Eidolon - The Parallel Otherworld

Eidolon is zo'n band die er hard voor heeft moeten werken om te komen waar ze nu zijn. In 1993 begonnen de Canadese broertjes Glen (gitaar) en Shawn Drover (drums) met hun band en stapje voor stapje kregen ze steeds meer erkenning. Zo werd Glen al eens gevraagd om het een en ander bij te dragen aan een King Diamond-album en twee jaar geleden doken beide broertjes plots op in Megadeth. Eidolon werd daarmee echter niet opgeheven. Integendeel, er werd alweer een nieuwe zanger gezocht - deze keer Pagan's Minds Nils K. Rue - die in een oude bandfoto gephotoshopt werd voor het hoesje en met The Parallel Otherworld leveren de broertjes gewoon weer een nieuw werkje af. Met een cover van King Diamond's "The Oath" en een rijtje gastmuzikanten, maar vooral weer met prima songs. "The Oath" vind ik er eerlijk gezegd wat minder in passen, maar ik ben dan ook nooit een liefhebber geweest van het gegil van dat heerschap. De powermetal van Eidolon is verder - zeker met Rue als zanger - te omschrijven als het heavy broertje van Queensrÿche. De opbouw van de songs is zeer vergelijkbaar, maar de heren kiezen ervoor de kamerbrede riffs nog wat verder naar voren te mixen, waardoor het allemaal nog een tikkeltje heaviër wordt. Er worden veel prima powermetalplaten uitgebracht, maar dit is er zo een waar je merkt dat de zanger het grote verschil kan zijn. Rue weet het geheel met zijn krachtige uithalen een epische kwaliteit mee te geven die je niet zo vaak tegenkomt. Hmm? Operation: Mindcrime-kwaliteit, ja. Dat de tien songs op dit album meer dan een uur in beslag nemen is iets waar je mij dan ook niet over zult horen klagen.

Eidolon? Gebruikten die op hun debuut niet een drumcomputer? Wat mij betreft doodzonde nr. 1 in de metal...

Zeg er het uwe van...