nederlandse Vice Magazine, de Geenstijl onder de papieren muziekreclameblaadjes die je gratis bij je platenboer mag meegrissen. Vice vergeleek dit debuut van Para One, alias de 27-jarige Jean-Baptiste de Laubier, met Les Rythmes Digitales en dan heb je mijn aandacht meteen. Maar die vergelijking klopt voor geen meter. Para One is lang niet zo poppy. Het lijkt eerder wat op de Dax Riders, maar omdat geen hond dat wil kennen in Nederland zal ik Para One even omschrijven: het is funky zangloze Franse house, vet aangezet met jaren-80-synthesizers en met fijne samplestunts op zijn tijd. En met 'vet aangezet' bedoel ik echt vet op het lompe af. Para One combineert zware beats en Bastian-achtig keyboardwerk met hoger klinkende snerpende melodielijnen, met als resultaat gedegen klinkende funkfiltertechno. Maar het leukst vind ik het compleet verknipte stuk in "Clubhoppn". Dat is grensverleggend als je het in clubs zou opzetten, alleen is het hele nummer eromheen daarvoor niet goed genoeg gedoseerd. Op zich kun je het maken van een goedgemixte hit best aan Para One overlaten, zoals in single "Dudun dun" (waarvan op zijn beurt MSTRKRFT weer een remix maakte), of het trancy "Midnight Swim", maar de opbouw is gewoon niet overal op het album even handig. Dat is zonde, want de sound en de ideeën zijn wèl goed. Remixers kunnen hun lol op. Kan Para One groot worden? Als dat zelfs met het retecommerciële Hot van de Dax Riders maar niet wil lukken, zal het voor Para One ook niet direct stormlopen. Net als Les Rythmes Digitales moet Jean-Baptiste het hebben van reclamemakers die zijn muziek onder een reclamespot ofzo willen zetten. Dáárvoor is Epiphanie namelijk perfect.

De heren van Orson zien er met hanekam, gleufhoedjes en tattoos uit als een Amerikaanse ska-punkband. Maar dat zijn ze niet. Bright Idea staat vol met deuntjes die van alles wat, maar niks helemaal zijn. Orson klinkt als een mix van Maroon 5 zonder de cheesieness, Hall & Oates zonder de soul, The Knack zonder de punk en The Police zonder Sting, Copeland en tja, ook zonder Summers... In "Already Over" probeert zanger Jason Pebworth in de langzamere stukken diepzinnig te klinken als ware hij Jeff Buckley, om vervolgens zinnen als "You are the psycho bitch from hell" uit te kramen. Ik durf bijna te beweren dat ik Jeff zich hoor omdraaien in zijn graf! De volgende track, "Downtown" klinkt dan weer net zo slap AOR als - herinnert u zich deze nognognog? - Clout's "Save me". I kid you not. En als klap op de vuurpijl wordt in "So Ahead Of Me" Unintended van Muse ook nog door een ska-gehaktmachine gehaald. Singles "Bright Idea" en "No Tomorrow" hebben daarentegen een prettig vrolijke niks aan de hand radiovriendelijkheid waar niemand zich een buil aan kan vallen. Ik durf dan ook te voorspellen dat hele volksstammen deze zomer de radio harder zullen zetten als er een plaatje van Orson langskomt. In de UK hadden ze namelijk al een grote hit. U begrijpt na dit stukje waarschijnlijk wel dat ik dan hard zal rennen om de uitknop in te drukken...

Björk. Het is alweer twee jaar geleden dat we iets van haar hoorden, afgezien van pogingen om haar fans uit te melken door middel van schandalig dure heruitgaves en Greatest Hits-albums. Totdat haar nieuwe album verschijnt hebben we nu Brookland / Oaklyn, een plaat die doet denken aan Björk's muziek, door de elektrische tapijten van anticon-producer Brendon 'Alias' Whitney en de zang van Rona "Tarsier" Rapadas. De samenwerking tussen Alias en Tarsier werd op een opmerkelijke manier geboren: toen Tarsier de instrumentale plaat Muted (2003) van Alias hoorde ging ze daar gelijk teksten en zangmelodieën overheen bedenken. Die mailde ze naar Alias, die zo enthousiast werd dat hij voorstelde om maar gelijk een hele plaat samen te maken, waarvan Brookland / Oaklyn het resultaat is. Een leuk idee, maar wellicht de oorzaak van het grootste manco van de plaat: een gebrek aan spanning en variatie. Om nog maar eens op Björk terug te komen: een plaat als haar Homogenic wordt spannend doordat de rustige soundscapes van "Jóga" naast de keiharde beats van "Pluto" staan. Alias en Tarsier proberen wel soms wat pit in de plaat te brengen, bijvoorbeeld door raps te mixen in nummers als "Luck and Fear" en "Last Nail", maar het blijft toch allemaal redelijk op de vlakte. Wellicht dat Alias en Tarsier de volgende keer elkaar beter kunnen gaan inspireren in de studio dan via cyberspace.

Het kwartet van muzikanten dat Adam West telt is uitermate productief. Sinds hun oprichting in 1990 hebben ze op zich niet bijzonder veel full length cd's uitgebracht, maar het aantal 7-inch singles, 10 inches en unieke bijdragen aan compilatie-cd's is zo ongeveer onovertroffen. Zelfs voor een diehardfan lijkt het me vrijwel geen doen om alles wat Jake Starr en zijn mannen, vaak in kleien oplages uitbrengen, te verzamelen. Gelukkig beseffen de heren dat zelf ook en Longshot: Songs For Broke Players 2001-2004 is dan ook al de derde verzamelaar die Adam West uitbrengt in haar bestaan. Hebben de mensjes - en dat zijn er natuurlijk heel, heel veel meer dan degenen die wel alles bezitten - die niet alles in hun bezit hebben van Adam West wat gemist tot nu toe? Gedeeltelijk, want het blijft natuurlijk wel een zooitje allegaar zo'n verzamelaar. Zowel qua geluids- als songkwaliteit als. De invloeden van andere bands laat Adam West blijken uit de keuze van covers die ze op singletjes gebruiken voor de B-kanten. Ik vind het in ieder geval uiterst vermakelijk om Jake Starr, die volgens het begeleidend schrijven bij deze cd geen vocals bespeeld maar throat, Twisted Sister's "You Can't Stop Rock-N-Roll" te horen zingen. Zo heeft Dee Snider dat nummer altijd al willen horen, gok ik zo: de rauwe versie vind ik onweerstaanbaar. Hetzelfde geldt ook voor de andere covers op Longshots covers van Kiss ("Deuce") en Misfits ("Where Eagles Dare"). Met covers van Dead Boys en Uncle Sam laten deze vuige rockers bovendien blijken wel degelijk verder gekeken te hebben dan hun neus lang is en dat hun eigen nummers niet detoneren bij de covers geeft wel aan dat hun eigen materiaal ook dit voor elkaar is.

DUNNN........... Dunnn............. DUNNN............. Dunnn............. Dunnn..........
Orthodox doet aan doom. Hele trage, dikke, sludgy drone-doom. Met van die lange, alsmaar repeterende gitaarriffs en hele trage, opbouwende nummers. Zo staan er maar liefst vier nummers op de cd, ze weten er toch een dik uur mee te vullen. De ene song nog trager en smeriger dan de vorige. Met van die lange opbouwstukken. Ja, de kunst van het herhalen hebben ze goed door. Alsmaar harder en harder, een wall-of-sound die werkelijk alles verpulvert. Wat dat betreft hebben ze wel wat weg van die monnikspijen van SunnO))). Die zijn namelijk net zo langdradig. Om niet te zeggen strontvervelend. Want enig doorzettingsvermogen is wel vereist bij dit soort muzikale uitputtingsslagen. Je moet het maar aankunnen: minimale riffs tot aan het maximaal toelaatbare uitgestrekt, vervormde wanhoopszang, hier en daar een los-uit-de-pols-improvisatie van een snaarinstrument, zoemende versterkers en van die lange, trage opbouwstukken. Continu herhaald. En dat duurt, en dat duurt. U begrijpt, mijn kopje thee is het niet. Sorry. Drone-hippies en doom-liefhebbers met een open mind (en veel geduld) kunnen hier vast meer mee.

Eigenlijk had ik vandaag tijd vrijgemaakt om een recensie te schrijven over The Noble Folly Of Rock'n'Roll van Trespassers W. Ik las echter net in de krant dat de geniale Syd Barrett is overleden. Dat doet pijn. Er was echter een tijd dat ik nog geen weet had van zijn bestaan. Ik ging toen naar de Middelbare School (begin jaren tachtig) en zat ook nog op dansles. Het was nog vrijwillig ook. We kregen de cha-cha-cha, de Engels wals, de tango en ook mijn favoriete dans de rock 'n' roll. Nu is het nooit zover gekomen dat ik mijn danspartner door de lucht kon gooien en weer opvangen, maar het rondtollen was op zich al leuk genoeg. Dit ging meestal op nummers uit de jaren '50 zoals die van Elvis Presley. Van psychedelica en lofi-muziek had ik nog geen weet. Wel dus van rock 'n' roll, ook al is de term inmiddels uitgehold. Het Haagse Trespassers W komt na een album over seks en eentje over drugs nu met een album over - juist ja - rock'n'roll. Ik ben echter met mijn gedachten bij Barrett. Ik moet hem echt uit mijn gedachten bannen, want de recensie wil ik vandaag nog de deur uit hebben. Cor Gout en zijn talrijke muzikanten kijken op The Noble Folly Of Rock'n'Roll terug op de jaren '50. Dus komen er onderwerpen voorbij als de Cadillac, Peggy-Sue, de jukebox en ook de onvermijdelijke dansleraar. Echte rock 'n' roll durf ik het niet te noemen, maar wel een liedjesalbum geïnspireerd op en met onverwachte wendingen als was er al psychedelica, avantgarde en lofi in die jaren. En bij wie zijn de laatste drie termen ook van toepassing? Precies: Barrett.

The more you try to erase me
The more, the more
The more that I appear

De laatste drie albums van Radiohead vond ik nooit meteen goed. Ik ben een The Bends-aanhaker, en als je mij vraagt welk nummer van Hail To The Thief er voor mij bovenuitsteekt zeg ik "A Wolf At The Door", want dat is kippenvel vanaf het begin. De moeilijkere nummers vergen trouw en volharding, zoals de meer Autechre-achtige als "Backdrifts" maar net zo goed "Let Down" uit 1997. Uiteindelijk word je daarvoor bijna altijd (extra) beloond. Uitzondering zijn de b-kantjes; daar zit sinds 2000 regelmatig prullaria tussen. Het richtsnoer om je aan op te trekken tussen het gepriegel blijft altijd de stem van iezegrim Thom Yorke, waarvoor in de jaren de gekste bijvoeglijke naamwoorden zijn verzonnen. En zo is het ook weer op zijn onverwacht verschenen eigen album The Eraser, dat hij samen met Nigel Godrich maakte. Ik tel twee instant-prachtige, naderhand opeens bijblijvende langzame nummers, "Analyse" en "Cymbal Rush", en iets slechts zit er sowieso niet bij. Iets echt abstract Autechre-achtigs ook niet, trouwens, ondanks het weinige gitaarwerk. Het album haalt af en toe het niveau van Hail To The Thief. Eigenlijk is The Eraser dus gewoon 'wat je verwacht had', maar dat is stiekem minder dan ik ervan hoopte. The Eraser klinkt uniek maar weinig urgent of agressief. Het is echt een persoonlijk album geworden, met opvallend open en politieke teksten - nouja, voor Thoms doen dan ("Atoms for Peace", "Harrowdown Hill"). The Eraser vereist geconcentreerd luisteren, maar is niet zo'n groeier als de voorgaande Radiohead-albums, omdat dit keer de gelaagdheid en afstandelijkheid daarvoor ontbreken. Toch weten alle nummers je ergens te betoveren, van dichtbij, als een subtiele bries in deze hittegolf die je meeneemt naar een oord met wolken en donderkoppen, schuimende golven en vervaarlijk spiedende slagschaduwen.

'We gaan waar de muziek ons brengt'
'Het is niet altijd interessant te praten over de levens die vandaag de dag worden geleefd. Die hele digitale wereld is toch een beetje zielloos.' Aldus Adam Stephens, een van de twee Two Gallants uit San Francisco. Niet bepaald een quote die je verwacht van een band die zich vrij vertaald "De Rokkenjagers" noemt, naar een verhaal van James Joyce.

Maar het woordenboek geeft meer mogelijkheden. "Ridderlijk" en "nobel" bijvoorbeeld. Ook geen woorden waar je direct aan denkt als je tegenover de wat introverte en scruffy ogende twintigers zit. Maar wel woorden die passen bij de vervlogen tijden waarover ook schrijver Joyce verhaalde. Tijden van een leven in de marge en het recht in eigen hand nemen. Van echte, maar ook van falende mannen. Tijden van een zekere authenticiteit ook.

He, jaaaaa! Eindelijk is The Looks uit! Het is een van de eerste electrohouseplaten van weer een hele nieuwe generatie, die het logische poppy robotdiscovervolg vormt op Vet Geluid-keizer Tiefschwarz en technostampert Vitalic. Soulwax liep met hun Nite Versions weer eens voorop en liet horen wat voor een lekkere lichte robotdisco je kunt maken met distorted gitaren. Alleen hadden zij zich dan weer teveel blindgestaard op de productie. Voor de lekkere melodieën moest je elders wezen. Zo kwamen het afgelopen jaar talloze geweldige singles en remixen uit van Justice, Digitalism en Kavinsky. Van die drie zult u nog veel goeds horen het komend jaar. Een andere prominente naam was MSTRKRFT; dat duo bestaat uit de bassist en de producer van Death From Above 1979 en bracht al een stuk of vijftien sterke remixes uit, van nummers van Bloc Party tot aan Wolfmother toe. Iedereen die het mp3-wereldje en MySpace een beetje bijhoudt heeft zeker de helft allang gehoord, en heeft zelfs heel het prima The Looks al een maand in huis. Het was dan ook niet zo moeilijk om al in april de geschift blije hitsingle "Easy Love" op de lokale draaitafels te leggen. Nou, daar wordt een beetje discotheek heel gelukkig van, kan ik u vertellen. En nu het ding dan eindelijk uit is, de eerstvolgende platenzaak die mij tegenkomt óók.

Dave Gedge heeft best wel een lelijke kop. Dat is zo'n beetje de enige conclusie die valt te trekken na het bekijken van de videoclips van The Wedding Present. De weinig originele lowbudget clips voegen weinig tot niks toe aan de singles van het vorig jaar verschenen comeback album Take Fountain. Allen ademen een jaren negentig indie sfeertje uit. Daarbij wordt zo regelmatig ingezoomd op het schots en scheve fietsenrek van de heer Gedge dat het wellicht alleen interessant is voor een student tandheelkunde. Positieve uitzondering is het in Amsterdam gefilmde clipje bij de sobere live uitvoering van "Perfect Blue" in Paradiso. Om het maar even in een aloud cliché te vangen: vooral leuk voor de fans. Dat geldt in principe ook voor de verzameling singles en B-kantjes. Dat restmateriaal is verre van slecht maar het zijn niet voor niets B-kantjes geworden. De volgzame fan zal deze singles waarschijnlijk al lang zelf hebben aangeschaft en moet het doen met drie niet eerder verschenen akoestische versies, twee van de eerder genoemde clips en een stukje 'behind the scenes'-footage. De niet-fan is nog steeds beter af met het album Take Fountain. Zoals zo vaak bij dit type verzamelaars rijst bij mij de vraag wat nu precies het nut ervan is. Ik kan helaas niks anders verzinnen dan voer voor de fanatieke fan.

Ik had er zo op gehoopt dat hij hetzelfde kunststukje zou flikken als Bruce Springsteen eerder dit jaar deed. Het is toch één van mijn weinige idolen en zo iemand gun je het beste. De ingrediënten waren ook aanwezig - in een paar dagen een aantal traditionals en wat nieuwe folky nummertjes opnemen met wat goede bekenden/vrienden - maar blijkbaar pakt dat toch niet altijd even goed uit. Bad Religion zanger Greg Graffin probeerde met de plaat American Lesion één keer eerder iets solo met gevoelige liedjes en dat was, om het netjes te zeggen, niet echt een succes. Op de schitterende pianocover van "Cease" na, eerder opgenomen als punkrockstamper, was het allemaal nogal saai en bloedeloos. Dit keer zou het met Cold As the Clay allemaal anders worden en daar verheugde ik mij dan ook heel erg op. Met Bad Religion zielsverwant Brett Gurewitz als producent zou een écht folkalbum opgenomen worden en Graffin zou bewijzen dat hij heus wel meer kan dan harde gitaarmuziek overzingen. Een folkalbum is het ook geworden, inclusief de onvermijdelijke banjo en madoline, maar daar is ook alles mee gezegd. Hooguit het titelnummer kan mij bekoren en verder verzandt de plaat in een soort oubollig geneuzel waarvan in mij niet kan voorstellen dat iemand er veel plezier aan beleeft. Opeens valt het op dat die stem, die zo fantastisch op zijn plek is op al die mooie punkalbums, helemaal niet zo bijzonder is en al zeker niet in staat om een hele CD met luisterliedjes te dragen. Kappen dus met die ongein en hup, als de wiedeweerga de studio in om een nieuwe plaat met zijn bandje te maken!

Ergens rond mijn achttiende, in 1998, was ik fan van de Worldwide Rockshow, een radioprogramma op de Britse legerzender BFBS, gepresenteerd door Kal Sutherland. Op mijn eerste studentenkamer had ik geen kabel, dus geen Kink FM, en we zaten nog in het podcastloze tijdperk, dus was ik erg blij met de twee uurtjes onbekende muziek in de ether per week. Kal's radioprogramma barstte van de Noord-Amerikaanse radiorock, met die eeuwige Def Leppard en Our Lady Peace, maar hij draaide ook de leukere (destijds nog punkige) Engelse bandjes, zoals Feeder en A. Een aantal tracks van het vorig jaar uitgekomen album van het Canadese rocktrio Wide Mouth Mason zou er perfect tussengepast hebben, destijds. De band begon in 1995 en qua sound zijn ze op Shot Down Satellites ongeveer even veel veranderd als Balkenende-III. Aan het genre wordt geen flinter toegevoegd: de schelle zang hebben we eerder gehoord, de riffs zijn dertien uit een dozijn, kortom, de liedjes rocken simpel rechttoe-rechtaan je oor in en uit. Dat maakt Shot Down Satellites nog geen slechte plaat, al schijnt dit wel het meest commerciële WMM-album tot dusver te zijn. De uptempo single "I Love Not Loving You" is lekker om het hoofd op mee te deinen, en ook de Alice in Chains-ripoff in het titelnummer en de aanstekerballad "Rust" kunnen me best bekoren, zo lang ik ze tenminste niet te vaak hoor. Wel zonde vind ik dat de band overal saai binnen de lijntjes kleurt; de solo in "Worse Than Before" kan honderd keer vuiger, "Unfolding" leunt echt te veel op één riff en "Eleven" lijkt wel een matige cover van Supergrass. Jongens, ik wil meer bezieling!

Blackmetal-liefhebbers discussiëren erg veel over wat nu wel en niet goed is. Sommigen willen het snel, anderen weer langzaam. De één houdt van melodieus, terwijl de ander van eindeloos gebeuk houdt. Wel of geen keyboards, heldere of toch liever een authentieke productie. Rauw of atmosferisch, terug naar de basis of juist weer experimenteel en zo kan ik nog wel even doorgaan. Blackmetal is kennelijk heel persoonlijk, persoonlijker dan andere metalstromingen . Een genre dat teruggrijpt naar oergevoelens. Gevoelens die vaak diep verborgen liggen en moeilijk bereikbaar zijn. Wat bij de één werkt, zal bij een ander alleen maar een averechts effect hebben. Er is eigenlijk maar één test om vast te stellen of het gebodene bij jou de juiste snaar raakt en dat is luisteren. Ik kan alleen maar voor mijzelf vaststellen of het werkt en Death Triumphant van het Zweedse gezelschap Setherial mist bij mij zijn uitwerking niet. Het grootste gedeelte van het album bestaat uit voortrazende en agressieve songs, zij het dat er af en toe wat gas wordt teruggenomen en er ruimte is voor midtempo-stukken en technisch vernuft. Nieuwe zanger Infaustus heeft een verstaanbare strot, iets wat ikzelf als een pluspunt beschouw. Setherial heeft ook nu weer geen behoefte aan experimenten of ellenlange intermezzo's en blijft trouw aan de basis. Een helder geproduceerde basis wel te verstaan, je bent dus gewaarschuwd als je daar niet tegen kan. Ik hou daar echter wel van en dat maakt deze cd een genot om naar te luisteren. En luisteren is precies wat je moet doen als je echt wil weten of je moet hebben of niet.

Ik weet niet precies hoe en wanneer het gebeurd is, maar op de één of andere manier is de lompe rock uit de jaren zeventig weer helemaal hip. Vooral Wolfmother scoort momenteel met een plaat die zomaar dertig jaar geleden gemaakt had kunnen zijn en langzaam maar zeker volgen er meer bands. Het Spaanse Glow moet het vooralsnog doen met een plaat in eigen beheer maar het zou mij verbazen als Gone, But Never Forgotten niet snel door een maatschappij wordt opgepakt. Moet Wolfmother het met name hebben van de hysterische Robert Plant-ige zang en de vrij snelle stamprock hebben, Glow schroeft nog een paar tandjes terug naar het tempo dat we vooral kennen van de oude Black Sabbath. De eerste tonen van de plaat zijn zo onheilspellend traag en laag dat ik echt zit te wachten op de kerkklokken van Sabbath Bloody Sabbath. Die klokken blijven uit maar al die ander Sabbath handelsmerken - roept iemand daar riff? - zijn uitvoerig vertegenwoordigd. Doordat het allemaal zo traag en loom is schurkt het ook nog een beetje aan tegen de steenmuziek van Kyuss en, in mindere mate, Queens Of The Stoneage. Enige minpunt is de veel te magere productie en het doffe geluid, ongetwijfeld te wijten aan het beperkte budget, maar het zij ze vergeven. Zo meedogenloos goed als Wolfmother is het (nog) niet maar als zelfs een stelletje do-it-yourself Spanjolen al tot zo'n plaat in staat zijn staat ons nog heel wat leuks te wachten wanneer de revival écht doorzet.

Stream of Passion, zo had eigenlijk ieder project van Arjen Lucassen wel kunnen heten. Al zijn projecten lijken geboren te zijn vanuit passie voor muziek en dan vooral passie voor het maken van muziek met mensen waar Arjen zelf bewondering voor heeft.

Toen Lucassen voor zijn laatste Ayreon-album (The Human Equation) op zoek ging naar relatief onbekend talent reageerden velen op zijn oproep om materiaal te sturen, waaronder de Mexiaanse zangeres Marcela Alejandra Bovio Garcia. Toen hij opnames van haar hoorde stond het kippenvel op zijn armen. Met haar moest en zou hij in zee gaan.

Ik weet nog goed hoe het begon: een van mijn vrienden stond rood aangelopen aan de deur. 'Dit MOET je horen!' riep hij, liep rechtsreeks naar mijn stereo en pakte de toen nieuwe Thursday (Full Collapse uit 2001) uit zijn discman en stopte hem in mijn speler. Binnen een paar seconden was ik gevloerd. Wat een ongelooflijk goede band vond ik dit! Melodieuze emosongs, voldoende hardcore, excesssief geschreeuw en geweldige zang. Een jaar lang was ik echt hooked. Opvolger War All The Time viel me echter zo tegen (ondanks de gelikte producte kan ik me nauwelijks vier deunen voor de geest halen) dat ik ze uit het oog verloor. Vorig jaar verrasten ze me gelukkig weer met een spetterende Buzzcocks-cover, en nu is er dan de nieuwe. Een echte make-or-break-plaat. En ze maken het. Poppier en tegelijk extremer dan ooit. Het beste van vroeger in combinatie met de strakke sound van de vorige plaat, met ruimte voor afwisselende invulling. Zoals in de messcherpe screamo in "At This Velocity", poppy en zanggericht in "We Will Overcome", spannend in "Running From The Rain" en gewoon geniaal in "Counting 5-4-3-2-1". Totaal-emo waar de concurrentie nog een puntje aan kan zuigen. Eindelijk zet Thursday neer wat ze altijd al in zich hadden, en klopt het hele plaatje.

Goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, maar een samba-album dat je eind februari ontvangt is als het proberen binnen te komen op de miljonairsfair in een zwerverskloffie: volstrekt belachelijk. Samba en bossanova - en zeker van het relaxte soort zoals Wilson Das Neves en Neco maken - is in mijn optiek gemaakt voor deze mooie zomermaanden, als je 's avonds na dag van werken in een zogenaamd top gekoeld of airconditioned kantoor op het terras achter je huis geniet van de laatste slierten zomerzon. Daarbij is het me om het even of ik hap in een vers gezette kop cappuccino of slurp aan een tintelfrisse cocktail of koud biertje. Het gaat om het pakken van mijn moment net als in een Nescafé-reclame, maar dan met lekkere koffie en betere muziek. Nou, daar leent de combinatie van mijn kekke koffiebonenverpulveraar, nieuwbakken liefde voor Grolsch Weissen en de cd Samba Is Our Gift van The Ipanemas zich dus perfect voor deze warme zwoele avonden. Als je de cd opzet in je huiskamer is het net of de twee oude mannen - qua leeftijd en mate van legendarisch zijn, zijn ze een beetje de Braziliaanse tegenhangers van de krasse knarren van Buena Vista Social Club - en hun bandmaten daar zitten te spelen voor jou. Die waardering mijnerzijds geldt vooral voor de liedjes waarin door Neco of Wilson gezongen wordt. De instrumentaaltjes gaan me ondanks het mooie snarenwalsen van Neco en het verfijnde drumspel van Wilson na verloop van tijd toch een beetje tegenstaan. Om dat te waarderen heb ik denk ik toch echt uitzicht op een onbewolkte hemel en sneeuwwitte stranden nodig.

Twee jaar heeft Rick Rubin er naar verluidt over gedaan om dit vijfde deel in de American Recordings-reeks te voltooien. De zangpartijen zijn opgenomen in de periode vlak na de dood van Johnny Cash's ega June Carter, maar de rest van de instrumenten zijn er later door Rick Rubin onder gezet. Met die kennis wordt in retrospect duidelijk hoe belangrijk zijn rol was bij de totstandkoming van dit majestueuze project. Want A Hundred Highways is een logische volgende stap. De gezondheid van Johnny Cash was zeer slecht toen deze tracks opgenomen werden en hij speelt zelf geen enkele gitaarpartij meer, maar het geluid en ook de keuze van covers (in dit geval bijvoorbeeld Gordon Lightfoot's "If You Could Read My Mind") en nieuwe versies van eigen, oudere nummers is ongeveer hetzelfde. Alleen die stem, die soms donderende, soms gebroken Stem van Johnny Cash: hier klinkt een man die berust en hoop heeft op een hiernamaals (opener "Help Me" en de naar verluidt laatste track die Johnny Cash geschreven heeft, "Like the 309", over de trein die zijn lichaam naar zijn laatste rustplaats zal brengen). Toch klinkt A Hundred Highways niet als een variant op My Mother's Hymn Book, de collectie religieuze songs uit de boxset Unearthed (ook separaat gereleased). Daarvoor klinkt A Hundred Highways te aards, te zeer gebonden aan het niet altijd even religieuze verleden van Johnny Cash. 'I'm free of the chain gang now', zingt hij in de gelijknamige track en dat moet maar troost bieden na zijn dood. Samen met het bericht dat Rick Rubin bezig is met de voorbereiding op het volgende deel in deze reeks monumenten voor een monumentale zanger, American Recordings VI.

'Be vulnerable!'
Zon. Hitte. Metropolis 2006. In de Waterfront-, Patronaat-, Mezztent is het ook heet. Zo heet dat een deel van het optreden van WHY? door velen net buiten de tent wordt gevolgd, in de schaduw. Zo heet, dat zanger Ioni Wolf na een paar nummers zijn lichtblauwe bloes uittrekt, teneinde gigantische zweetplekken te voorkomen. Hij heft zijn handen nogal eens ten hemel. Om zich te excuseren voor een afgezegd optreden in Nederland. Om te zeggen dat hij het fijn vindt dat hij er is.

WHY? is een van de hoogtepunten van de verder wat lauwe editie van Metropolis. Na het optreden spreek ik, in een veel te warme tent die als kleedkamer dient, met Ioni Wolf. Een knappe man, die met zijn snor en krullend haar, dat nu eens niet onder een hiphoppet of dito muts zit, wel wat weg heeft van een jonge Frank Zappa.

Na enkele demo's te hebben afgeleverd heeft Mahavatar het voor elkaar gekregen om hun debuutalbum, From The Sun, The Rain, The Wind, The Soil, uit te brengen. Mahavatar is vanuit de straten van New York City ontsprongen toen de Jamaicaanse gitariste Karla Williams de krachten bundelde met de Israëlische vocaliste Lizza Hayson. Daar kwamen later nog twee internationale bandleden bij, bassist Szymon Maria Rapacz uit Polen en gitarist/vocalist Shahar Mintz eveneens uit Israël - momenteel zoeken ze nog een drummer. En dit zorgt uiteraard en gelukkig ook voor een geheel eigen sound en een mooie smeltkroes van stijlen. Met invloeden vanuit de jazz tot aan reggae en van blues tot aan tribal. En dat dan in een heel duidelijk en stevig rock- en metaljasje gegoten. Kortom vele stijlen vermengd tot een geheel. Gelukkig is het geen vreemde brij geworden, maar een goed samenspel tussen de diverse stijlen. Zangeres Lizza Hayson heeft ook nog eens een flinke strot, waarmee ze af en toe flinke grunts naar buiten gooit, waarbij je al snel de link legt met Angela Gossow, de zangeres van Arch Enemy. Verder lijkt haar stem soms op die van Guano Apes-zangeres Sandra Nasic, inclusief de af en toe scream-uithalen en het lekker rauw op je dak krijgen daarvan. En daarnaast doen sommige nummers me weer denken aan Senser, in "By The Numbers" bijvoorbeeld. De productie had misschien net iets beter gemogen, maar het geheel klinkt niet verkeerd, integendeel. Mahavatar weet hele originele, energierijke en eigenzinnige muziek te maken.

Het uit Limburg afkomstige Rotterdamse duo Quallofill won in 2004 de derde prijs van de Grote Prijs van Zuid Holland Singer-songwriter. Toch kun je hun muziek lastig als singer-songwriter omschrijven. De liedjes zijn niet zozeer verhaaltjes als wel collages van geluidjes met sferische zang. Dat zegt eigenlijk nog weinig, maar wanneer je weet dat Quallofill een synthetisch vulmiddel voor o.a. slaapzakken en luchtbedden is en je ziet het sixties geinspireerde hoesje van The Man Who Likes Trouble, is het gelijk een stuk minder lastig de muziek van Quallofill te duiden. Ze klinken als een futuristische film waarin iedereen zilveren bodysuits draagt en zich neervleit in witte fiberglas 'bubble-chairs'. Barbarella, maar dan zonder harde actie. Toch is het te gemakkelijk om Quallofill in een retro-hoekje te drukken. Ze zijn veel moderner en experimenteler en bevinden zich eerder in de dezelfde sferen als een band als Hooverphonic. Dit maakt dat de liedjes van Quallofill niet altijd zo toegankelijk zijn als de bedrieglijk eenvoudig klinkende riedeltjes op eerste gehoor doen geloven. Ambachtelijk in elkaar gezette geluidslagen dwingen je min of meer dieper te luisteren. Daarbij is de stem van Léonne van Dongen - hoe mooi ook - soms een storende factor. Persoonlijk had ik liever gehad dat de geluidsexperimenten een drijvender, pittiger kracht geweest waren. Maar dat is muggeziften. The Man Who Likes Trouble is gewoon een heel groovy plaatje voor lange zwoele zomeravonden.

De naam van het label kan je soms enorm op het verkeerde been zetten. Toen ik het cd'tje van Citriniti opzette, verwachtte ik bluesrock van voor tot achter. Logisch, want het is een release van Mascot Records en de "executive producer" is Mike Varney, de man achter onder andere Shrapnel Records die zijn plaatjes uitbrengt via Mascot en het zusterlabel Provogue. Zo kreeg ik bijvoorbeeld albums van Pat Travers en Eric Gales. Vanaf de eerste tonen is echter duidelijk dat dit Citrini uit een heel ander vaatje tapt. Ze zeggen zelf op hun site dat Mike Varney eigenlijk de enige was die hun muziek had kunnen uitbrengen, maar dat zullen we maar zien als overdrijving uit dankbaarheid. Between The Music And Latitude staat namelijk boordevol instrumentale, technisch hoogstaande muziek, vol breaks, vliegende solo's en Vaiaanse kolder. Als ik had moeten gokken op welk label dit zat, had ik meteen "Favored Nations!" geroepen, het label van diezelfde Vai. Dat ze zo afwijken van het profiel van het label zou ze nog wel eens kunnen opbreken. Ik hoop van niet overigens, want wat de broertjes Danilo (drums) en Domenico (bass) Citriniti en gitarist Fabrizio Leo hier laten horen is absoluut de moeite waard. Fusion, jazz, gierende rocksolo's, drums waarop elk gaatje vakkundig dichtgemept wordt en baspartijen die van bassist én luisteraar uithoudingsvermogen vergen, deze cd staat er vol mee. Ben je al een tikkie onrustig, dan is dit geen aanrader. Voor de momenten waarop je je wil laten meeslepen door magnifieke instrumentale fusion-jazz-rock-metal is dit daarentegen een perfect plaatje.

Het is babytijd! Overal zijn ze. Zomaar. Kennissen komen ermee aanzetten, vrienden beginnen erover in discussies (aargh!), ze krijsen over terrassen en mensen fietsen ermee op straat. De baby's groeien aan de bomen als wuppies aan een binnenspiegel. En nou denkt u misschien, gaat die Stonehead niet wat rap? Vorige week meldde hij nog een vriendin gescoord te hebben en nou heeft-ie het al over kinderen - nee, wees gerust, op mij is eerder de eerste song van de nieuwe boreling van The Divine Comedy van toepassing. Triomf! Jubel! Weet u nog hoe magistraal mooi hun vorige cd was? Sommige cd's kun je alleen maar met een brok in je keel op nummer één in je muziekjaarlijst neerzetten. OK Computer van Radiohead. Funeral van The Arcade Fire. En dus het tijdloze, miskende vorige werk van Neil Hannon en zijn grote orkest, dat destijds de glorieuze wederopstanding van een doodgewaande popband vormde. Inmiddels is Neil een stuk opgewekter. De titel Victory For The Comic Muse is dan ook volledig terecht (en een knipoog naar het eigen debuut Fanfare For The Comic Muse uit 1990): de nieuwe cd is veel minder melancholisch dan het meesterwerk Absent Friends en daarom ook niet even goed, maar bevat verder alle grootse elementen (er werkten 26 muzikanten mee) en is natuurlijk weer zéér Brits, inclusief de briljante ironie in de zo kenmerkende songteksten van Hannon. Tot de topnummers horen het huppelmakende "Mother Dear", de fraaie Associates-cover "Party Fears Two" en jawel, "To Die A Virgin", om hard te draaien en breed bij te grijnzen. Let ook op het detail in "A Lady Of A Certain Age": als Hannon zingt over de geboorte van twee kinderen, komt er een vioollijn bij. Heb je ze weer, die baby's.

Een tussendoortje, dat is wat Fallout From The War is. Zoals de titel al suggereert vinden we op deze Cup-a-Soup-cd vooral overblijfselen die niet op het in 2004 verschenen The War Within zijn beland. Dat maakt mij altijd een beetje huiverig. Komt dat omdat het schrijfproces van nieuw materiaal niet helemaal loopt zoals gepland, wil de platenmaatschappij nog wat extra geld verdienen aan het succesverhaal dat Shadows Fall heet of lag er werkelijk nog wat goed materiaal op de plank? Laten we het maar op het laatste houden en het volste vertrouwen er in hebben dat binnen niet al te lange tijd een echte nieuwe schijf van deze Amerikanen verschijnt. Voor wie d-e hype gemist heeft, de muziek van deze mannen kun je het best omschrijven als een mix van trash en melodieuze heavy metal, afgewisseld met de nodige hardcore- en punkinvloeden. En juist deze invloeden lijken bij de zes aanwezige tweede-kans-liedjes de boventoon te voeren. Frivole meezingrefreinen, agressie en attitude voeren de boventoon. Dit is een kant van Shadows Fall die mij uitstekend bevalt! Vooral "Carpal Tunnel" en de absolute kraker "Goin, Goung Gone" zijn van hoog niveau. Naast deze zes nummers, staan er ook nog twee recyclesongs en drie covers op dit album. "December" (Only Living Witness) is daarvan wat mij betreft het best geslaagd, mede door de mooie zang en de puike gitaarriff. De jolige afsluiter "Teasn', Pleasn" (Dangerous Toys) zorgt voor een glimlach op mijn gezicht en al met al is dit lekkermakertje toch zeker geen gemakkelijke zakkenvuller geworden. De trek is even gestild, maar de honger blijft.

We hadden het allemaal goed voor mekaar: perskaarten, fotopas en drie interviews. Het zou een mooie, hete, doch aangename dag worden.

We meldden ons zoals afgesproken bij de keet naast het betonpad. Alles lag klaar en al snel liepen we via het zogeheten Betonpad, inclusief onze consumptiebonnen, richting backstage area. Daar passeerden we al snel het merendeel van de leden van Stream of Passion. Toen we ons goed en wel achter het grote podium gesettled hadden, begon op het hoofdpodium Trivium te spelen. We hebben deze jonge gasten met name van achter het podium aangehoord, alleen het slot van deze heavy metal-act hebben we vanaf het veld bekeken.

De leden van Def Leppard hebben de nodige ellende achter de rug, náást de gebruikelijke verslavingen. Drummer Rick Allen verloor een arm toen er een boom stond op de plek waar hij wilde rijden. Def Leppard had de klasse Allen te steunen en sindsdien functioneert hij prima als drummer met één arm. Het eerste album na dat drama was het megasucces Hysteria. De vreugde duurde niet lang, want tijdens de jaren durende opnamen van het volgende album overleed gitarist Steve Clarke. Sindsdien is het behelpen met het materiaal van Def Leppard. Dat is ook niet zo gek, want Clarke was dé songschrijver van de band. Inmiddels zijn de restantjes van Clarke op, waren de vorige twee albums verzamelaars en is er nu een coversalbum. Hoezo creatieve armoede? Maar goed, de keuze van de covers is niet verkeerd. Songs van Engelse bands uit het eind van de jaren zestig en uit de jaren zeventig. De enige uitzondering qua herkomst is Blondie ("Hanging on the telephone"). Soms zijn de versies te getrouw aan het origineel (Thin Lizzy's "Don't believe a word") of wel erg voor de hand liggend (Rod Stewart's "Stay with me" en T-Rex' "20th Century Boy"), maar meestal zijn ze er aardig in geslaagd het een echt Def Leppard-gevoel mee te geven. Luister maar eens naar E.L.O.'s "10538 Overture" of David Essex' "Rock on". Uiteindelijk is dit door de keuze van de songs gewoon een lekker swingend plaatje geworden. Liever covers dan matige songs, zullen we maar zeggen. Alleen fans worden schandalig afgezet: in de VS zijn er maar liefst drie verschillende versies te krijgen, met steeds weer andere bonustracks. Europa krijgt géén bonustracks...

In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Wijze woorden van Goethe. Ik weet niet of Sufjan Stevens ze - al dan niet in de best mogelijke Engelse vertaling Within limitations the Master is first revealed - kent, maar ik denk het wel. Aanvankelijk wilde hij immers van zijn vorig jaar verschenen meesterwerk Illinois een dubbel-cd maken. Toen dacht hij aan Goethe, begon vervolgens te wikken, te wegen en te schrappen, Zo zorgde hij ervoor dat we alleen de allermooiste liedjes te horen kregen op de plaat die als ondertitel Sufjan Stevens Invites You To: Come on Feel the Illinoise draagt. En nu zit ik me af te vragen of het eigenlijk wel slim is om The Avalanche met als ondertitel Outtakes and Extras from the Illinois Album! uit te brengen. Aan de ene kant had ik liever gezien dat hij gewoon snel door gegaan was met zijn doel om alle staten van de Verenigde Staten op muziek te zetten en was razend nieuwsgierig wat de volgende staat zou zijn die hij zou vereeuwigen. Aan de andere kant... er staan weer zulke verschrikkelijk mooie (nieuwe) liedjes op The Avalanche dat het domweg dood- en doodzonde zou zijn geweest als we ze niet te horen hadden gekregen. En ook de alternatieve versies van de van Illinois bekende nummers, waaronder maar liefst drie van "Chicago", zijn als Appel-Kaneel Culisuiker pareltjes op een versgebakken pannenkoek: niet te versmaden dus. De enige vraag die The Avalanche dan ook oproept is: Wat ligt er in Godesnaam nog meer voor moois op de plank te verstoffen? Nou ja daarnaast natuurlijk ook: Wanneer komen die andere platen? Hop Sufjan, aan de slag!

Er is de laatste twee maanden al veel gezegd en geschreven over deze nieuwe Sonic Youth-plaat. Vanaf het moment dat de plaat gelekt is lijkt het alsof iedereen al een mening heeft gevormd over de plaat. Op het grote ILM-forum raakten ze er in elk geval maar niet over uitgepraat, zo goed moest deze schijf zijn. Al die twee maanden heb ik mij in kunnen houden en en heb ik gewoon netjes gewacht tot het moment van de officiele release, zodat mijn mening misschien als mosterd na de maaltijd komt. Maar in een notendop: het wachten is absoluut niet voor niets geweest. Ik vond de vorige twee studioplaten, 2002's Murray Street en 2004's Sonic Nurse, al niet misselijk (beiden belandden hoog in mijn jaarlijsten), maar dit Rather Ripped gaat er qua totaalkwaliteit nog een stukje overheen. Zo poppy en pakkend als op deze 12 tracks (de bonustrack even niet meegerekend) is de band volgens mij in haar hele carrière nooit geweest, en er staat werkelijk geen enkele misser tussen. De gedecideerde, meer gearrangeerde lijn zoals ingezet op de vorige twee platen is hiermee bijna geperfectioneerd, zou je denken. Voorbeelden te over: opener "Reena" is pakkend en enorm to-the-point met een fantastische hook, "Do You Believe In Rapture" kent een geweldige Velvet Underground-sfeer, "Rats" is een als vanouds dwarsige, typische Lee Ranaldo-track en "The Neutral" gaat voor mij persoonlijk de geschiedenis in als een van de mooiste Kim Gordon-liedjes aller tijden. Kim is sowieso enorm op dreef op deze plaat, waar ze zich vroeger nog wel eens op een bizar hijgerige manier door de nummers heen worstelde, zingt ze nu zuiverder als ooit tevoren en tilt ze met haar inbreng de plaat nog verder omhoog. Afijn, ik kan er lang en breed over lullen, maar dit is naar mijn bescheiden mening een van de betere platen uit Sonic Youth's grote oeuvre, en meteen een ideale instapplaat voor mensen die nog niet bekend zijn met deze grootmeeesters.

Eigenlijk had ik van te voren kunnen weten dat het afzien zou worden. Het was dom op de fiets naar het werk te gaan. 's Morgens was het nog een fijn fris tripje van vijftien kilometer geweest. Heerlijk fietsend door het bos en langs het spoor dat kantoor en huis van elkaar scheidt, Raconteurs op de discman. Ik floot de dieren het bos uit en had er echt zin aan. Hoe anders werd de terugweg. Ten eerste was het tropisch heet, ten tweede vond ik het nodig om achter een snelle vogel op een racefiets aan te karren die het nodig vond om harder dan dertig kilometer per uur te rijden. De reden dat mijn fietstocht nóg zwaarder werd kwam door een negentienjarige snotaap met zijn band die ik in mijn discman gestopt had. Het was natuurlijk al zwoel pufferig weer, de dikke benauwde laag muziek die Amusement Parks on Fire opnam voor hun nieuwe cd Out Of The Angeles en over me heen stortte terwijl het zweet al over mijn lijf gutste van het harde fietsen, maakte dat ik naar lucht moest happen. Verstikkend galmende gitaarpartijen, ijle galmende zang, nagalmende drums. Alles galmt na en slaat je knetterhap voor je kop en op je benen bij deze tropische temperaturen. Post-shoegaze noemen ze het. Nou, na een kleine tien kilometer fietsen met snoeihard Amusement Parks on Fire moest ik van mijn fiets anders zou ik er vast en zeker af gevallen zijn. En het enige waar ik nog naar kon staren waren mijn schoenen.

Hoge ogen gooiden ten eerste de jongen die mij destijds de debuutplaat van The Futureheads adviseerde te kopen, ten tweede deze debuutplaat zelf en ten derde de band die deze plaat had gemaakt. Ik was weg van de originele, haastige punkpop die wel leek op bands als Hot Hot Heat en Maxïmo Park, maar die anders was. Beter. Ik ging om door de koortjes met Barry Hyde aan het front. Ik ging uitkijken naar het concert - Lowlands 2005 - en naar het onvermijdelijke tweede album. Een paar luisterbeurten heeft het al gehad. Op verschillende plekken en ik weet het niet. News and Tributes is een goed tweede album, maar ik weet het niet. Ik kan niet ontkennen dat ik opnieuw gegrepen ben door de liedjes van Barry en z'n mannen, maar het gevoel is weg. Ik hou enorm van de [bleh]sound[/bleh] van de band, maar dacht misschien dat het alleen maar paste bij uptempo liedjes. Dat de plaat nu volstaat met gitaarliedjes waarvan het tempo een stuk lager ligt dan ik van de eerste plaat gewend was, verrast me zo erg, dat ik moet wennen. Niet aan de koortjes die gebleven zijn, niet aan de rinkelende punkgitaartjes, niet aan de rockende mannen, maar aan de combinatie van die drie met het nieuwe tempo. The Futureheads zijn me niet kwijt, ze laten me als een volwassen vrouw gewoon even aan hun nieuwe plaat, met zoals het eigenlijk niet hoort goede, maar ook slechte liedjes, wennen. En dat is hun goed recht. Bovendien, een plaat vol dezelfde liedjes op het debuut had betekend dat er niets nieuws onder de zon zou zijn. Nou, zon genoeg dacht ik zo.

Ik wil Jack White wel op mijn blote knieën bedanken dat hij samen met zijn vriend Brendan Benson een bandje is begonnen. Ik hoop namelijk dat dit ervoor zorgt dat Brendan Benson eindelijk eens de aandacht (en de verkoopcijfers) krijgt hier in Nederland en België die hij meer dan verdient op basis van de geleverde kwaliteit op zijn soloplaten Lapalco en The Alternative To Love. Het zou niet meer dan terecht zijn als hij solo mee surft op de golf van aandacht die The Raconteurs krijgen. En die kans is groot, want wat Jack White doet is immers hot. Het was niet voor niets dat ze afgelopen vrijdag speelden in een zweterig uiverkochte Melkweg, zaterdag in de stralende zon op het hoofdpodium van Werchter en in augustus ook op Lowlands zullen staan. Een goede zaak, want Broken Boy Soldiers is een heerlijke, (eigenlijk zelfs te) korte plaat waarop beide heren hun liefde betuigen voor retromuziek. En dan vooral de liefde voor Led Zeppelin en The Beatles blijkt bij beluistering. De manier waarop White en Benson elkaar in de nummers aanvullen met tweede stemmen of in harmonieuze samenzang maakt de liedjes alleen al bijzonder en supercatchy. Nou is zowel de muziek van White Stripes als Brendan Benson solo, alhoewel behoorlijk verschillend, dat natuurlijk ook al. Bijzonder is wel dat zelfs als liedjes uitmonden weirde psychedelische stampers zoals het titelnummer er zich altijd meeneuriezinnetjes aandienen die zich in je grijze massa nestelen. Wat dat betreft ben ik blij dat Jack en Brendan na het samen schrijven van "Steady, As She Goes" besloten dat dat liedje wel een bandje verdiende. Wij verdienen namelijk ook bandjes als The Raconteurs, want die zijn tof en broodnodig!

Wat de mannen van Boards of Canada precies voor ingrediënten in hun liedjes stoppen, Joost mag het weten, maar er wordt wel eens wat geheimzinnig gedaan met numerologie, en ook stond er een vage link naar David Koresh' sekte op Geogaddi, het voorlaatste album. Feit is wel dat er een speciale werking uitgaat van hun elektronische muziek. Op de onlangs verschenen Trans Canada Highway EP (elders uitgebracht op 06-06-'06..) wordt uitgaande van het broeierige "Dayvan Cowboy", afkomstig van het album The Campfire Headphase, een denkbeeldige trip gemaakt. Spookrijdend over lange rechte wegen met eenzame wegrestaurants en afgezet met telegraafpalen kom je met deze zes nummers tellende EP in een andere wereld terecht. Gesteund door zware trage bassen glijdt "Skyliner" stroperig onder je wielen door. Van "Dayvan Cowboy" is als klap op de vuurpijl ook een heuse [videoclip] gemaakt. Ook die clip doet een beroep op een bepaalde sfeer, een emotie bijna. De gelijkgestemde Odd Nosdam tenslotte, voerde van dit nummer nog een remix uit, waarbij de noise-effecten nog eens gekwadrateerd worden...

Het kan bijna geen toeval meer zijn dat bijna al mijn favoriete hardcoreplaten relatief kort zijn. Ze zitten meestal zo rond de 20 a 25 minuten en de liedjes zijn zelden langer dan een minuut of twee. Het zal wel iets te maken hebben met een soort begeerte naar meer of iets dergelijks, feit is dat op deze CD's te weinig tijd is om de liedjes te laten verslappen of vervelen. Je wilt meer en daarom luister je hem nog maar eens, en nog eens. Dat is voor Outlive van het Amerikaanse Guns Up! niet anders. 23 minuutjes en de repeatknop kan zijn werk weer doen. Je zou de band op dit album kunnen zien als een combinatie van de oude Madball met de langzamere nummers van Slayer. Het gitaargeluid is ongekend vet en de liedjes lijken geschreven te zijn om door duizend kelen meegebruld te worden. Soms moet je niet teveel praten of schrijven over een plaat en het net zo kort en krachtig houden als de muziek.

Vorig jaar kwam plots het nieuws dat House of Lords weer een nieuw album zou uitbrengen, ondanks de commercieel mislukte voorganger The Power And The Myth. Dat was een allesbehalve slecht album, maar wellicht iets te progressief ten opzichte van het oude materiaal. De fans waren in meerderheid in elk geval niet erg gecharmeerd van het album. Voor het nieuwe album zou ook toetsenist Gregg Guiffria weer meedoen, daarmee de meest succesvolle formatie completerend. De praktijk is bij dit album anders. Het is ongeveer een James Christian Band geworden, want Guiffria is geen bandlid, al speelt hij op het album de toetsen, en van de anderen is geen spoor meer te bekennen. Dat was voor mij een grote teleurstelling, want naast de stem van James Christian is ook het drumwerk van killerdrummer Ken Mary bepalend geweest voor het geluid. Gitarist Jimi Bell (ooit de laatste afvaller voor Ozzy, die toen koos voor Zakk Wylde) en drummer B.J. Zampa kennen elkaar van de Geezer Butler Band en Wayne, bassist Jeff Kent is voor mij een totale onbekende. House of Lords klinkt op dit album niettemin weer als het ouderwetse House of Lords: strakke rocksongs die in alles over the top zijn, of het nu de bombast, de toetsen, de riffs, de koortjes of de galmende zang is. Dat begint bij het toetsenintro "The Mask of Eternity" en eindigt pas bij het slotnummer "World Upside Down". Maar hoe goed Zampa z'n werk ook doet, ik blijf de machtige klappen van Ken Mary missen. Nou ja, ik ben dan ook een van de mensen die The Power and The Myth wèl goed vond. Als ik eerlijk ben had het geluid van mij nóg wel wat grootser en bombastischer gemogen op World Upside Down, maar dat deze herstart een geslaagde is staat buiten kijf. AOR-fans, trek je portemonnee maar, want deze mag je niet aan je voorbij laten gaan.

Grindhonden doen het graag kort en heftig. Zo ook de doorbijters van het Zweedse gezelschap Gadget, die met The Funeral March hun tweede volwaardige cd afleveren. Hun ideeën zijn zo intens, dat ze nooit langer dan twee minuten duren. En door de furieuze snelheden die zij bereiken, is de waanzin na krap een half uurtje al voorbij. Maar geloof me als ik zeg dat dit één van de meest heftige halfuurtjes is die ik dit jaar gehoord heb. Nadenken is nauwelijks nog mogelijk na het beluisteren van dit misselijkmakende schijfje. In je hoofd blijft alleen nog chaos achter. Is dit wat je voelt als het einde nabij is? Als je longen zich met water vullen en het lijkt of je onder water kunt ademhalen? Als er zolang op je hoofd geslagen is, dat het bloed uit je oren komt maar je nog wel bij bewustzijn bent? Als je nog net die vrachtwagen ziet die je een seconde later vermorzelt? Als je de knal van het pistool al wel gehoord hebt, maar de kogel nog onderweg is? Als je verbrand vlees ruikt, maar je nog niet in de gaten hebt dat het niet van de barbecue komt? Als je langzaam wakker wordt en het tot je doordringt dat er een tuintje op je buik ligt? Voorlopig hoop ik daar nog niet achter te komen. Tot die tijd neem ik genoegen met dit puike surrogaat.

De naam Manyfingers is een rare voor een eenmansband. Het suggereert dat er toch tenminste meer dan tien verschillende vingers aan te pas zijn gekomen bij het bespelen van de instrumenten die de revue passeren op Our Worn Shadow, de wonderschone tweede plaat van Manyfingers. Dat is voor het grootste deel mooi niet waar. Het brein achter Manyfingers, Chris Cole (ook veelvuldig op tour met Matt Elliot) doet namelijk zo ongeveer alles in zijn uppie. Oké, hij krijgt een heel klein beetje hulp van twee tenortubablazers, een kornetblazer en een zangeres. Maar het zijn niettemin vooral de tien vingers van Cole die in gezet zijn bij de opnamen van Our Worn Shadow. Nou zijn er zat multi-instrumentalisten die in hun eentje een plaatje opnemen, maar Cole is anders dan de meeste van hen. Hoe bijzonder hij zijn nummers creëert blijkt als je de DVD gaat bekijken die bij Our Worn Shadow zit. Deze laat zien hoe Cole, gehesen in een toepasselijk Hood-shirt, de tracks opbouwt. Hij begint vaak met een instrument te bespelen, hangt deze in een loop en gaat vervolgens op zoek naar een ander instrument en begint met de loop mee te spelen, voegt deze toe aan een nieuwe loop en zoekt verder. Zo bouwt hij zijn tracks laagje voor laagje op en breekt ze desgewenst ook weer af. Een boeiend schouwspel waarin Cole zijn nummers, die logischerwijs vol herhalingen zitten, maar ook genoeg verrassende wendingen kennen, dat uitmondt in zowel adembenemende explosieve uitbarstingen als oogstrelende en meeslepende minimalistische avant-gardistische schetsen. Soms doet hij denken aan Four Tet, maar als hij de accordeon te hand neemt denk je al snel aan Yann Tiersen. Op bepaalde momenten moest ik zelfs denken aan de Canto Ostinato, het meesterwerk voor vier vleugels van Nederlander Simeon ten Holt. Toch zijn het hier altijd slechts de tien vingers van Chris Cole die het werk doen en ik verbaas me elke draaibeurt weer wat er voor moois hier uit voortgekomen is.

Wat ben ik toch een mazzelaar. Ik schrijf namelijk voor File Under. De promo's vliegen me om de oren: ik blijf op deze manier goed op de hoogte, mag er een mening over hebben en krijg de cd zelf ook nog. In het geval Worldbeaters Volume 5, 6, 7 en 8 is het eigenlijk helemaal makkelijk te doen, want ik kan zo - met wat kleine aanpassingen - de recensie over volume 3 en 4 overnemen. De landen waar de gewezen beatbands uit kwamen komen weer uit allerlei windstreken, zoals Nieuw Zeeland, Indonesië, Frankrijk, Mexico en Peru. Bands die nu even aan de vergetelheid ontrukt worden, ook al verscheen het meeste materiaal al eerder. Uit Nederland is er op volume 5: Johnny Kendall & The Heralds; op Volume 7: Motions (ooit voorprogramma van het roemruchte Stones-concert in het Kurhaus), Rhythms; op volume 8: Persons. Vier schijfjes vol beatmuziek uit de roemruchte jaren '60. Verdere informatie over de bands ontbreekt nog steeds, maar via het internet is er dus wel het e.e.a. te vinden. Hier zal ik dit keer dus niet over gaan zeuren, wel dat de CD's vriendelijker geprijsd hadden mogen worden of bijvoorbeeld uitgebracht hadden mogen worden in een aantrekkelijke box - denk aan de Nuggetsboxen. Er is in Nederland namelijk maar één recensent voor File Under die dit leuks voor nop op de deurmat zag vallen.